Erhard Loretan (ur. 28 kwietnia 1959, zm. 28 kwietnia 2011[1]) – szwajcarski himalaista, zdobywca wszystkich 14 ośmiotysięcznych szczytów.
Wspinaczkę zaczął uprawiać w wieku 11 lat. Jego pierwszym znaczącym osiągnięciem wspinaczkowym było zdobycie 4 lata później szczytu Doldenhorn (3645 m), który osiągnął trudną skalną drogą prowadzącą wschodnią granią[2]. W roku 1981 został przewodnikiem górskim. Rok później po raz pierwszy stanął na ośmiotysięcznym szczycie, którym była Nanga Parbat. W ciągu 13 lat zdobył Koronę Himalajów i Karakorum, stając się w roku 1995 trzecim w historii (po Reinholdzie Messnerze i Jerzym Kukuczce) himalaistą, który dokonał tego osiągnięcia.
Był jednym z pierwszych (obok m.in. Wojciecha Kurtyki) prekursorem wprowadzenia do wspinaczki wysokogórskiej stylu alpejskiego, w którym mała grupa wspinaczy do minimum ogranicza sprzęt i czas potrzebny do pokonania szczytu oraz nie korzysta z tlenu. Prawie wszystkie zdobyte szczyty w górach wysokich pokonał właśnie w ten sposób.
W grudniu 2002 roku przeżył osobistą tragedię, powodując śmierć swojego 7-miesięcznego syna poprzez zbyt gwałtowne potrząsanie[3].
W dniu swoich 52. urodzin Loretan jako przewodnik wspinał się z klientem na szczyt Grünhorn (4043 m n.p.m.). Z niewiadomych przyczyn himalaista runął w przepaść. Zginął na miejscu[4][5][6].