Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Eugeniusz Kriegelewicz | |
| biskup | |
| Kraj działania |  Polska |
| Data i miejsce urodzenia | 1916 Krosno |
| Data i miejsce śmierci | 28 maja 1990 Konstancin-Jeziorna |
| biskup Kościoła Polskokatolickiego | |
| Okres sprawowania | 1952-1957 |
| Wyznanie | katolickie |
| Prezbiterat | 1942 |
| Nominacja biskupia | 1952 |
| Sakra biskupia | 11 grudnia 1952 |
| Sukcesja apostolska | |
| Data konsekracji | 11 grudnia 1952 |
| Miejscowość | Warszawa |
| Miejsce | katedra Ducha Świętego w Warszawie |
| Konsekrator | Roman Maria Jakub Próchniewski |
| Współkonsekratorzy | Wacław Maria Bartłomiej Przysiecki Adam Jurgielewicz |
Eugeniusz Kriegelewicz, Eugeniusz Kriegel (ur. 1916, zm. 28 maja 1990) - polski duchowny starokatolicki, biskup i członek kolegium zarządzającego Kościoła Polskokatolickiego w latach 1951-1957[1].
Eugeniusz Kriegelewicz vel Eugeniusz Kriegel był członkiem zakonu franciszkanów. Święcenia kapłańskie przyjął w 1942 roku z rąk kardynała Adama Stefana Sapiehy. W latach 1945-1946 uczestniczył w organizacji struktur Kościoła rzymskokatolickiego na Pomorzu Zachodnim. Był pierwszym proboszczem parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Dąbiu. W 1946 roku przeszedł do Polskiego Narodowego Kościoła Katolickiego.
Jako kapłan PNKK był proboszczem parafii Zmartwychwstania Pańskiego w Krakowie oraz redaktorem naczelnym czasopisma Posłannictwo[2]. W 1951 roku uczestniczył aktywnie w procesie przekształcania diecezji polskiej Polskiego Narodowego Kościoła Katolickiego w autokefaliczny Kościół Polskokatolicki. W latach 1951-1952 przewodniczył Tymczasowemu Komitetu Rządzącemu Kościoła.
Na ogólnopolskim zjeździe duchowieństwa Kościoła narodowego, który odbył się 24 lipca 1952 roku w Warszawie, został wybrany biskupem. Jego elekcja została potwierdzona na III Synodzie Ogólnopolskim Kościoła Polskokatolickiego, który odbył się w Warszawie w dniach 8-11 grudnia 1952. Sakrę biskupią biskupią przyjął po zakończeniu obrad synodalnych w katedrze Ducha Świętego w Warszawie.
W 1957 roku wystąpił z Kościoła Polskokatolickiego. Przyjął poglądy racjonalistyczne. Zajął się pracą naukową i pisarską. Był wykładowcą akademickim i członkiem Polskiego Towarzystwa Religioznawczego. Pod koniec życia nawrócił się. Zmarł jako katolik. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Skolimowie[3].
