| Ernst Fast | ||||||||||||
![]() |
||||||||||||
| Data i miejsce urodzenia |
21 stycznia 1881 Sztokholm |
|||||||||||
| Data i miejsce śmierci | 26 października 1959 Husby-Ärlinghundra |
|||||||||||
| Dyscypliny | lekkoatletyka | |||||||||||
| Dorobek medalowy | ||||||||||||
|
||||||||||||
Ernst Robert Efraim Fast (ur. 21 stycznia 1881 w Sztokholmie, zm. 26 października 1959 w parafii Husby-Ärlinghundra, obecnie gmina Sigtuna) – szwedzki lekkoatleta maratończyk, medalista olimpijski z Paryża z 1900.
Był z zawodu elektrykiem. Jako lekkoatleta specjalizował się w biegach długodystansowych. W 1898, mając 17 lat, wystartował w Kopenhadze w biegu maratońskim, pierwszym rozegranym na świecie od 1896[1]. W tym samym roku zajął 4. miejsce w mistrzostwach Danii w biegu na 10 000 m[1]. W 1899 zwyciężył w mistrzostwach Szwecji na tym dystansie[2].
W 1900 pracował jako elektryk przy organizacji ekspozycji szwedzkiej na wystawie światowej w Paryżu[2]. Postanowił skorzystać z okazji[1] i wystąpić na igrzyskach olimpijskich, które również odbywały się w Paryżu. Wystartował w biegu maratońskim. W drugiej połowie dystansu objął prowadzenie, lecz został błędnie skierowany przez jednego z sędziów i po przebiegnięciu kilkuset metrów musiał zawrócić, by powrócić na trasę[2]. W tym czasie utracił prowadzenie. Ostatecznie zajął 3. miejsce, a jego strata do poprzedzających go zawodników (którymi byli Michel Théato i Émile Champion) wyniosła ponad pół godziny[2]. Według niepotwierdzonych pogłosek towarzyszących igrzyskom, sędzią, który popełnił błąd, był Pierre Vendreau, pochodzący z Marsylii policjant, który nie znał układu paryskich ulic; następnego dnia miał on w poczuciu winy popełnić samobójstwo[2].
W 1902 Fast zwyciężył w maratonie rozegranym w Kopenhadze[1], a w 1904 zdobył po raz drugi mistrzostwo Szwecji na 5000 m (ówczesny światowy rekord) i 10 000 m[3]. Wielokrotnie zwyciężał w nieoficjalnych mistrzostwach Szwecji w biegach długodystansowych[2].