Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Emma Laine | |
| Państwo |  Finlandia |
| Miejsce zamieszkania | Helsinki |
| Data i miejsce urodzenia | 26 marca 1986 Karlstad |
| Wzrost | 164 cm |
| Masa ciała | 58 kg |
| Gra | leworęczna |
| Status profesjonalny | 2004 |
| Zakończenie kariery | aktywna |
| Trener | Olli Leppänen |
| Gra pojedyncza | |
| Wygrane turnieje | 0 WTA, 7 ITF |
| Najwyżej w rankingu | 50 (7 sierpnia 2006) |
| Australian Open | 2R (2006) |
| Roland Garros | 2R (2006) |
| Wimbledon | 1R (2006) |
| US Open | 2R (2005, 2006) |
| Gra podwójna | |
| Wygrane turnieje | 0 WTA, 29 ITF |
| Najwyżej w rankingu | 64 (30 października 2006) |
| Australian Open | 1R (2006, 2007) |
| Roland Garros | 2R (2006, 2007) |
| Wimbledon | 3R (2006) |
| US Open | 2R (2006) |
Emma Laine (ur. 26 marca 1986 w Karlstad, Szwecja) – fińska tenisistka o statusie profesjonalnym.
Emma ma starszą siostrę Essi, która również gra w tenisa, jednak nie ma na koncie żadnych większych sukcesów. Finka pochodzi z usportowionej rodziny. Jej mama, Erika, była pływaczką. Ojciec Emmy, Erkki, grał zawodowo w hokeja. Zdobył nawet srebrny medal podczas Igrzysk Olimpijskich w Calgary.
Laine jest najwyżej sklasyfikowaną reprezentantką Finlandii w rankingu WTA w historii. Nadal nie posiada żadnego zawodowego zwycięstwa turniejowego. W ramach rozgrywek juniorskich była nawet numerem dwa na świecie, ponadto osiągała półfinały imprez wielkoszlemowych.
W 2002 roku zadebiutowała w turnieju profesjonalnym w Helsinkach, przegrała jednak w pierwszej rundzie z Petrą Mandulą. Podobnie zakończyła się kolejna jej próba przez własną publicznością w roku następnym. Jak się później okazało – oczekiwanie na pierwszy turniejowy wygrany mecz opłacało się. W Luksemburgu jesienią 2004 pokonała samą Magdalenę Maleewą, zanim uległa Dinarze Safinie. Od tego sezonu legitymuje się licencją zawodowej tenisistki.
W sierpniu 2005 otrzymała szansę debiutu w turnieju wielkoszlemowym na US Open. Pokonała tam Chinkę Peng Shuai, ale druga runda okazała się wynikiem wystarczającym, by znaleźć się w gronie stu najlepszych rakiet na świecie. W innych turniejach nie odnosiła większych sukcesów, aczkolwiek warte wspomnienia są jej piłki meczowe, które miała w meczu z Francuzką Marion Bartoli w Québec. Równocześnie wygrywała zawody w kategorii ITF. W 2006 roku zapisała na swoim koncie kilka dobrych rezultatów, wśród których najwyższe to ćwierćfinał w Pattaya, czwarta runda w Indian Wells i trzecia runda w San Diego. To ostatnie dało jej możliwość awansu do czołowej pięćdziesiątki rankingu WTA. Zaliczyła także pierwsze deblowe zawodowe półfinały.
Początkowe miesiące sezonu 2007 były w wykonaniu Finki co najmniej niezadowalające; zawodniczka z Helsinek ani razu nie przeszła pierwszej rundy turnieju głównego. W drugiej połowie roku skupiła się na występach w imprezach ITF, gdzie zdobyła dwa tytuły deblowe, partnerując Marcie Domachowskiej i Ágnes Szávay.
Starty w 2008 rozpoczęła dopiero w maju, kiedy to zagrała w turnieju ITF w Szczecinie, odpadając w drugiej rundzie. W kolejnych dwóch turniejach tej samej rangi odpadała w 1/4 finału i w pierwszej rundzie. Zagrała w kwalifikacjach do turnieju WTA w Budapeszcie, lecz nie dokonała tego. Tydzień później, w Darmstadt poległa w drugiej rundzie. Dzięki dzikiej karcie zagrała w turnieju głównym Nordea Nordic Light Open, gdzie pokonała Aleksandrę Panową z Rosji.
| Data | Turniej | Kat. | ($) | Naw. | Finalistka | Wynik | |
| 1. | 01/02/2004 |  Tipton |
ITF | 10 000 | twarda |  Liana-Gabriela Balaci |
6:7, 6:2, 6:3 |
| 2. | 22/02/2004 |  Capriolo |
ITF | 10 000 | dywanowa |  Nika Ožegović |
7:6, 6:7, 7:6 |
| 3. | 14/04/2004 | Torre del Greco |
ITF | 10 000 | ziemna |  Chanelle Scheepers |
3:6, 6:4, 6:0 |
| 4. | 21/09/2005 | Helsinki |
ITF | 25 000 | twarda |  Irina Kuzmina |
6:0, 6:2 |
