Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Farah Pahlawi فرح پهلوی |
|
 |
|
 Cesarzowa Iranu |
|
| Okres panowania | od 1959 do 1979 |
| Poprzednik | Soraya Esfandiary Bachtiari |
| Dane biograficzne | |
| Dynastia | Pahlawi |
| Urodzona | 14 października 1938 Teheran |
| Koronowana | 26 października 1967 |
| Ojciec | Sohrab Diba |
| Matka | Farideh Ghotbi |
| Dzieci | Cyrus Reza, Farahnaz, Ali Reza, Leila |
| Odznaczenia | |
               _ribbon.png&filetimestamp=20080422112014){kind=small}    |
|
 Galeria w Wikimedia Commons |
|
|
|
 |
|
Farah Pahlawi (pers. فرح پهلوی, z domu Farah Diba, pers. فرح دیبا, ur. 14 października 1938 w Teheranie) – trzecia żona[1] ostatniego szacha Iranu Mohammada Rezy Pahlawiego. 26 października 1967 została przez szacha koronowana na władczynię (szachbanu) Iranu jako pierwsza kobieta w ciągu dwu i pół tysiąca lat historii perskiej monarchii. Szach podkreślił w ten sposób wagę dążeń do emancypacji irańskich kobiet.
W czasie swoich rządów u boku męża odpowiedzialna była za sprawy związane z pielęgnowaniem irańskiej kultury, dążeniem do równouprawnienia kobiet w Iranie, ochroną środowiska, opieką zdrowotną i rozwojem krajowej małej przedsiębiorczości. Dużo podróżowała po kraju, żeby lepiej poznać swój naród. Po obaleniu szacha przez ajatollaha Chomeiniego w 1979 wraz z mężem opuściła Iran. Obecnie zajmuje się pracą dla UNESCO oraz działalnością charytatywną.
W Iranie jest symbolem kobiet walczących o prawa obywatelskie. Napisała autobiografię wydaną w Polsce w tłumaczeniu Marty Eloy Cichockiej pod tytułem: Wspomnienia. Z miłości do mojego króla[2].
Uniwersytet Warszawski przyznał jej 25 sierpnia 1977 tytuł doktora honoris causa w dziedzinie historii sztuki[3].
Na wniosek dzieci została Kawalerem Orderu Uśmiechu.
