Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Ernst Jünger | |
 |
|
| Imiona i nazwisko | Ernst Jünger |
| Data i miejsce urodzenia | 29 marca 1895 Heidelberg |
| Data i miejsce śmierci | 17 lutego 1998 Riedlingen |
| Narodowość | niemiecka |
| Język | niemiecki |
| Gatunki | powieść, dziennik |
| Ważne dzieła | In Stahlgewittern, Na marmurowych skałach, Promieniowania, Gläserne Bienen |
| Odznaczenia | |
          |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
 Ernst Jünger w Wikicytatach |
|
Ernst Jünger (ur. 29 marca 1895 w Heidelbergu, zm. 17 lutego 1998 w Riedlingen) – jeden z najważniejszych niemieckich pisarzy XX wieku. Wywarł duży wpływ na literaturę niemieckojęzyczną.
Spis treści |
Ernst Jünger był niemieckim nacjonalistą, ale nacjonalizm pojmował we własny, autonomiczny sposób. Był także żołnierzem – podczas pierwszej wojny światowej był wielokrotnie ranny i wyróżniany najważniejszymi odznaczeniami II Rzeszy, podczas drugiej – był oficerem, przebywał głównie w Paryżu. Junger zachowywał dystans do osoby Hitlera i jego partii NSDAP, nigdy do niej nie przystąpił. Jego powieść Na marmurowych skałach postrzega się jako metaforyczną krytykę nazizmu, zaś w ogólności jest to piękna opowieść o rozpadzie tradycyjnej wspólnoty pod wpływem sił nowoczesności i totalizmu.
Junger przeprowadzał na sobie eksperymenty z wieloma narkotykami – m.in. jako jeden z pierwszych opisywał doświadczenia z LSD (znajomość z odkrywcą tej substancji, Albertem Hofmannem). Podróże pod wpływem psychodelików zainspirowały go do napisania Drogen und Rausch (Narkotyki i odurzenie). Inną jego pasją, która pochłaniała go przez całe życie – było zbieranie owadów.
Urodził się jako pierwsze dziecko aptekarza. W czasie jego dzieciństwa rodzina przenosiła się kilkakrotnie, między innymi do Hanoweru, gdzie Ernst uczęszczał do gimnazjum. Jako 18-latek pod wpływem książek opisujących przygody europejskich kolonizatorów w Afryce, zgłosił się do służby w Legii Cudzoziemskiej. Szybko jednak powrócił do Niemiec na skutek interwencji swojego ojca.
W 1914, po wybuchu wojny, zgłosił się na ochotnika. W listopadzie 1915 został skierowany na front do Szampanii. Służył na froncie zachodnim, głównie we Francji, kończąc wojnę jako dowódca kompanii szturmowej w stopniu porucznika. W ciągu kolejnych czterech lat czternastokrotnie był ranny, został odznaczony między innymi Krzyżem Żelaznym I klasy oraz Orderem Pour la Mérite – jako jeden z ostatnich. W momencie śmierci był ostatnim żyjącym kawalerem tego odznaczenia.
Po zakończeniu wojny Jünger wydał swoje okopowe wspomnienia, które zostały entuzjastycznie przyjęte przez prawicową prasę. W 1923 zawiesił karierę w wojsku. Zajął się studiami – zoologią i filozofią – których jednak nie ukończył. Zwrócił się ku pracy pisarskiej i dziennikarskiej. Po przejęciu władzy przez nazistów odrzucił ich propozycje zajęcia miejsca w Reichstagu oraz członkostwa w tzw. akademii poetów (Dichterakademie). Pociągnęło to za sobą różne nieprzyjemności, m.in. przeszukanie mieszkania przez Gestapo.
Po wybuchu wojny Jünger jako oficer Wehrmachtu został skierowany do stolicy okupowanej Francji, gdzie zajmował się cenzurą listów. W tym okresie nawiązał stały kontakt z przedstawicielami paryskich elit kulturalnych pozostałych po klęsce 1940 we Francji. Spotkał się m.in. z Jean-Paulem Sartrem i Picassem.
Po ostatecznej klęsce III Rzeszy pisarz nie zgodził się na wypełnienie denazyfikacyjnego kwestionariusza i otrzymał zakaz publikacji w brytyjskiej strefie okupacyjnej, który został uchylony w 1949. Wtedy mieszkał już w Wiflingen w Badenii-Wirtembergii. W dalszych latach swojego życia wciąż podróżował, brał udział w spotkaniach upamiętniających ofiary wojen, wydawał kolejne książki. Otrzymał wiele nagród literackich oraz niemieckich odznaczeń, w tym Order Zasługi Republiki Federalnej Niemiec.
