| Eugeniusz Mironowicz | |
Eugeniusz Mironowicz podczas wykładu dla stypendystów Programu im. Kalinowskiego; Warszawa, 16 marca 2011 r. |
|
| Data i miejsce urodzenia | 2 września 1955 Aleksicze, Polska |
| Zawód | historyk |
| Narodowość | białoruska |
| Tytuł | doktor habilitowany |
Eugeniusz Mironowicz (biał. Яўген Мірановіч, Jauhien Miranowicz; ur. 2 września 1955 w Aleksiczach) – białoruski i polski historyk, działacz białoruskiej mniejszości narodowej w Polsce, doktor habilitowany.
Spis treści |
W 1980 ukończył historię na Wydziale Nauk Humanistycznych filii Uniwersytetu Warszawskiego w Białymstoku. W 1990 uzyskał stopień doktora na Wydziale Dziennikarstwa i Nauk Politycznych UW na podstawie rozprawy pt. Białoruska mniejszość narodowa w Polsce Ludowej 1944–1949, a w 2000 habilitację na Wydziale Historycznym UW na podstawie pracy pt. Polityka narodowościowa PRL. W 2009 otrzymał tytuł profesora.
Pracował jako nauczyciel historii w szkołach średnich[1]. W latach 1992–1997 redaktor naczelny, a następnie do 2002 przewodniczący rady programowej tygodnika "Niwa". Od 1995 jest redaktorem Białoruskich Zeszytów Historycznych wydawanych przez Białoruskie Towarzystwo Historyczne. Był uczestnikiem programu badawczego Państwo i społeczeństwo polskie a mniejszości narodowe w okresie przełomów politycznych 1944–1989 prowadzonego w latach 1992–1997 przez Instytut Studiów Politycznych Polskiej Akademii Nauk. W 2002 został kierownikiem projektu badawczego poświęconego zmianom struktury narodowościowej na pograniczu polsko-białoruskim w XX w.
Od 1997 pracuje na Uniwersytecie w Białymstoku. W przeszłości kierował Katedrą Kultury Białoruskiej na Wydziale Filologicznym tej uczelni. Obecnie pracuje na stanowisku profesora w Instytucie Historii na Wydziale Historyczno-Socjologicznym UwB.
W latach 1988–1990 zasiadał w Wojewódzkiej Radzie Narodowej w Białymstoku z ramienia ChSS i UChS[2]. W wyborach w 1989 startował w wyborach do Sejmu z listy Białoruskiego Komitetu Wyborczego.