Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Eugen Bleuler | |
 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 30 kwietnia 1857 Zollikon |
| Miejsce śmierci | Zollikon |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Paul Eugen Bleuler (ur. 30 kwietnia 1857 w Zollikon koło Zurychu, zm. 15 lipca 1939 tamże) – szwajcarski psychiatra.
Spis treści |
Urodził się 30 kwietnia 1857 w miejscowości Zollikon jako drugie dziecko Johanna Rudolfa Bleulera (1823–1898) i Pauline Bleuler-Bleuler (1829–1898)[1][2]. Jego siostra Anna Paulina (1852–1926) chorowała psychicznie[3]. Studiował medycynę na Uniwersytecie w Zurychu, studia ukończył 15 września 1881 roku[4]. Następnie podjął pracę jako asystent w klinikach psychiatrycznych Uniwersytetu Berneńskiego (Waldau) oraz Uniwersytetu Zuryskiego (Burghölzli). W 1883 otrzymał tytuł doktora medycyny. W 1884 uczył się też w Paryżu u Charcota, w Londynie i Monachium u Guddena. Od 1885 do 1886 asystent Forela w klinice Burghölzli. W latach 1886–1898 był ordynatorem zakładu w Rheinau, w roku 1898 otrzymał analogiczne stanowisko w Burghölzli. W tym samym roku został profesorem. Pracował tam w latach 1898–1927 jako dyrektor oraz profesor zwyczajny psychiatrii na Wydziale Medycznym Uniwersytetu Zuryskiego. Po jego śmierci dzieło ojca kontynuował jego syn Manfred Bleuler (1903–1994).
11 kwietnia 1901 ożenił się z Hedwig Waser (1869–1940)[1]. Mieli pięcioro dzieci[5].
Bleuler znany jest przede wszystkim dzięki temu, że w 1911 roku opisał jako jednostkę chorobową schizofrenię (Dementia praecox oder Gruppe der Schizophrenien) – w ten sposób pojęcie to zastąpiło używane wówczas, spopularyzowane przez Emila Kraepelina pojęcie dementia praecox. Bleuler wyróżnił cztery osiowe objawy schizofrenii.
Wprowadził do psychiatrii pojęcia: autyzmu i ambiwalencji. Jego autorstwa było również pojęcie Udenotherapie – chodzi tu o metodę polegającą na tym, by w obliczu choroby nie stosować „akcjonizmu”, lecz by poczekać na dalszy rozwój przypadku.
Na stanowisku ordynatora Kliniki Psychiatrycznej Burghölzli Bleuler zetknął się z powstająca wówczas dopiero psychoanalizą, której najwybitniejszym przedstawicielem w Zurychu był wówczas młody asystent Kliniki, Carl Gustav Jung[6]. Był jednym z pierwszych zwolenników teorii Freuda[7]. Obcowanie z nowym kierunkiem ułatwiły Bleuerowi wyznawane przezeń poglądy: Bleuler uważał, że nie istnieje ostra granica pomiędzy chorobą umysłową i stanem zdrowia, pracując zaś, dbał o szczegółowe zbadanie każdego przypadku i o przedstawienie go jako procesu. Bleuler zajmował się "światami obłędu" konkretnych chorych, próbując dokonywać interpretacji ich wypowiedzi odnoszących się do rzeczywistości. W 1919 roku Bleuler prowadził terapię Wacława Niżyńskiego[8].
