Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Ewa Łętowska | |
 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 22 marca 1940 Warszawa |
| Rzecznik Praw Obywatelskich | |
| Okres urzędowania | od 19 listopada 1987 do 12 lutego 1992 |
| Następca | Tadeusz Zieliński |
| Sędzia Trybunału Konstytucyjnego | |
| Okres urzędowania | od 28 maja 2002 do 28 maja 2011 |
| Odznaczenia | |
   |
|
Ewa Anna Łętowska (ur. 22 marca 1940 w Warszawie) – polska prawniczka, profesor doktor habilitowany nauk prawnych; pierwszy polski Rzecznik Praw Obywatelskich (1987–1992), sędzia Naczelnego Sądu Administracyjnego (1999–2002) i Trybunału Konstytucyjnego (2002–2011).
Spis treści |
Ukończyła w 1962 studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1963–1965 odbyła aplikację sądową. W 1968 została doktorem nauk prawnych, w 1975 uzyskała stopień doktora habilitowanego z zakresu prawa cywilnego. W 1986 otrzymała tytuł profesora nauk prawnych. W latach 1977–1987 była kierownikiem Zespołu Prawa Cywilnego w Instytucie Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk.
Od 1987 do 1992 była pierwszym w Polsce Rzecznikiem Praw Obywatelskich. W latach 1999–2002 orzekała jako sędzia Naczelnego Sądu Administracyjnego.
28 maja 2002 objęła obowiązki sędziego Trybunału Konstytucyjnego. Została rekomendowana przez posłów SLD, PSL i UP[1]. Po zakończeniu dziewięcioletniej kadencji przeszła w stan spoczynku.
Aktualnie zajmuje stanowisko profesora w Instytucie Nauk Prawnych PAN. Wykładała w Paryżu na Sorbonne-Pantheon, a także wygłaszała odczyty i wykłady na innych uniwersytetach europejskich. Członek Komitetu Helsińskiego, Komisji Ekspertów Komitetu ds. Stosowania Norm w Międzynarodowej Organizacji Pracy, Rady Fundacji Europejskiej Praw Człowieka, Międzynarodowej Komisji Prawników, Académie de Droit Comparé w Paryżu, stowarzyszenia Collegium Invisibile[2]. Członek korespondent Polskiej Akademii Umiejętności i Polskiej Akademii Nauk (od 2004).
Opublikowała liczne prace naukowe z zakresu prawa cywilnego, konstytucyjnego i ochrony konsumentów.
W 1996 została odznaczona przez prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[3]. W 2011 prezydent Bronisław Komorowski nadał jej Krzyż Komandorski z Gwiazdą tego orderu[4].
W 1992 otrzymała tytuł "Kobieta Europy", w 1993 była nominowana do tej nagrody. W 1995 nagrodzona przez Fundację Friedricha Eberta ("Human Rights 1994") z Bonn za działalność w zakresie ochrony praw człowieka i umacnianie zasad państwa prawa. W 2000 uhonorowana medalem "Zasłużony dla Tolerancji" przyznawanym przez Fundację Ekumeniczną. W 2008 Senat Uniwersytetu Gdańskiego nadał jej tytuł doctora honoris causa[5].
W 2011 władze Polskiego Czerwonego Krzyża przyznały jej Odznakę Honorową PCK I stopnia[6].
|
|||||||
