| Fernanda Montenegro | |||||||||
Fernanda Montenegro w 2006 roku |
|||||||||
| Prawdziwe imię i nazwisko | Arlette Pinheiro Esteves da Silva | ||||||||
| Data i miejsce urodzenia | 16 października 1929 |
||||||||
| Zawód | Aktorka | ||||||||
| Współmałżonek | Fernando Torres (1954 − 2008) |
||||||||
| Lata aktywności | 1950 − nadal | ||||||||
|
|||||||||
Arlete Pinheiro Esteves da Silva (ur. 16 października 1929 w Rio de Janeiro) − brazylijska aktorka filmowa i teatralna, znana również z występów w telewizji i radio.
Na dużym ekranie pojawia się dość rzadko. Najbardziej znana jest z roli w filmie Waltera Sallesa Dworzec nadziei (1998), za którą została nominowana do Oscara, jako pierwsza aktorka z Ameryki Południowej.
Montenegro uważana jest za pierwszą wielką damę brazylijskiego kina i telewizji.
Urodziła się w Rio de Janeiro, w rodzinie o korzeniach portugalskich i włoskich. Debiutowała na scenie w 1950 roku występując w sztuce Alegres Canções nas Montanhas. Partnerował jej Fernando Torres, za którego cztery lata później wyszła za mąż. Następnie rozpoczęła występy w telewizji, grywając w licznych telenowelach. W filmie zadebiutowała główną rolą w filmie Nieboszczka (1965) w reżyserii Leona Hirszmana.
W 1998 roku wystąpiła w głośnym filmie Waltera Sallesa Dworzec nadziei, za który otrzymuje Srebrnego Niedźwiedzia dla najlepszej aktorki podczas Festiwalu Filmowego w Berlinie. W 1999 roku otrzymała nominację do Złotego Globu dla najlepszej aktorki w filmie dramatycznym i została jako pierwsza Brazylijka nominowana do Oscara dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej. W 2005 roku wystąpiła wraz z córką Fernandą Torres w filmie Andrucha Waddingtona Dom z piasku. W 2007 roku zagrała w adaptacji powieści Gabriela Garcíi Márqueza Miłość w czasach zarazy.
Jej mężem od 1954 do śmierci w 2008 był brazylijski aktor Fernando Torres. Ma z nim dwójkę dzieci: aktorkę Fernandę Torres i reżysera Claudio Torresa.