Eugeniusz Tinz

Eugeniusz Aleksander Tinz (ur. 5 października 1877 we Lwowie, zm. 7 stycznia 1943 w Wiedniu) - pułkownik artylerii Cesarskiej i Królewskiej Armii, generał dywizji Wojska Polskiego.

Życiorys

Służba w Cesarskiej i Królewskiej Armii

Był synem Henryka i Aleksandry z Kmicikiewiczów. Ukończył gimnazjum we Lwowie, następnie Wojskową Akademię Techniczną i Akademię Sztabu Generalnego w Wiedniu. Od 1898 oficer austriackiej artylerii. Od 1909 kapitan. Do 1912 pełnił służbę w sztabach, potem był dowódcą batalionu. Od 1914 służył jako oficer w sztabie Korpusu Armijnego w stopniu majora. W czasie I wojny światowej szef sztabu dywizji piechoty na froncie. W 1916 podpułkownik i dowódca pułku artylerii polowej. W latach 1917-1918 szef oddziału operacyjnego w sztabach związków taktycznych na frontach włoskim i rosyjskim.

Służba w Wojsku Polskim

19 grudnia 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego i przydzielony do Poselstwa Polskiego w Wiedniu. W maju 1919 wyznaczony został na stanowisko szefa Oddziału I Organizacyjnego Naczelnego Dowództwa WP. 19 listopada tego roku przeniesiony został do Dowództwa Frontu Litewsko-Białoruskiego na stanowisko szefa Sztabu. Od 1 kwietnia 1920 kierował Sztabem 4 Armii (od połowy maja sztab armii był jednocześnie sztabem Frontu gen. Szeptyckiego). 5 lipca tego roku stanął na czele Sztabu Frontu Południowo-Wschodniego. 4 września tego roku przeniesiony został do Krakowa i mianowany szefem Sztabu Dowództwa Okręgu Generalnego "Kraków". 25 września 1921 wyznaczony został na dowódcę 6 Dywizji Piechoty w Krakowie. W 1922 zweryfikowany został w stopniu generała brygady ze starszeństwem z 1 czerwca 1919.

1 grudnia 1924 Prezydent RP, Stanisław Wojciechowski na wniosek Ministra Spraw Wojskowych, gen. dyw. Władysława Sikorskiego awansował go na generała dywizji ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 i 7. lokatą w korpusie generałów .

Z dniem 31 maja 1927 przeniesiony został w stan spoczynku . Odżegnywał się od polskości. Osiadł w Wiedniu, gdzie zmarł. Pochowany na cmentarzu Meidling Freidhof. Był żonaty z Marią Wisoko-Meytsky.

Ordery i odznaczenia

• Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari
• Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
• Krzyż Walecznych

Zobacz też

• Generałowie polscy
• Generałowie i admirałowie II Rzeczypospolitej
• Generałowie II Rzeczypospolitej Polskiej awansowani w 2007 r.

• Generałowie polscy w niewoli

Bibliografia

• T. Kryska Karski S. Żurakowski – Generałowie Polski Niepodległej, Wyd. Editions Spotkania, Warszawa 1991, s. 64
• Henryk P. Kosk – Generalicja polska, tom II, Oficyna Wydawnicza "Ajaks", Pruszków 2001, ISBN 83-87103-81-0
• Piotr Stawecki – Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa 1994, s. 336-337, ISBN 83-11-08262-6
• Zdzisław Nicman – Polska historia nad Dunajem. Korespondencja z Wiednia, Polska Zbrojna Nr 18 (218) z 1995