Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
Feliks Kon (ur. 30 maja 1864 w Warszawie, zm. 30 lipca 1941 w Moskwie) — polski komunista pochodzenia żydowskiego, działacz ruchu robotniczego.
Urodził się jako syn Pauliny (1836–1916) z domu Heilpern, siostry Maksymiliana[1]. Z zawodu historyk i dziennikarz. Członek I Proletariatu. Aresztowany w 1884, został osadzony w Cytadeli Warszawskiej[2]. W 1886 skazany na osiem lat katorgi[2]. Uczestniczył w rewolucji 1905 roku, był następnie adwokatem – obrońcą w procesach politycznych w czasie tych wydarzeń. Od 1906 przewodniczący PPS-Lewicy, brał udział w wydarzeniach z 1917.
Od 23 lipca 1920 w czasie wojny polsko-bolszewickiej komisarz do spraw oświaty w Tymczasowym Rewolucyjnym Komitecie Polski w Białymstoku. W latach 1919–1922 działacz Komunistycznej Partii Ukrainy oraz Międzynarodówki Komunistycznej (Kominternu). Od 1922 w WKP(b). W latach 1924–1935 członek Międzynarodowej Kontroli Kominternu. Współzałożyciel Międzynarodowej Organizacji Pomocy Rewolucjonistom (MOPR). W latach 1931–1933 przewodniczący Ogólnozwiązkowego Komitetu Radiofonii ZSRR. W 1941 kierownik polskiej sekcji Radia Moskwa. Redaktor gazet: „Czerwona Gwiazda”, „Gazeta Robotnicza”, „Nasz kraj” (w ZSRR). Autor książki Narodziny wieku.
Był ojcem Heleny Usijewicz, sowieckiego krytyka literackiego.
