| Ewa Szelburg-Zarembina | |
![]() |
|
| Data i miejsce urodzenia | 10 kwietnia 1899 Bronowice |
| Data i miejsce śmierci | 28 września 1986 Warszawa |
| Odznaczenia | |
Ewa Szelburg-Zarembina (ur. 10 kwietnia 1899 w Bronowicach k. Puław, zm. 28 września 1986 w Warszawie) – powieściopisarka, poetka, dramaturg, eseistka, najbardziej znana z twórczości dla dzieci i młodzieży. Pierwszy Kanclerz Kapituły Orderu Uśmiechu, funkcję tę pełniła w latach 1968-1976.
Spis treści |
Urodziła się jako córka Antoniego, ogrodnika dworskiego i Elżbiety z Kałużyńskich[1], która wykonywała zawód krawcowej. Wkrótce rodzina przeniosła się do Nałęczowa, gdzie Ewa Szelburg uczęszczała do szkoły. W 1916 r. ukończyła gimnazjum Władysława Kunickiego w Lublinie. W 1916 r. założyła III Żeńską Lubelską Drużynę Skautową[2] przy prywatnym gimnazjum Arciszowej w Lublinie. Była członkinią organizacji "Zet"[1]. W tym okresie podjęła również pracę jako nauczycielka. W latach 1918-1922 studiowała filologię polską i pedagogikę na UJ w Krakowie. W latach 1921-1928 pracowała jako nauczycielka w seminariach pedagogicznych. W okresie okupacji była działaczką podziemia oświatowego i redaktorką konspiracyjnego miesięcznika "W świetle dnia".
20 kwietnia 1965 r. zwróciła się do społeczeństwa z apelem uczczenia pamięcią bohaterstwa i męczeństwa młodzieży i dzieci w dziejach Polski. Apel wywołał gromki odzew i ze składek społecznych powstało w Warszawie Centrum Zdrowia Dziecka.
Pochowana w Nałęczowie.
Jest patronką szkół podstawowych w Skidziniu, nr 312 w Warszawie, w Drzewcach, w Niezabitowie[3]., a także publicznego przedszkola w Górze Puławskiej.
Debiutowała w 1922 r. na łamach tygodnika "Moje Pisemko" jako autorka utworów dla dzieci. Dla dorosłego czytelnika wydała w 1924 r. Legendy żołnierskie i od tej pory pisała zarówno dla dzieci jak i dla dorosłych.
Znana przede wszystkim jako autorka książek i wierszy dla dzieci, w swoich pracach często wracała do młodości spędzonych w Nałęczowie i Lublinie. Pisała[4]:
|
|
| Poprzednik – |
Kanclerz Międzynarodowej Kapituły Orderu Uśmiechu 1968–1976 |
Następca Cezary Leżeński |