Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Facelift | ||
| Okładka albumu | ||
| Album studyjny grupy Alice in Chains | ||
| Wydany | 21 sierpnia 1990 | |
| Nagrywany | grudzień 1989 - kwiecień 1990 roku w London Bridge Studio w Seattle oraz w Capitol Recording Studio w Hollywood[1] | |
| Gatunek | metal alternatywny, grunge, hard rock, heavy metal | |
| Długość | 54:15 | |
| Wytwórnia | Columbia | |
| Producent | Dave Jerden[1] | |
| Płyta po płycie | ||
| Facelift (1990) |
||
| Single z albumu Facelift | ||
|
||
Facelift – debiutancki album długogrający amerykańskiej grupy muzycznej Alice in Chains, wydany 21 sierpnia 1990 roku nakładem wytwórni fonograficznej Columbia[2]. Produkcją albumu zajął się Dave Jerden[1], mający za sobą współpracę z takimi wykonawcami jak Red Hot Chili Peppers czy Jane's Addiction[3]. W momencie wydania album zadebiutował na 42. pozycji zestawienia Billboard 200[4], oraz osiągnął szczyt zestawienia Top Heatseekers[4]. 4 marca 1997 roku album uzyskał certyfikację podwójnej platyny przyznanej grupie przez Recording Industry Association of America, za sprzedanie ponad 2 milionów kopii w Stanach Zjednoczonych[5]. Za warstwę tekstową na albumie odpowiedzialni są wokalista Layne Staley oraz gitarzysta Jerry Cantrell. Ten ostatni jest także głównym kompozytorem utworów.
W pierwszym półroczu od momentu wydania album sprzedał się w ilości 40,000 kopii[6]. Za sprawą singla z utworem "Man in the Box", który zaczął być emitowany w stacji muzycznej MTV oraz dotarł do 18. pozycji na liście Mainstream Rock Tracks[7], zainteresowanie zespołem wzrosło. Po tych wydarzeniach w ciągu następnych sześciu tygodni, album sprzedał się w Stanach Zjednoczonych w ilości 400,000 kopii[6]. Facelift jest także pierwszym albumem z nurtu grunge, który dotarł do pierwszej 50-dziesiątki zestawienia Billboard 200. W 1992 roku grupa otrzymała nominację do nagrody Grammy w kategorii Best Hard Rock Performance za wspomniany już utwór "Man in the Box"[8].
Spis treści |
Zespół Alice in Chains powstał w roku 1987 w Seattle w stanie Waszyngton. Grupa została założona przez wokalistę Layne'a Staleya oraz gitarzystę Jerry'ego Cantrella[9][10]. Skład zespołu uzupełnili basista Mike Starr (występujący wcześniej w glam metalowej kapeli Gipsy Rose) oraz perkusista Sean Kinney. W takim składzie zespół koncertował po klubach położonych wzdłuż Północno-Zachodniego Wybrzeża. Grupa występowała najczęściej pod nazwą Alice N 'Chains (projekt muzyczny Staleya z roku 1986) oraz Diamond Lie (amatorski zespół Cantrella). Po zagraniu kilkudziesięciu koncertów, zespół ostatecznie zmienił nazwę na Alice in Chains[11]. W trakcie jednego z koncertów grupa została zauważona przez lokalnego promotora nagrań Randy'ego Hausera, który złożył muzykom propozycję nagrania albumu demo[12]. Pierwotnie nagrania miały się odbyć w kompleksie sali prób o nazwie Music Bank (zarządzanych w owym czasie przez Staleya), jednak na jeden dzień przed rozpoczęciem nagrań studio zostało zamknięte przez policję z powodu handlu marihuaną[11]. Ostatecznie nagrania odbyły się w roku 1988 w studiu nagraniowym Treehouse w Issaquah w stanie Waszyngton. Zespół zarejestrował album demo The Treehouse Tapes, składający się łącznie z 8 utworów[13]. Album zostały wydany niezależnie. Materiał zarejestrowany przez zespół trafił do managerów muzycznych Kelly Curtis i Susan Silver (kierowały one w tym czasie grupą Soundgarden). Materiał wywarł pozytywne wrażenie, i w roku 1989 grupa podpisała kontrakt płytowy z wytwórnią fonograficzną Columbia[10][11]. W tym samym roku zespół nagrał drugi album demo - Sweet Alice, w skład którego weszło 12 piosenek[14]. Materiał był sprzedawany i rozdawany w celach promocyjnych na koncertach zespołu.
Po podpisaniu kontraktu z wytwórnią zespół rozpoczął prace nad debiutanckim albumem studyjnym. Prace rozpoczęły się w grudniu 1989 roku w London Bridge Studio w Seattle. W roli producenta muzycznego wystąpił współpracujący wcześniej m.in. z Red Hot Chili Peppers Dave Jerden[15]. Część nagrań grupa zrealizowała także w studiu Capitol Recording w Hollywood. Prace nad albumem zostały zakończone w kwietniu 1990 roku. W jednym z wywiadów Staley podsumował proces nagrywania albumu słowami:
 |
Perkusista Sean Kinney nagrywał partie perkusji ze złamaną ręką. W jednym z wywiadów muzyk przyznał że początkowo zespół rozpoczął sesję nagraniową z perkusistą grupy Mother Love Bone Gregiem Gilmorem. Producent albumu Dave Jerden nie był jednak zadowolony z efektów. Ostatecznie Kinney zarejestrował wszystkie partie, łagodząc ból ręki wodą z lodem[16]. W produkcji tworzenia albumu poza Jerdenem, udział wzięli Eddy Schreyer (który zajął się masteringiem w Future Disc Systems w Hollywood), inżynier dźwięku Ron Champagne, asystent Bob Lacivita oraz menadżer produkcji Peter Fletcher. Managementem grupy zajęły się wspomniane Kelly Curtis i Susan Silver. Za rozwój artystyczny zespołu odpowiedzialny był Nick Terzo. Zdjęcia do sesji wykonał Rocky Schenck[1]. W lipcu wytwórnia w celach promocyjnych wydała minialbum zatytułowany We Die Young. W skład wydawnictwa weszły trzy utwory - tytułowy "We Die Young", "It Ain't Like That" oraz pochodzący ze starszych sesji nagraniowych utwór "Killing Yourself". EP-ka była rozsyłana w formie darmowej do sklepów muzycznych w celu promocji zespołu oraz zbliżającej się premiery albumu[10].
Gitarzysta Jerry Cantrell w jednym z wywiadów stwierdził że album miał mieć "modną aurę", "być bezpośrednim wskutek atmosfery oraz zadumy panującej w Seattle"[11]. Jeżeli chodzi o muzykę do "Man in the Box" Cantrell stwierdził: "Ta piosenka mówi trochę o tym jak zaczynaliśmy. To nam pomogło znaleźć się dziś tu gdzie jesteśmy"[11]. "Riff do tego numeru chodził za mną przez jakiś czas, ale nigdy go specjalnie nie wykorzystałem. Layne zaproponował kilka rozwiązań jeżeli chodzi o partie wokalu i jakoś poskładało się ten kawałek do kupy. Na naszym wczesnym materiale, riff, który idzie z talkboxa jest jednym z moich ulubionych"[12]. O utworze "I Can't Remember" gitarzysta powiedział: "Piosenka ta powstała jeszcze w moim poprzednim zespole, jednak ostatecznego kształtu nabrała dopiero w Alice in Chains"[11]. Utwór "It Ain't Like That" Cantrell skomentował: "Riff do tego numeru był właściwie pomyłką, jaką popełniłem jednego dnia na próbie. Wygłupialiśmy się z Seanem i wymyśliłem ten riff jako żart, ale Sean powiedział tylko - o, to jest niezłe, zagraj to raz jeszcze. Nie sądziłem, że coś z tego będzie, ale kiedy już zagraliśmy to wspólnie, zdałem sobie sprawę, że to może zadziałać. Żartowałem sobie z tego kawałka i grałem go zazwyczaj z głupkowatym wyrazem twarzy"[12]. O piosence "Love, Hate, Love" Cantrell powiedział: "Ten utwór to nasze arcydzieło. Wokal Layne'a w tej piosence jest po prostu niesamowity. Solówka jaką nagrałem do tej piosenki jest jedną z moich ulubionych"[11].
Wypowiadając się na temat warstwy tekstowej Cantrell powiedział w jednym z wywiadów: "Pomysł na tekst do utworu "We Die Young" wziął się z takiego terenu w Seattle, nazywanego Seward Park, na którym znajduje się dużo cracku i broni i generalnie jest to strefa kontrolowana przez lokalne gangi. Widywałem 12 latków narąbanych każdego dnia, widok ten zadziwił mnie i przestraszył i dlatego napisałem o tym tekst"[12]. W wywiadzie dla telewizji Fuse TV wokalista Layne Staley stwierdził że tekst do utworu "Man in the Box" opowiada o cenzurze w mediach. Staley otwarcie przyznał że kiedy pisał tekst do tej piosenki, był pod wpływem narkotyków[17]. Piosenkę "Sunshine" Cantrell napisał dla swojej matki Glorii, która zmarła na nowotwór w roku 1987[18]. Słowa do piosenki "Bleed the Freak" odnoszą się do ludzi którzy nas umieścili na tym świecie, i teraz patrzą jak spadamy w dół i się wykrwawiamy. Podmiot w utworze pragnie doczekać chwili kiedy zobaczy jak to inni będą się poświęcać i wykrwawiać za niego[11]. Utwór "Real Thing" Staley napisał o swoim przyjacielu, który był uzależniony od narkotyków i w pewnym momencie trafił do zakładu psychiatrycznego. Słowa do piosenki "Love, Hate, Love" Staley skomentował w następujący sposób: "Love Hate Love" napisałem o złym związku z dziewczyną, nie wiedząc jak go skończyć. Złapani w schemat którzy się powtarza... powtarza... powtarza... Dokładnie tak. Napisałem więc piosenkę o tym, jakim byłem dupkiem. Pomogło. Przestałem. Skończyły się problemy"[19].
| Recenzje | ||||
|---|---|---|---|---|
| Wydawca | Ocena | |||
| Allmusic |  [2] |
|||
| Rolling Stone | [20] |
|||
| Teraz Rock | [10] |
|||
| rockmetal.pl |  [21] |
|||
| ultimate-guitar.com |  [22] |
|||
Premiera albumu Facelift przypadła na 21 sierpnia 1990 roku[2]. Album ukazał się nakładem wytwórni Columbia[1], i był pilotowany przez singel "We Die Young". W momencie wydania album zadebiutował na 42. pozycji zestawienia Billboard 200[4] oraz dotarł na szczyt zestawienia listy Top Heatseekers[4]. Facelift stał się pierwszym albumem wywodzącym się z nurtu grunge, który dotarł do pierwszej 50-dziesiątki zestawienia Billboard 200[11]. W pierwszym półroczu od momentu wydania album sprzedał się w ilości 40,000 kopii[6]. W międzyczasie ukazał się drugi singel z utworem "Man in the Box". Dotarł on do 18. pozycji zestawienia Mainstream Rock Tracks[7], a sam teledysk był często prezentowany w stacji muzycznej MTV. Za sprawą tego utworu który uchodzi za pierwszy przebój w dorobku grupy, zespół stał się bardziej rozpoznawalny. W ciągu następnych sześciu tygodni album sprzedał się w Stanach Zjednoczonych w ilości 400,000 kopii[6]. W grudniu 1990, album Facelift otrzymał certyfikację złotej płyty za sprzedaż pół miliona egzemplarzy. Był to najlepszy wynik zespołu z Seattle, aż do momentu ukazania się wydawnictwa grupy Nirvana Nevermind w 1991 roku. Rok później ukazały się jeszcze dwa single z utworami "Bleed the Freak" (nie osiągnął on żadnego sukcesu na listach) oraz "Sea of Sorrow" (dotarł on do 27. pozycji zestawienia Mainstream Rock Tracks[7]. W roku 1991 teledysk do piosenki "Man in the Box" otrzymał nominację do Best Heavy Metal/Hard Rock Video podczas gali MTV Video Music Awards[23]. Rok później grupa otrzymała nominację do nagrody Grammy w kategorii Best Hard Rock Performance za utwór "Man in the Box", jednak przegrała rywalizację z For Unlawful Carnal Knowledge grupy Van Halen[8]. Ostatecznie 4 marca 1997 roku album Facelift otrzymał certyfikację podwójnej platyny za sprzedaż 2 milionów kopii w Stanach Zjednoczonych. Certyfikacja została przyznana przez Recording Industry Association of America[5].
Album charakteryzuje się dość efektowną melodyjnością oraz harmonizacją partii wokalnych, okraszoną metalowymi riffami. Charakterystycznym stylem jaki zespół wypracował, było stworzenie utworów opartych o mroczne dźwięki gitarowych riffów i charakterystycznym śpiewem Staleya. W tekstach utworów Cantrell i Staley podjęli interesującą pod względem literackim próbę oddania zniechęcenia i frustracji całego pokolenia. Recenzent serwisu muzycznego Allmusic Steve Huey określił album jako "jedna z najważniejszych płyt w gatunku grunge oraz rock alternatywny". Ponadto recenzent porównuje brzmienie albumu do takich wykonawców jak Black Sabbath czy The Stooges. Huey w swej recenzji podkreśla że zespół Alice in Chains jest najbardziej metalowym zespołem spośród wszystkich wywodzących się z Seattle[2]. Miesięcznik Teraz Rock określił muzykę zawartą na albumie jako "metal pod Black Sabbath". Jako inspirację miesięcznik porównał brzmienie płyty do takich wykonawców jak Led Zeppelin, Cream czy Jimi Hendrix[10]. Wokal Staleya ze względu na swoją silną i wyrazistą ekspresję oraz mrok został porównany do Ozzy'ego Osbourne'a oraz Jima Morrisona[10].
12 listopada 1990 roku grupa ruszyła w trasę koncertową występując jako support przed Iggy Popem. Łącznie zespół podczas tej trasy zagrał 22 koncerty[24]. Od 15 grudnia 1990 roku do 3 marca 1991 roku zespół kontynuował drugi etap własnej trasy (zapoczątkowany w czerwcu i trwający do listopada 1990 roku), który składał się z 23 koncertów[24][25]. 22 grudnia 1990 roku zespół wystąpił w More Theatre w Seattle. Występ ten został zarejestrowany i wydany na kasecie VHS Live Facelift 30 lipca 1991 roku[26]. 17 października 2001 roku wydawnictwo uzyskało w Stanach certyfikację złotej płyty przyznanej grupie przez Recording Industry Association of America za sprzedaż 500,000 kopii[5].
10 marca 1991 grupa wyruszyła wraz z zespołem Megadeth w trasę koncertową Rust in Peace European Tour, która obejmowała 21 koncertów w Europie[25]. 16 maja zespół wystąpił w roli supportu na trasie Clash of the Titans, grając przed grupami Slayer, Megadeth oraz Anthrax[25][27]. Łącznie trasa objęła 49 koncertów w Ameryce Północnej. 16 sierpnia grupa udała się wraz z zespołem Van Halen w trasę For Unlawful Carnal Knowledge Tour, która zakończyła się 29 stycznia 1992 roku[28].
| Nr. | Tytuł | Tekst | Muzyka | Długość | |
|---|---|---|---|---|---|
| 1. | "We Die Young" | Jerry Cantrell | Jerry Cantrell | 2:32 | |
| 2. | "Man in the Box" | Layne Staley | Jerry Cantrell | 4:46 | |
| 3. | "Sea of Sorrow" | Jerry Cantrell | Jerry Cantrell | 5:49 | |
| 4. | "Bleed the Freak" | Jerry Cantrell | Jerry Cantrell | 4:01 | |
| 5. | "I Can't Remember" | Layne Staley / Jerry Cantrell | Jerry Cantrell | 3:42 | |
| 6. | "Love, Hate, Love" | Layne Staley | Jerry Cantrell | 6:26 | |
| 7. | "It Ain't Like That" | Jerry Cantrell | Jerry Cantrell / Mike Starr / Sean Kinney | 4:37 | |
| 8. | "Sunshine" | Jerry Cantrell | Jerry Cantrell | 4:44 | |
| 9. | "Put You Down" | Jerry Cantrell | Jerry Cantrell | 3:16 | |
| 10. | "Confusion" | Layne Staley | Jerry Cantrell / Mike Starr | 5:44 | |
| 11. | "I Know Somethin' ('Bout You)" | Jerry Cantrell | Jerry Cantrell | 4:22 | |
| 12. | "Real Thing" | Layne Staley | Jerry Cantrell | 4:03 | |
Opracowano na podstawie materiału źródłowego[30]:
Alice in Chains
Produkcja
| Lista (1990) | Pozycja |
|---|---|
| Top Heatseekers (Stany Zjednoczone)[4] | 1 |
| Billboard 200 (Stany Zjednoczone)[4] | 42 |
| Rok | Singel | Mainstream Rock Tracks[7] |
|---|---|---|
| 1991 | "Man in the Box" | 18 |
| 1992 | "Sea of Sorrow" | 27 |
