Emil Kaliński (ur. 17 października 1890 w Łodzi, zm. 26 czerwca 1973 tamże) – inżynier, pułkownik łączności Wojska Polskiego, minister poczt i telegrafów.
Maturę uzyskał w gimnazjum w Lublinie. Początkowo studiował na Politechnice Lwowskiej, a następnie w Wiedniu. Studia ukończył jednak dopiero w 1922, uzyskując w Politechnice Lwowskiej dyplom inżyniera elektrotechnika. W sierpniu 1914 wstąpił w szeregi Legionów Polskich. W trakcie służby był zastępcą szefa łączności w Komendzie Legionów, a także referentem telefonicznym w dowództwie I Brygady. Po kryzysie przysięgowym powrócił do Łodzi i pracował zawodowo.
Do Wojska Polskiego wstąpił ochotniczo w listopadzie 1918. W latach 1919–1921 brał udział w wojnie z bolszewikami jako szef łączności Frontu Litewsko-Białoruskiego, a w okresie bitwy warszawskiej szef służby łączności sztabu Naczelnego Wodza.
Po zakończeniu wojny pełnił służbę w Naczelnym Dowództwie WP. W latach 1920-1922 był organizatorem Wojsk Łączności na terenie Okręgu Generalnego "Łódź". Od 1922 zajmował stanowisko szefa Wydziału Wojsk Łączności Departamentu VI Technicznego Ministerstwa Spraw Wojskowych. 26 lipca 1926, po przewrocie majowym, objął obowiązki komendanta Obozu Szkolnego Wojsk Łączności w Zegrzu i sprawował je do 1 października 1927. W latach 1927-1933 pełnił służbę w Departamencie VI Inżynierii M.S.Wojsk., a później był dowódcą 1 Grupy Łączności w Warszawie. Od 16 listopada do 31 grudnia 1932 przydzielony został na stanowisko kierownika III pięciomiesięcznego kursu informacyjnego dla oficerów sztabowych łączności przy Ministerstwie Poczt i Telegrafów z równoczesnym pełnieniem swoich obowiązków służbowych. Od 1 stycznia do 15 kwietnia 1933 przydzielony został do dyspozycji ministra poczt i telegrafów. Z dniem 15 kwietnia 1933 przeniesiony został w stan nieczynny, bez prawa do poborów [1].
W latach 1933-1939, po śmierci Ignacego Boernera, piastował tekę ministra poczt i telegrafów w pięciu kolejnych gabinetach. W związku z objęciem tej funkcji odszedł do rezerwy. Od września 1939 do września 1944 internowany wraz z rodziną w Baile Herculane w Rumunii [2]. Po wojnie powrócił do Polski i zamieszkał w Łodzi.
Rząd Felicjana Sławoja Składowskiego (1936), Emil Kaliński ostatni z prawej
Przypisy
- ↑ Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 8 z 28.06.1933 r.
- ↑ F.S. Składkowski, Nie ostatnie słowo, 10 wzmianek
[edytuj] Źródła i bibliografia
- Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich w dniu oddania Legionów Polskich Wojsku Polskiemu (12 kwietnia 1917), Warszawa 1917, s. 47.
- Rocznik Oficerski 1924, s. 21, 880, 884.
- Rocznik Oficerski 1928, s. 615, 620.
- Rocznik Oficerski 1932, s. 267, 503.
- Felicjan Sławoj Składkowski, Nie ostatnie słowo oskarżonego, Warszawa 2003, ISBN 83-88736-32-9
- Piotr Stawecki, O dominacji wojskowych w państwowym aparacie cywilnym w Polsce w latach 1926-1939, Wojskowy Przegląd Historyczny Nr 3 (35), Warszawa 1965, s. 328-346.
Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
