Fernando Tarrida del Mármol (ur. w 1861 w Hawanie, zm. w 1915 r. w Londynie) – anarchistyczny autor kubański pochodzący z rodziny o hiszpańskich korzeniach.
W młodości był zwolennikiem republikańskiego federalizmu, od którego odszedł po zetknięciu się z hiszpańskim działaczem anarchistycznym Anselmo Lorenzo, w wieku 18 lat, co oznaczało zerwanie kontaktów z rodziną.
Studiował inżynierię w Barcelonie, Tuluzie i Madrycie; był profesorem i kierownikiem barcelońskiej Politechniki.
Pisywał do hiszpańskich czasopism anarchistycznych „Acracia”, „La Revista Blanca” i „El Productor”; współpracował z ruchem Nowoczesnej Szkoły (Escuela Moderna) Francisco Ferrera.
Zdobył uznanie na polu teorii anarchizmu dzięki koncepcji anarchizmu bezprzymiotnikowego, zaproponowanej po raz pierwszy w artykule w czasopiśmie „La Révolte” (w 1889 r.) – idei, której był czołowym eksponentem, a popieranej m.in. przez Maxa Nettlaua i Ricardo Mella.
Od 1896 r. przebywał na uchodźctwie najpierw we Francji, potem w Belgii, a w końcu w Wielkiej Brytanii, gdzie zmarł w 1915 r.
Teksty autorstwa Fernando Tarrida del Mármol w języku hiszpańskim