| Ester Rachel Kamińska | |
| Data i miejsce urodzenia | 10 marca 1870 Porozów |
| Data i miejsce śmierci | 25 grudnia 1925 Warszawa |
Ester Rachel Kamińska, z domu Halpern (jid. אסתר רחל קאַמינסקאַ; ur. 10 marca 1870 w Porozowie, zm. 25 grudnia 1925 w Warszawie) - jedna z najwybitniejszych polskich aktorek teatralnych, założycielka Teatru Żydowskiego w Warszawie. Przez wielu nazywana "matką żydowskiego teatru".
Spis treści |
Urodziła się w Porozowie, jako córka Szymona Halperna, kantora synagogalnego. W 1892 zadebiutowała na deskach teatrzyku Eldorado w Warszawie. Od 1893 grała z grupą teatralną swojego przyszłego męża Abrahama Izaaka Kamińskiego.
W 1900 wraz z mężem założyła wędrowny teatr, a w 1913 stały teatr w Warszawie przy ul. Oboźnej 1/3, w którym grano ambitny repertuar światowy. Środki na teatr zdobyła odbywając w latach 1910 i 1913 tournee po Stanach Zjednoczonych. Od 1914 podróżowała po Europie występując na deskach teatrów w Petersburgu, Kijowie, Odessie i Paryżu, co przyniosło jej wielką sławę. W czasie I wojny światowej występowała wraz z córką Idą i Zygmuntem Turkowem na okupowanych przez Niemców terenach Cesarstwa Rosyjskiego. Do Polski powrócili w 1921.
Kamińska była współorganizatorką Warszawskiej Grupy Literackiej.
Ester Rachel z Abrahamem Izaakiem Kamińskim miała troje dzieci: Reginę, Idę oraz Józefa. Jest pochowana w alei głównej cmentarza żydowskiego przy ulicy Okopowej w Warszawie (kwatera 39)[1][2]. Autorem jej nagrobka jest Feliks Rubinlicht.