Epafrodyt

Epafrodyt – postać z Nowego Testamentu, uczeń św. Pawła, święty Kościoła katolickiego i Cerkwi prawosławnej.

Wymieniony przez apostoła Pawła w napisanym między 56 a 57 rokiem w Efezie, lub 61 a 63 r. w Rzymie Liście do Filipian (2,25-30 BT), chrześcijanin z Filippi. W czasie misji dostarczenia datków do Rzymu zachorował, a po powrocie do zdrowia wraz z Tymoteuszem z polecenia apostoła został posłańcem do Filipian, dostarczając list z podziękowaniami.

Był nazywany apostołem (przez Greków) i współwięźniem św. Pawła, zaliczany do siedemdziesięciu uczniów Pańskich. Przypisywano mu biskupstwo Andriaki (w Licji), jak chciał Pseudo-Doroteusz, wg Teodoreta Filippi lub jak twierdzą inni Terraciny. Mylnie identyfikowano Epafrodyta z Epafrasem.

Jego wspomnienie obchodzono 22 marca, a w Cerkwi prawosławnej 12 kwietnia i 21 grudnia.

Zobacz też

• Epafrodyt (imię)
• święci i błogosławieni Kościoła katolickiego
• święci prawosławni
• modlitwa za pośrednictwem świętego
• postacie biblijne

Bibliografia

1. Henryk Fros SJ, Franciszek Sowa: Księga imion i świętych. T. 2: D-G. Kraków: WAM, Księża Jezuici, 1997, s. 174. ISBN 83-7097-374-4. 
2. Święci na każdy dzień. T. I: Marzec. Kielce: Wydawnictwo Jedność, 2009, s. 111. ISBN 978-83-7558-293-2. 

Linki zewnętrzne

• Flp 2,25-30
• Flp 4,18
• San Epafrodito (wł.)