Tworzenie książki (wyłącz)
 Dodaj tę stronę do książki Pokaż książkę (0 stron) Proponowane strony

Ewa Szelburg-Zarembina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Ewa Szelburg-Zarembina
Ewa Szelburg-Zarembina
Data i miejsce urodzenia 10 kwietnia 1899
Bronowice
Data i miejsce śmierci 28 września 1986
Warszawa
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy I klasy Złoty Krzyż Zasługi Medal Niepodległości Złoty "Wawrzyn Akademicki" Order Uśmiechu
Wikicytaty Ewa Szelburg-Zarembina w Wikicytatach
Grób Ewy Szelburg-Zarembiny na cmentarzu w Nałęczowie

Ewa Szelburg-Zarembina (ur. 10 kwietnia 1899 w Bronowicach k. Puław, zm. 28 września 1986 w Warszawie) – powieściopisarka, poetka, dramaturg, eseistka, najbardziej znana z twórczości dla dzieci i młodzieży. Pierwszy Kanclerz Kapituły Orderu Uśmiechu, funkcję tę pełniła w latach 1968-1976.

Spis treści

[edytuj] Życiorys

Urodziła się jako córka Antoniego, ogrodnika dworskiego i Elżbiety z Kałużyńskich[1], która wykonywała zawód krawcowej. Wkrótce rodzina przeniosła się do Nałęczowa, gdzie Ewa Szelburg uczęszczała do szkoły. W 1916 r. ukończyła gimnazjum Władysława Kunickiego w Lublinie. W 1916 r. założyła III Żeńską Lubelską Drużynę Skautową[2] przy prywatnym gimnazjum Arciszowej w Lublinie. Była członkinią organizacji "Zet"[1]. W tym okresie podjęła również pracę jako nauczycielka. W latach 1918-1922 studiowała filologię polską i pedagogikę na UJ w Krakowie. W latach 1921-1928 pracowała jako nauczycielka w seminariach pedagogicznych. W okresie okupacji była działaczką podziemia oświatowego i redaktorką konspiracyjnego miesięcznika "W świetle dnia".

20 kwietnia 1965 r. zwróciła się do społeczeństwa z apelem uczczenia pamięcią bohaterstwa i męczeństwa młodzieży i dzieci w dziejach Polski. Apel wywołał gromki odzew i ze składek społecznych powstało w Warszawie Centrum Zdrowia Dziecka.

Pochowana w Nałęczowie.

Jest patronką szkół podstawowych w Skidziniu, nr 312 w Warszawie, w Drzewcach, w Niezabitowie[3]., a także publicznego przedszkola w Górze Puławskiej.

[edytuj] Twórczość

Debiutowała w 1922 r. na łamach tygodnika "Moje Pisemko" jako autorka utworów dla dzieci. Dla dorosłego czytelnika wydała w 1924 r. Legendy żołnierskie i od tej pory pisała zarówno dla dzieci jak i dla dorosłych.

Znana przede wszystkim jako autorka książek i wierszy dla dzieci, w swoich pracach często wracała do młodości spędzonych w Nałęczowie i Lublinie. Pisała[4]:

Quote-alpha.png
"Wracając do Nałęczowa, choćby tylko w myślach, za każdym razem zastanawiać się muszę, czy wszyscy - godni pamięci nałęczowianie zostali uczczeni trwałym wyrazem pamięci, chociażby tylko zwyczajnie tablicami na murach domów, w których przebywali. Wprawdzie stary cmentarz cały jest - jak już pisałam - jakby jedną tablicą godną szacunku i głębszego jej poznania. Chciałabym bardzo, aby moja twórczość jako nałęczowianki i lublinianki, dziecka ziemi lubelskiej, ziemi, która była kolebką mowy polskiej, i która wydała tylu polskich twórców, mogła być nie tylko literaturą, ale świadectwem pracy społecznej, tak bardzo przenikającej całe moje życie."

[edytuj] Publikacje

[edytuj] Szelburg-Zarembina w piosenkach

[edytuj] Odznaczenia i nagrody

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Warszawa: Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej, 1938, s. 718. 
  2. Chorągiew Lubelska ZHP
  3. Strony szkoły
  4. Gazeta Nałęczowska
  5. Rocznik Polskiej Akademii Literatury 1937-1938, Warszawa 1939, s. 174.

[edytuj] Literatura uzupełniająca


Poprzednik
Kanclerz Międzynarodowej Kapituły Orderu Uśmiechu
1968–1976
Następca
Cezary Leżeński
Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Ewa_Szelburg-Zarembina&oldid=30953665
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj

Polecamy: Pozycjonowanie, wózki dziecięce, Kino domowe, Viagra, Kredyty