Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
Eschatologia Świadków Jehowy – nauka Świadków Jehowy traktująca o tzw. rzeczach ostatecznych człowieka, jak i świata.
Spis treści |
Świadkowie Jehowy uczą, że śmierć jest następstwem grzechu odziedziczonego po Adamie (Rzymian 5:12; 6:23). Według nich w chwili śmierci umiera dusza (Izajasza 53:12; Ezechiela 18:4)[a], podobnie dzieje się z duchem (Hioba 34:14, 15; Kaznodziei [Koheleta] 3:19; 12:7)[b]. Ustają wszelkie funkcje życiowe (Kaznodziei 9:5; Psalm 146:4). Umarli nie mogą nic czuć ani w żaden sposób wpływać na żyjących (Kaznodziei 9:6; Izajasza 26:14).
Świadkowie Jehowy w następujący sposób interpretują termin piekło: jest on budzącym niewłaściwe skojarzenia tłumaczeniem hebrajskiego sze’òl i greckiego háides. Według nich oba terminy odnoszą się do miejsca pobytu zmarłych, w którym nie doznają wiecznych mąk[1]. Miejsce owo przyjmuje bez wyjątku wszystkich ludzi (np. Rodzaju 37:35; Dzieje Apostolskie 2:27, 31). Świadkowie Jehowy nie rozdzielają znaczeniowo obu terminów (zobacz Dzieje Apostolskie 2:27, w którym zacytowano Psalm 16:10). W Przekładzie Nowego Świata transliterują oba terminy.
W terminologii stosowanej przez Świadków Jehowy funkcjonuje termin zmartwychwstanie w odniesieniu do ludzi mających żyć na ziemi oraz kandydatów do życia w niebie. Zmartwychwstanie wiąże się z odtworzeniem jednostki ludzkiej (Jana 5:28) w nowym ciele (1 Koryntian 15:35-38). Zmartwychwstanie ludzi do życia na ziemi nastąpi po Armagedonie podczas Dnia Sądu[2]. Odbędzie się w sposób uporządkowany (1 Koryntian 15:23)[3], pod kierownictwem Jezusa Chrystusa (1 Koryntian 15:45; Objawienie 1:18). Zmartwychwstania dostąpią osoby zakwalifikowane jako prawi, a także inna grupa, określona przez Jezusa, jako nieprawi (Dzieje 24:15; Objawienie 20:12, 13)[c]. Natomiast nie otrzymają możliwości zmartwychwzbudzenia ci, którzy zgrzeszyli przeciwko Duchowi Świętemu i rozmyślnie trwają w grzechu (Mateusza 12:31, 32; por. Hebrajczyków 10:26, 27). Według Świadków Jehowy, w Piśmie Świętym użyto do zobrazowania stanu takich osób terminu Gehenna, która jest symbolem całkowitej zagłady wykluczającej zmartwychwstanie[4]. Zmartwychwstanie kandydatów do życia w niebie najprawdopodobniej zaczęło się jakiś czas po rozpoczęciu Paruzji Jezusa Chrystusa (por. Objawienie 12:7-9 z 17:5, 14; zob. też 1 Koryntian 15:23; 1 Tesaloniczan 4:15-17; Objawienie 6:9-11)[5].
Świadkowie Jehowy uważają, że ziemia nie zostanie zniszczona (Psalm 37:29; 104:5; Kaznodziei 1:4; Mateusza 6:10). Po Armagedonie na ziemi będą żyć ludzie, którzy przeżyją Armagedon oraz którzy zostaną zmartwychwzbudzeni[d]. Muszą m.in. okazywać wiarę w okup złożony przez Jezusa Chrystusa (Objawienie 7:9, 10, 14). Świadkowie Jehowy uważają, że nie ma ustalonego limitu ograniczającego liczbę osób mających żyć w Raju na ziemi. Początkowy okres egzystencji w Raju, Świadkowie Jehowy utożsamiają z Dniem Sądu. Niewielka grupa ludzi będzie żyć w niebie (Rzymian 8:19-21; 1 Jana 2:2).
Świadkowie Jehowy uważają, że ściśle określona liczba osób idzie do nieba – 144 tysiące (Objawienie 7:4; por. z Objawienie 7:9, 14)[6]. Grupa ta ma rządzić wspólnie z Chrystusem (Objawienie 14:1, 3; 20:6). Mają również spełniać posługi kapłańskie (1 Piotra 2:5-9). Utożsamiani m.in. z Izraelem Bożym (Galatów 6:16); małą trzódką[e]. (Łukasza 12:32), niewolnikiem wiernym i roztropnym[f] (Mateusza 24:45-47); metonimicznie: zbór (Hebrajczyków 12:32); Synami Bożymi (Jana 1:11, 12). Objęci są Nowym Przymierzem (Jeremiasza 31:31-34; Łukasza 22:20; 2 Koryntian 3:6; Hebrajczyków 7:22). Świadkowie Jehowy są przekonani, iż zbieranie (kompletowanie) członków grupy rozpoczęło się w Dniu Pięćdziesiątnicy 33 roku n.e. (Dzieje Apostolskie 2:1-4; 2 Koryntian 1:21, 22) i trwa nadal (Objawienie 7:1-8)[7].
Aby dostąpić możliwości nagrody w niebie, poszczególny kandydat musi: wierzyć w Jezusa Chrystusa (Jana 3:36); być uznanym za prawego (Rzymian 3:23, 24, 28; 8:33, 34)[g]; zostać wybranym przez Boga. Świadkowie Jehowy stosują następujące terminy określające ów akt Bożej nominacji: ponowne narodzenie (Jana 1:12, 13; 3:3-6)[h][8]; zostać namaszczonym duchem świętym (2 Koryntian 1:21; 1 Jana 2:20, 27); zostać usynowionym (Rzymian 8:14-17; Galatów 4:1-7)[i]. Poza tym potencjalny kandydat powinien prowadzić życie podobne jak Jezus Chrystus – ofiarne i pełne wyrzeczeń (Rzymian 6:3, 4; Filipian 3:8-11)[9] i musi aż do śmierci być lojalny (2 Tymoteusza 2:11-13; Objawienie 2:10), a gdy dochowa wierności, zostaje wskrzeszony do nieba (Jana 6:39, 40; Rzymian 6:5; 1 Koryntian 15:42-49).
Nazwa szczególnego okresu, który stanowi wstęp do radykalnego przełomu w dziejach ludzkości – wielkiego ucisku. Sformułowanie dni ostatnie jest tłumaczeniem angielskiej frazy last days (z greckiego ἔσχατος ἡμέρα). Trwa jednocześnie z obecnością (Paruzją) Jezusa Chrystusa (Mat 24:3)[10]. W terminologii Świadków Jehowy nazywany również zakończeniem systemu rzeczy. Fraza zakończenie systemu rzeczy jest spolszczeniem angielskiej frazy conclusion of the system of things, która jest tłumaczeniem greckiego συντελειας του αιωνος. Sugeruje ona istnienie pewnego wyróżniającego się okresu o niesprecyzowanej długości, zakończonym przełomowym wydarzeniem. Nie odnosi się do globalnej zagłady planety, chodzi raczej o koniec charakterystycznego stanu (systemu bądź porządku) w dziejach ludzkości[11]. Inne terminy spotykane w nomenklaturze Świadków Jehowy określające dni ostatnie to: czas końca, koniec dni, rzadziej – koniec świata.
Poniżej przedstawiono wydarzenia charakteryzujące dni ostatnie[12].
Powyższe wydarzenia nieraz Świadkowie Jehowy określają mianem znaku dni ostatnich (por. Mateusza 24:3).
W nomenklaturze Świadków Jehowy nazwa cyklu wydarzeń prowadzących do zniszczenia obecnego porządku świata i zaprowadzenia raju. Utożsamiany z biblijnymi terminami: Dzień Jehowy (Ezechiela 7:19; Sofoniasza 1:14; Malachiasza 4:1-5 [3:19-24]); czas udręki (Daniela 12:1), dzień pomsty (Objawienia 6:9-11; 19:1, 2, 19-21). Wielki ucisk mają poprzedzać następujące wydarzenia:
Jak wspomniano, wielki ucisk jest ogólną nazwą dla zespołu poszczególnych wydarzeń. Poniżej podano chronologicznie etapy wielkiego ucisku:
Świadkowie Jehowy uważają, że obecność Jezusa Chrystusa ma charakter ciągły, a nie chwilowy (por. Mateusza 24:37-39, gdzie obecność Jezusa utożsamiono z „dniami Noego”)[15]. Rozpoczęła się w 1914 roku (Objawienie 6:1-8)[16] i będzie obejmować wielki ucisk (2 Tesaloniczan 1:6-9). Utożsamiana z dniami ostatnimi (Mateusza 24:3)[17]. Podczas obecności Jezusa Chrystusa zostaną podjęte następujące działania:
Dzień Sądu, inaczej Sąd Ostateczny (inne nazwy: Tysiącletnie Panowanie Chrystusa, rzadziej Millennium), to nazwa okresu w którym Jezus wspólnie z 144 000 będzie osądzać pozostałych przy życiu ludzi, włączając w to zmartwychwstałe jednostki (Objawienie 20:11, 12; 2 Tymoteusz 4:1). Rozpocznie się uwięzieniem Szatana i demonów w otchłani (ἄβυσσος) na literalne 1000 lat (Objawienie 20:1-4)[19]. W tym czasie ludzie będą osądzani na podstawie stosunku do wskazówek zamieszczonych w nowych zwojach, których treść zostanie udostępniona po Armagedonie (Objawienie 20:12)[20]. Z końcem 1000 lat ludzie osiągną stan doskonałości (Objawienie 20:5)[k][21] i zostaną poddani ostatecznej próbie, mającej dowieść ich lojalności względem Boga (Objawienie 20:7-10). Ci, którzy pomyślnie przejdą zostaną nazwani świętymi (Objawienie 20:9) i będą żyć wiecznie na ziemi (Psalm 37:29)[22].
