Ettore Majorana, (ur. 5 sierpnia 1906, Katania, zaginął 26 marca 1938), włoski fizyk teoretyk, jeden z najwybitniejszych fizyków XX wieku.
Był studentem Enrico Fermiego, autorem prac z fizyki atomowej i jądrowej. W roku 1932 podał opis kwantowy spinów w zmiennym polu magnetycznym; opierając się na wynikach prac Ireny i Frederica Joliot-Curie, sugerował istnienie nowej neutralnej cząstki – neutronu (odkrytej w tym samym roku przez Jamesa Chadwicka); podał formalizm relatywistyczny opisu cząstek o dowolnych spinach. W roku 1933 rozwinął teorię budowy jądra (teoria sił wymiany), a w roku 1937 przedstawił teorię neutrin, identycznych ze swoimi antycząstkami (której konsekwencje bada się efektywnie dopiero w XXI wieku).
Od początku 1938 roku był profesorem uniwersytetu w Neapolu. Po tajemniczym zniknięciu poprzedzonym zapowiedzią samobójstwa (i jej odwołaniem) stał się bohaterem licznych książek, m.in. Leonardo Sciascia „Zniknięcie Majorany” („Scomparsa di Majorana”), filmu i sztuk teatralnych jako symbol obaw uczonego przed konsekwencjami swoich odkryć.