Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
Félix Guattari; ur. 30 kwietnia 1930[1] – zm. 29 sierpnia 1992[1]) – francuski psychoterapeuta i filozof[1]. Współtwórca (wraz z Gillesem Deleuze) pojęcia "schizoanaliza" i jednego ze znaczeń terminu "ekozofia".
Sławę przyniosła mu współpraca z Gilles’em Deleuze[1], autorem dwóch tomów francuskiego dzieła, przetłumaczonego na angielski: "Capitalism and Schizophrenia": "Anti-Oedipus" (1972) i "A Thousand Plateaus" (1980). Na rok 2009 zapowiadane jest polskie wydanie książki.
Guattari urodził się w Villeneuve-les-Sablons, gminie robotniczej na północnym zachodzie Paryża.[2] Był szkolony i badany przez psychoanalityka Jacques’a Lacana w pierwszej połowie lat pięćdziesiątych XX wieku. Następnie, pracował w klinice psychiatrii doświadczalnej La Borde pod kierownictwem ucznia Lacana, psychiatry Jeana Ouryego.
Nowatorskie podejście opracowane w La Borde polegało na zawieszeniu podejścia klasycznego, gdzie indywidualny pacjent był w centrum zainteresowania oraz porzuceniu binaryzmu "analityk-analizowany", na korzyść otwartej konfrontacji w terapii w grupach. Był to praktyczny przyczynek do terapii grupowej i do badań nad dynamiką wielości podmiotów w złożonych stosunkach społecznościowych [interakcjach grupowych], który abstrahował od Freudowskiej szkoły psychoanalitycznej, a pozwalał skierować się na szersze horyzonty filozoficznych dociekań i politycznych zainteresowań z najszerszym z możliwych wachlarzem dziedzin (filozofii, etnologii, lingwistyki, architektury, etc.) w celu lepszego określenia orientacji, zniesienia ograniczeń i zwiększenia efektywności praktyki psychiatrycznej[3].
W późniejszym czasie, Guattari twierdził, że psychoanaliza jest "najlepszym kapitalistycznym narkotykiem"[4] ze względu na to, że pożądanie jest tu ograniczone do kozetki; pożądanie w psychoanalizie Lacana jest energią tak ukonstytuowaną, że po uwolnieniu jej może przekształcić się w coś zupełnie innego. Prowadził nadal swoje badania we współpracy w prywatnej klinice Jeana Ouryego La Borde w Cour-Cheverny, w jednym z głównych ośrodków zakładowej psychoterapii na ówczesne czasy. Klinika La Borde była miejscem spotkań i rozmów wielu studentów filozofii, psychologii, etnologii i pracy socjalnej, a dla Guattariego była najważniejszym zajęciem do jego śmierci w 1992 roku, gdy zmarł na zawał serca.
