Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Fausto Bertinotti | |
 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 22 marca 1940 Mediolan |
| Przewodniczący Izby Deputowanych | |
| Przynależność polityczna | Odrodzenie Komunistyczne |
| Okres urzędowania | od 29 kwietnia 2006 do 29 kwietnia 2008 |
| Poprzednik | Pier Ferdinando Casini |
| Następca | Gianfranco Fini |
Fausto Bertinotti (ur. 22 marca 1940 w Mediolanie) – włoski polityk, komunista, związkowiec, były przewodniczący Izby Deputowanych.
Z wykształcenia technik przemysłowy. Po zakończeniu edukacji wstąpił do centrali związków zawodowych – Włoskiej Powszechnej Konfederacji Pracy. W 1964 został sekretarzem lokalnego oddziału Włoskiej Federacji Pracowników Przemysłu Tekstylnego, później objął stanowisko przewodniczącego izby pracy w Novarze. Od 1975 przez dziesięć lat kierował CGIL w regionie Piemont. W połowie lat 80. wchodził w skład sekretariatu krajowego tej organizacji. Jako związkowiec stał się jednym z przywódców skrajnie lewicowego skrzydła.
Jednocześnie prowadził aktywną działalność polityczną. Krótko działał we Włoskiej Partii Socjalistycznej, od 1972 należał do Partii Komunistycznej.
W 1991 sprzeciwił się rozwiązaniu PCI i powołaniu na jej bazie umiarkowanej Demokratycznej Partii Lewicy. Wziął w tym samym roku udział w powołaniu Odrodzenia Komunistycznego. W 1994 został przewodniczącym tego ugrupowania. W tym samym roku uzyskał po raz pierwszy mandat do Izby Deputowanych. W niższej izbie parlamentu zasiadał do 2008 jako poseł XII, XIII, XIV i XV kadencji. Od 1994 do 2006 był także deputowanym do Parlamentu Europejskiego.
Przed wyborami w 1996 doprowadził do częściowego porozumienia się z koalicją Ulivo co do wzajemnego wsparcia swoich kandydatów w niektórych okręgach. W trakcie XIII kadencji wycofał poparcie RC dla rządu Romano Prodiego, przyczyniając się w ten sposób do jego upadku. Po słabych wynikach swojego ugrupowania w wyborach do PE w 1999 i do parlamentu krajowego dwa lata później, zaczął w imieniu Odrodzenia Komunistycznego głosić hasła antyglobalistyczne.
W 2005 przystąpił do wielkiego centrolewicowego bloku L'Unione. Po jego zwycięstwie w wyborach w 2006 objął urząd przewodniczącego Izby Deputowanych XV kadencji, w związku z czym zrezygnował z kierowania komunistami. W przedterminowych wyborach parlamentarnych dwa lata później startował jako lider i kandydat na premiera z ramienia koalicji Lewica-Tęcza, który jednak nie przekroczył progu wyborczego.
