Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Eugeniusz Longin Molczyk | |
 generał broni |
|
| Data i miejsce urodzenia | 1 października 1925 Gostyń, Polska  |
| Data i miejsce śmierci | 31 maja 2007 Warszawa, Polska |
| Przebieg służby | |
| Lata służby | 1943-1988 |
| Stanowiska | dowódca 16 Kaszubskiej Dywizji Zmechanizowanej, dowódca Śląskiego Okręgu Wojskowego, I z-ca szefa Sztabu Generalnego WP, Główny Inspektor Szkolenia WP, wiceminister obrony narodowej PRL, z-ca naczelnego dowódcy Zjednoczonych Sił Zbrojnych Układu Warszawskiego |
| Główne wojny i bitwy | II wojna światowa |
| Odznaczenia | |
                                |
|
Eugeniusz Longin Molczyk (ur. 1 października 1925 w Gostyniu, zm. 31 maja 2007 w Warszawie) – generał broni Wojska Polskiego, I zastępca szefa Sztabu Generalnego WP (1968–1971), Główny Inspektor Szkolenia WP, wiceminister obrony narodowej PRL (1972–1986), dowódca Frontu Polskiego na czas wojny, zastępca naczelnego dowódcy Zjednoczonych Sił Zbrojnych Państw Stron Układu Warszawskiego (1972–1984).
Spis treści |
15 sierpnia 1943 roku został przyjęty do Wojska Polskiego i przydzielony do 4 Pułku Piechoty. Absolwent szkoły podoficerskiej 3 Dywizji Piechoty im. Romualda Traugutta, następnie skierowany do radzieckiej Szkoły Oficerskiej Czołgów im. Aleksandra I. Liziukowa w Saratowie, którą ukończył z wyróżnieniem 1 października 1944.
Od października 1944 oficer 1 Korpusu Pancernego. Dowodził plutonem, a następnie kompanią czołgów w 3 batalionie 2 Brygadzie Pancernej. Uczestniczył w walkach pod Budziszynem, Dreznem i czeskim Mielnikiem.
Od 3 grudnia 1946 roku do 15 kwietnia 1951 roku był słuchaczem Akademii Wojsk Pancernych i Zmechanizowanych im. Józefa Stalina w Moskwie. Po ukończeniu akademii, został szefem sztabu 1 Warszawskiego Pułku Czołgów im. Bohaterów Westerplatte w Elblągu. W tym samym roku powierzono mu dowództwo tego pułku. W następnym roku awansował na stanowisko szefa sztabu 16 Kaszubskiej Dywizji Zmechanizowanej w Elblągu. W 1953 roku objął dowództwo 20 Dywizji Zmechanizowanej w Szczecinku. Dwa lata później został przeniesiony na stanowisko dowódcy 8 Drezdeńskiej Dywizji Zmechanizowanej w Koszalinie. W październiku tego samego roku został dowódcą 1 Korpusu Pancernego w Gdańsku-Wrzeszczu. W 1956 roku, po rozformowaniu korpusu, powrócił na krótko do Koszalina na stanowisko dowódcy 8 DZ. Jeszcze tego samego roku wyznaczony został na stanowisko komendanta Fakultetu Wojsk Pancernych i Zmechanizowanych Akademii Sztabu Generalnego WP im. gen. Karola Świerczewskiego w Rembertowie. W 1957 roku został przeniesiony, w ramach akademii, na stanowisko komendanta Fakultetu Ogólnowojskowego. W 1959 roku objął dowództwo 16 Kaszubskiej Dywizji Pancernej w Elblągu. Na tym stanowisku, w 1960 roku, awansował na generała brygady. Miał wówczas trzydzieści pięć lat. W 1962 roku został szefem sztabu-zastępcą dowódcy Ślaskiego Okręgu Wojskowego we Wrocławiu. 15 stycznia 1964 roku został dowódcą ŚOW. W 1966 roku awansował na generała dywizji. 10 kwietnia 1968 roku przekazał obowiązki gen. bryg. Florianowi Siwickiemu, a sam objął stanowisko I zastępcy szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. W 1971 roku został Głównym Inspektorem Szkolenia Wojska Polskiego, a w 1972 wiceministrem obrony narodowej. Obie funkcje sprawował nieprzerwanie przez 14 lat. W latach 1972–1984 był równolegle zastępcą naczelnego dowódcy Zjednoczonych Sił Zbrojnych Państw Stron Układu Warszawskiego. Piastował także funkcję przewodniczącego Rady Wychowania Fizycznego, Sportu i Turystyki MON.
W 1981 wszedł w skład Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego (WRON), która administrowała krajem w okresie stanu wojennego. W lutym 1986 odwołany ze wszystkich stanowisk. Do czasu przeniesienia w stan spoczynku (18 marca 1988) pozostawał w dyspozycji Ministerstwa Obrony Narodowej.
W latach 1971–1986 zastępca członka Komitetu Centralnego PZPR. W 1974 r. powołany w skład Rady Naczelnej ZBoWiD.
Z dokumentów ujawnianych po 1989, w tym z ujawnionych w grudniu 2008 raportów płk Ryszarda Kuklińskiego dla CIA wynika, że w okresie kryzysu władzy komunistycznej w Polsce w latach 1980–1981 Eugeniusz Molczyk reprezentował opcję twardogłową, nastawioną na siłowe starcie z Solidarnością. Był powszechnie uważany za człowieka Moskwy w kierownictwie Wojska Polskiego. Strona radziecka kilkakrotnie zgłaszała jego kandydaturę na stanowisko ministra obrony narodowej[1].
