Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane stronyEurosceptycyzm – potoczne pojęcie stosowane w różnych znaczeniach, zwykle dla pejoratywnego opisania poglądów osób krytycznych wobec różnych elementów bieżącej polityki oraz systemu prawnego Unii Europejskiej.
Mianem "eurosceptycznych" określane są różne – w zależności od przekonań osoby używającej tego pojęcia – rodzaje poglądów[1], między innymi takie, które:
Osoby prezentujące poglądy określane mianem "eurosceptycznych", zwłaszcza z dwóch ostatnich grup, uważają, że ich poglądy należy właściwie określać mianem "eurorealizmu"[3] lub "uniosceptycyzmu" (pojęcie promowane przez Janusza Korwin-Mikkego[potrzebne źródło]).
Spis treści |
Trudno wskazać jedną grupę przeciwną Unii Europejskiej tak jak trudno wskazać jeden kraj czy region, który zgłaszałby najwięcej krytycznych uwag co do istoty UE. Eurosceptykami określają się przedstawiciele zarówno lewej jak i prawej strony sceny politycznej (głównie skrajnych jej odłamów), konserwatyści, libertarianie, liberałowie, konserwatywni liberałowie, narodowcy, komuniści czy też ultralewicowcy. Generalnie trudno znaleźć jeden główny punkt łączący wszystkie te podmioty i jeden główny zarzut stawiany UE, jako że każda z grup dąży do innych celów. Także różne sfery działalności UE stoją w sprzeczności z planami, wymaganiami i dążeniami tychże grup. Można jednak wyodrębnić pewne główne argumenty najczęściej pojawiające się w rozmaitych debatach, deklaracjach, czy nawet statutach grup eurosceptycznych. Należą do nich m.in. zbyt wysokie podatki, antychrześcijaństwo, narastający socjalizm, nadmierna biurokracja, nadregulacja. Niektóre stronnictwa uważają, że Unia Europejska dąży do stworzenia państwa, a to z kolei doprowadzi do utraty suwerenności obecnych państw członkowskich. Stronnictwa lewicowe lub lewicujące zgłaszają również obawy, że organizacja ta próbuje budować zachodnioeuropejski imperializm i nierówno traktuje wszystkie państwa członkowskie, a także kraje tzw. Starej Unii chcą podporządkować sobie nowe kraje członkowskie.
Eurosceptykami są również niektórzy antyglobaliści uważający, iż stworzenie Unii Europejskiej jest pierwszym krokiem ku utworzeniu Rządu światowego[potrzebne źródło].
Podmioty te najczęściej żądają przebudowy struktur Unii, zmiany zakresu działania poszczególnych jej komórek, zmiany w dystrybucji funduszy, powrotu do walut narodowych, ograniczenia biurokracji, wycofania poszczególnych państw z jej struktur (głównie na polu działań w obrębie danego kraju) czy w ostateczności nawet rozwiązania całej Unii Europejskiej.
Austriacka Partia Wolnościowa uznawana przez Parlament Europejski za partię faszystowską w 1999 roku otrzymała 27% głosów mimo gróźb izolacji Austrii jeżeli dostanie się do rządu[4]. Poparcie dla tej partii od roku 1999 jednak znacznie zmalało, i w wyborach z lat 2002 i 2006 uzyskała odpowiednio 10% i 11,04%. W wyborach z 2008 roku partia ponownie zyskała większe poparcie - uzyskała 17,70% głosów, co pozwoliło jej na zdobycie 35 mandatów.
28 września 2000 roku Duńczycy w referendum większością 53,2% głosów odrzucili euro[5].
Duńska Partia Ludowa w wyborach parlamentarnych w 2005 roku zdobyła 24 z 179 mandatów co sprawiło iż stała się trzecią partią w rządzie. Jest ona znana głównie z antyimigranckich postulatów, jest również za wystąpieniem Danii z UE.
 |
Ten artykuł należy dopracować zgodnie z zaleceniami edycyjnymi: poprawić styl - artykuł powinien mieć formę bardziej encyklopedyczną, uzupełnić o źródła (najlepiej materiały programowe). Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się na stronie dyskusji tego artykułu. Po wyeliminowaniu niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu. |
Eurosceptycy w Polsce nie są skonsolidowaną grupą. Do eurosceptycznych partii politycznych należą zarówno Komunistyczna Partia Polski, Polska Partia Pracy, Obrona Narodu Polskiego, Unia Polityki Realnej, Prawica Rzeczypospolitej jak i Liga Polskich Rodzin oraz Narodowe Odrodzenie Polski. Są one przeciwne ideom UE, wychodząc jednocześnie ze skrajnie różnych pozycji.
Unia Polityki Realnej uważa, iż Unia Europejska dąży do stania się federacją[6]. UPR zarzuca także Unii Europejskiej rosnącą biurokrację i socjalizm.
Liga Polskich Rodzin jest przeciwna członkostwu Polski w Unii, gdyż według nich UE jest niechrześcijańska i popiera rozwój "cywilizacji śmierci". Ponadto sprzeciwiała się wprowadzenia Traktatu reformującego jako aktowi prawnemu grożącemu niepodległości Polski i uznają go jako konstytucję dla Europy.
Prawica Rzeczypospolitej podobnie jak UPR czy LPR uważa, że Unia Europejska przekształca się federacje co skutkuje dążeniem do pozbawienia Polski niepodległości, oraz suwerenności. Prócz tego krytykuje zamiar zastąpienia złotówki przez euro i odcinanie się Unii od chrześcijańskich korzeni Europy, a także sprzeciwiała się wprowadzeniu Traktatu reformującego. Jako alternatywne dla federalizacji UE proponuje koncepcję Europy ojczyzn autorstwa pierwszego po upadku Rządu Vichy legalnego przywódcy Francji, generała Charles'a de Gaulle'a , w której nie ma mowy o integracji politycznej krajów europejskich.
Solidarna Polska podobnie jak Prawica Rzeczypospolitej jest przeciw federalizacji UE, porzucania przez nią chrześcijańskich wartości i korzeni Europy, jest przeciw zamianie złotówki na euro, popiera też koncepcję Europy ojczyzn, w której kategorycznie odrzuca się integrację polityczną państw europejskich.
Komunistyczna Partia Polski uważa, iż Unia Europejska jest próbą ubezwłasnowolnienia politycznego polskiego społeczeństwa przez zachodni imperializm[7]. Partia żąda również wycofania Polski ze struktur NATO[7].
Polska Partia Pracy twierdzi, że Unia Europejska chce obywatelom polskim narzucić obywatelstwo europejskie[potrzebne źródło].
Narodowe Odrodzenie Polski postuluje natychmiastowe zerwanie wszelkich działań integracyjnych z Unią Europejską i wyjście z owej. Twierdzi, że prowadzą one do likwidacji duchowej i narodowej istoty państw europejskich. NOP uważa także, iż "prawdziwa Europa, to kontynent suwerennych państw, kierowanych zgodnie z interesami swych nacji; państw zbudowanych na odwiecznych zasadach cywilizacji chrześcijańskiej"[8].
Obrona Narodu Polskiego apeluje o rychłe wyjście z Unii Europejskiej[9].
Do eurosceptycznych czasopism należą głównie te o zabarwieniu konserwatywno-liberalnym jak "Najwyższy CZAS!"[10] czy "Opcja na prawo" i "Racja Polska". Do pism zdecydowanie eurosceptycznych zaliczają się też nacjonalistyczne czasopisma takie jak np. "Tygodnik Ojczyzna" czy "Szczerbiec".
W referendum 6 grudnia 1992 roku Szwajcarzy odrzucili możliwość wejścia do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, w wyniku czego negocjacje z Unią Europejską zostały odłożone na dalszy plan. Szwajcaria zawsze (także podczas wojen) pozostawała neutralna w tego typu sprawach.
Szwedzi w referendum w 2003 roku odrzucili euro większością 55,9% głosów, stając się jednym z 3 krajów, które odrzuciły wspólną walutę[11].
Lista Czerwcowa (Junilistan) jest współzałożycielką grupy Niepodległość i Demokracja. W wyborach do parlamentu europejskiego w 2004 roku udało się jej zdobyć 14% głosów[12].
Zobacz więcej: Eurosceptycyzm w Wielkiej Brytanii oraz Czarna Środa.
Partia Niepodległości Zjednoczonego Królestwa zdobyła w 2009 roku 16,5% głosów i wprowadziła 13 z 72 deputowanych, jacy przypadli Wielkiej Brytanii, stając się tym samym drugą siłą polityczną w swoim kraju[13]. Głównym celem owej partii jest wyprowadzenie Zjednoczonego Królestwa z UE.
W Parlamencie Europejskim znajdują się dwie frakcje eurosceptyków: Europejscy Konserwatyści i Reformatorzy, i Europa Wolności i Demokracji, posiadające odpowiednio 56 i 32 miejsca[potrzebne źródło]. Irlandzki biznesmen i deputowany do Parlamentu Europejskiego Declan Ganley stworzył międzynarodową organizację uniosceptyczną Libertas – nie jest ona partią polityczną, ale zrzesza członków ugrupowań przeciwnych Unii Europejskiej z wielu krajów[14]. W PE są również przedstawiciele kilku innych krajowych partii eurosceptycznych które nie są członkami żadnej z frakcji.
Frakcję tę utworzyli w 2009 roku deputowani z:
Frakcję tę utworzyli w 2009 roku deputowani z:
Negocjacje z Turcją w sprawie jej przystąpienia do Unii Europejskiej budzą wiele kontrowersji nawet w środowiskach uznawanych za euroentuzjastyczne[potrzebne źródło]. Argumentują, iż Turcja nie należy do europejskiego kręgu kulturowego, jej PKB jest znacznie niższy od innych krajów członkowskich, co w efekcie po przyjęciu jej spowoduje niekontrolowany napływ imigrantów oraz że tylko kilka procent powierzchni kraju leży na kontynencie europejskim.
