Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
F.D.C. Willard (Felis Domestica Chester Willard) – kot syjamski żyjący w latach siedemdziesiątych XX wieku w stanie Michigan w USA, którego podano jako współautora jednej pracy naukowej z dziedziny fizyki niskich temperatur i autora innej. Kot nosił imię Chester i należał do amerykańskiego naukowca Jacka H. Hetheringtona pracującego na Michigan State University w East Lansing w stanie Michigan.
Spis treści |
Pierwsza praca, której "współautorem" był F.D.C. Willard, miała tytuł Two-, Three-, and Four-Atom Exchange Effects in bcc ³He i ukazała się w listopadzie 1975 w Physical Review Letters[1]. Dotyczyła ona właściwości izotopu helu ³He będącego w stanie stałym o układzie krystalograficznym regularnym przestrzennie centrowanym.
Jack H. Hetherington tłumaczył, że podał swojego kota jako drugiego autora, ponieważ praca napisana była w pierwszej osobie liczby mnogiej, a redakcja Physical Review Letters dopuszczała taką formę tylko wtedy, gdy praca została napisana przez co najmniej dwóch autorów[2]. Koszt przepisania całej pracy w formie pierwszej osoby liczby pojedynczej przy ówczesnych kosztach obróbki tekstu przewyższał koszt wymiany pierwszej strony z dodanym współautorem. Naukowiec podał więc, że drugim autorem jest F.D.C. Willard: F.D. – skrót od Felis Domestica, C. – Chester, imię kota Hetheringtona, Willard – imię ojca Chestera, syjamskiego kota mieszkającego w Aspen.
Otrzymawszy od wydawnictwa kopię artykułu, właściciel zanurzył łapę Chestera w atramencie i przycisnął ją do kartki ze stroną tytułową i tamże złożył swój podpis. Następnie ok. dziesięciu takich kopii artykułu, "podpisanych" przez obu autorów, rozesłał do przyjaciół. To sprawiło, że sprawa stała się głośna[2].
W 1978 organizatorzy LT-15 (15. Międzynarodowa Konferencja Fizyki Niskich Temperatur) w Grenoble rozważali zaproszenie Willarda, ponieważ dotychczas ten autor nie wystąpił na żadnej konferencji. Jednak zrezygnowano z tego po ujawnieniu przez jednego z uczestników spotkania, że F.D.C. Willard jest prawdopodobnie kotem[3].
We wrześniu 1980 we francuskim czasopiśmie Recherche pojawił się drugi artykuł sygnowany przez F.D.C. Willarda (jako jedynego autora)[4]. Tym razem był to pseudonim autorów, którzy nie mogli uzgodnić pewnych merytorycznych szczegółów i uznali, że w przypadku błędności końcowych ustaleń odpowiedzialność za nie spadnie na F.D.C. Willarda[3]. Ta praca również dotyczyła ³He – tym razem jego właściwości antyferromagnetycznych.
