Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Fernando Verdasco | |
 |
|
| Państwo |  Hiszpania |
| Miejsce zamieszkania | Madryt |
| Data i miejsce urodzenia | 15 listopada 1983 Madryt |
| Wzrost | 187 cm |
| Masa ciała | 81 kg |
| Gra | leworęczna, oburęczny backhand |
| Status profesjonalny | 2001 |
| Zakończenie kariery | aktywny |
| Trener | Juan Luis Tati Rascon |
| Gra pojedyncza | |
| Wygrane turnieje | 5 |
| Najwyżej w rankingu | 7 (20 kwietnia 2009) |
| Australian Open | SF (2009) |
| Roland Garros | 4R (2007-2010) |
| Wimbledon | 4R (2006-2009) |
| US Open | QF (2009-2010) |
| Gra podwójna | |
| Wygrane turnieje | 3 |
| Najwyżej w rankingu | 31 (2 lutego 2009) |
| Australian Open | QF (2009) |
| Roland Garros | 2R (2007) |
| Wimbledon | 3R (2008) |
| US Open | QF (2004, 2008) |
Fernando Verdasco Carmona[1] (ur. 15 listopada 1983 w Madrycie) – hiszpański tenisista obecnie[2] zajmujący 19. pozycję w rankingu ATP.
Verdasco karierę tenisową rozpoczął w 2001 roku, jednak debiut w gronie profesjonalistów Hiszpana miał miejsce we wrześniu 2000 roku w Madrycie podczas rozgrywek futuresowych. Pierwszy mecz rozegrał wówczas z Chińczykiem Yangiem Jing Zhu, pokonując go 6:4, 6:3.
W grze pojedynczej Verdasco ma w na koncie pięć zwycięstw w turniejach rangi ATP Tour oraz jedenastokrotnie był finalistą tych rozgrywek. W zawodach wielkoszlemowych jego najlepszym rezultatem jest półfinał Australian Open z 2009 roku, eliminując m. in. Andy'ego Murraya, a przegrywając z Rafaelem Nadalem. Najwyżej w rankingu singlowym Verdasco był na 7. miejscu w kwietniu 2009 roku.
W grze podwójnej Hiszpan zwyciężył w trzech turniejach kategorii ATP Tour oraz dwa razy był uczestnikiem finału. W zestawieniu deblistów najwyżej sklasyfikowany był na 31. pozycji w lutym 2009 roku.
Jako reprezentant kraju w Pucharze Davisa Verdasco trzykrotnie, w latach 2008, 2009 i 2011, był w składzie drużyny, która odniosła końcowy triumf w zmaganiach. W 2008 roku, w finale przeciwko Argentynie Verdasco pokonał José Acasuso zapewniając Hiszpanii wygraną w zawodach.
Spis treści |
Od tego momentu, będąc w zawodowym gronie tenisistów przez niemal dwa lata występował w turniejach rangi Futures i Challengerach. Pod koniec lipca 2002 Hiszpan doszedł do finału challengera w Segowii.
W 2003 po raz pierwszy postanowił wystartować w turnieju wielkoszlemowym, podczas rozgrywek w Melbourne. Aby dostać się do turnieju głównego musiał przebrnąć przez kwalifikacje, co mu się nie udało. W rozgrywkach Masters Series w Miami doszedł do III rundy.
Do turnieju Roland Garrosa również zgłosił swój udział, ale ponownie odpadł w eliminacjach. Na Wimbledonie zagrał w turnieju głównym przechodząc na początku kwalifikacje, lecz w fazie zasadniczej przegrał w I rundzie z Jarkko Nieminenem. W US Open doszedł do III rundy, eliminując w I rundzie Tommy'ego Robredo. W meczu o 1/8 finału nie sprostał Paradornowi Srichaphanowi przegrywając 3:6, 4:6, 3:6.
Na koniec sezonu 2003 został sklasyfikowany na 109. pozycji[3].
Na początku sezonu Hiszpan przeszedł kwalifikacje do Australian Open, ale w turnieju głównym odpadł w I rundzie. Swój pierwszy finał turniejowy rangi ATP Tour osiągnął w Acapulco[4]. Mecz finałowy zakończył się porażką Verdaski z Carlosem Moyą 3:6, 0:6. W połowie kwietnia 2004 roku, podczas rywalizacji w Walencji Verdasco wygrał po raz pierwszy w karierze całe rozgrywki, czyniąc to bez straty seta. W półfinale tej imprezy pokonał obrońcę tytułu z 2003 roku, Juana Carlosa Ferrero. W finale wygrał z Albertem Montañésem 7:6(5), 6:3[5].
Turniej imieniem Rolanda Garrosa zakończył na II rundzie. W imprezach rozgrywanych na kortach trawiastych w Halle i 's-Hertogenbosch dochodził do ćwierćfinałów. Wielkoszlemowy Wimbledon ukończył na II rundzie. Podczas turnieju w Kitzbühel Verdasco uzyskał półfinał, lecz w mecz o finał przegrał z Gastónem Gaudio 0:6, 2:6. Edycję US Open zakończył na II rundzie. Podczas turnieju w Sztokholmie Verdasco dotarł do ćwierćfinału singla, natomiast parze z Feliciano Lópezem osiągnął swój pierwszy finał w grze podwójnej, w którym pokonali 6:4, 6:4 duet Wayne Arthurs-Paul Hanley.
Piąty zawodowy sezon Verdasco rozpoczął od gry na twardych kortach w Melbourne uzyskując II rundę. W spotkaniu o III rundę odpadł z Guillermo Cañasem. W Walencji dotarł do ćwierćfinału. W rozgrywkach rangi Masters Series w Rzymie uzyskał ćwierćfinał, pokonując po drodze m. in. Andy'ego Roddicka. W spotkaniu o półfinał musiał uznać wyższość Guillermo Corii, z którym przegrał 6:3, 3:6, 3:6.
W Roland Garrosie stoczył w I rundzie pięciosetowy pojedynek z Robinem Söderlingiem, który zakończył się zwycięstwem Szweda 1:6, 3:6, 6:3, 6:3, 6:3. Wimbledon Hiszpan zakończył na II rundzie. Trzeci karierowy finał zagrał na ceglanych kortach w Kitzbühel. W pojedynku finałowym Verdasco przegrał w czterech setach z Gastónem Gaudio 6:2, 2:6, 4:6, 4:6[6]. W turnieju rozgrywanym w New Haven Hiszpan dotarł do ćwierćfinału. W US Open awansował do IV rundy. W meczu o ćwierćfinał spotkał się z Jarkko Nieminenem, z którym przegrał 2:6, 6:7(6), 3:6. Na koniec sezonu doszedł do ćwierćfinału turnieju w Sankt Petersburgu.
Sezon ukończył na 33. pozycji w rankingu światowym[3].
Rozpoczynający się sezon Verdasco zaczął od II rundy w Australian Open. W turnieju w Walencji awansował do półfinału, gdzie pokonał go Gilles Simon. Podczas rozgrywek Masters Series w Hamburgu uzyskał ćwierćfinał, ale w meczu o półfinał nie sprostał José Acasuso przegrywając 1:6, 7:6(6), 3:6.
Start w French Open hiszpański tenisista ukończył na II rundzie. Na trawiastych kortach Queen's Clubu w Londynie doszedł do ćwierćfinału, a w Wimbledonie dotarł do IV rundy turnieju, wygrywając wcześniej z Davidem Nalbandianem. W meczu o ćwierćfinał spotkał się z Radkiem Štěpánkiem, z którym przegrał 7:6(4), 3:6, 6:4, 4:6, 2:6. Swój kolejny ćwierćfinał Verdasco osiągnął w Gstaad. W Kitzbühel dotarł do półfinału, w którym przegrał z Agustínem Callerim 6:4, 1:6, 3:6.
Ostatni w sezonie wielkoszlemowy turniej, US Open zakończył na III rundzie, przegrywając w meczu o IV fazę rozgrywek z Andym Roddickiem.
W stosunku do 2005 roku, Verdasco poprawił swoją pozycję na koniec sezonu o dwa miejsca - był sklasyfikowany na 31. pozycji w rankingu Entry[3].
W Australian Open Verdasco doszedł do II rundy, a w French Open osiągnął IV rundę. W Wimbledonie awansował do III rundy rozgrywek. Podczas turnieju w Stuttgarcie Verdasco osiągnął finał gry podwójnej, gdzie razem z Guillermo Garcíą Lópezem wyeliminował po drodze parę Simon Aspelin-Julian Knowle. Pojedynek finałowy hiszpańska para przegrała z Františkiem Čermákiem i Leošem Friedlem. Na ceglanych kortach w Gstaad Verdasco dotarł do ćwierćfinału. W Kitzbühel zagrał w półfinale, a potem wygrał challengera w Segowii. W New Haven uzyskał ćwierćfinał, lecz w meczu o półfinał nie sprostał Jamesowi Blake'owi.
W US Open Hiszpan doszedł do III rundy. W azjatyckim tourne awansował do półfinału imprezy w Bangkoku przegrywając mecz o finał z Dmitrijem Tursunowem. Rozegrał również ćwierćfinał w Tokio.
Pierwszy w sezonie finał w grze pojedynczej Verdasco uzyskał w Sankt Petersburgu, w którym spotkał się z Andym Murrayem. Verdasco tym samym jako pierwszy Hiszpan doszedł do finału imprezy rozgrywanej w Rosji[7]. Murray wygrał jednak pojedynek 6:2, 6:3.
Na koniec sezonu zajmował 26. pozycję na świecie[3].
W Australian Open Verdasco doszedł do II rundy. W Hamburgu awansował do ćwierćfinału mając za rywala w meczu o półfinał Rogera Federera. Szwajcar wygrał rywalizację 6:3, 6:3.
W Roland Garrosie Hiszpan uzyskał IV rundę rozgrywek. Spotkanie o ćwierćfinał przegrał z Rafaelem Nadalem, który wygrał konfrontację 6:1, 6:0, 6:2. W rozgrywkach w Nottingham osiągnął finał, eliminując po drodze m.in. Gillesa Simona. W meczu o tytuł zagrał z Ivo Karloviciem, który wygrał pojedynek 7:5, 6:7(4), 7:6(8)[8].
Na Wimbledonie Verdasco uzyskał IV rundę, przegrywając potem z Mario Ančiciem. W Gstaad doszedł do półfinału. Swoje drugie karierowe zwycięstwo w cyklu ATP Tour Hiszpan odniósł w chorwackim Umagu, pokonując w finałowej rozgrywce w trzech setach Igora Andriejewa 3:6, 6:4, 7:6(4)[9]. W turnieju w New Haven awansował do półfinału, w którym przegrał rywalizację z Mardym Fishem 0:6, 6:1, 3:6.
Wielkoszlemowy US Open zakończył na III rundzie. Pod koniec sezonu osiągnął ćwierćfinał w Wiedniu oraz półfinał w Sankt Petersburgu.
Na koniec roku Verdasco znalazł się w czołowej dwudziestce rankingu światowego zajmując 16. pozycję[3].
Na początku nowego sezonu hiszpański tenisista awansował do finału imprezy w Brisbane, jednak w pojedynku o tytuł nie sprostał Radkowi Štěpánkowi przegrywając 6:3, 3:6, 4:6[10]. Ponadto w Brisbane Verdasco osiągnął swój trzeci w karierze deblowy finał. Wspólnie z Mischą Zverevem przegrał jednak decydujący mecz z Francuzami Marcem Gicquelem oraz Jo-Wilfriedem Tsongą. Podczas Australian Open uzyskał półfinał, pokonując wcześniej Andy'ego Murraya oraz finalistę z roku 2008 Jo-Wilfrieda Tsongę. Mecz o finał rozegrał z Rafaelem Nadalem, który wygrał spotkanie w pięciu setach 6:7(4), 6:4, 7:6(2), 6:7(1), 6:4[11]. W turniejach rangi Masters Series w Indian Wells, Miami, Monte Carlo, Rzymie i Madrycie awansował w każdym z nich do ćwierćfinału. W Barcelonie, turnieju z cyklu 500 Series również osiągnął ćwierćfinał. 20 kwietnia Verdasco został sklasyfikowany na 7. miejscu na świecie - najwyższym w swojej karierze.
Występ w Roland Garrosie ukończył na IV rundzie przegrywając w spotkaniu o kolejną fazę z Nikołajem Dawydienką 2:6, 2:6, 4:6. Ten sam wynik osiągnął w Wimbledonie przegrywając mecz o ćwierćfinał z Ivo Karloviciem 6:7(5,) 7:6(4), 3:6, 6:7(9). Na kortach w Båstad dotarł do ćwierćfinału. Mecz o półfinał przedwcześnie oddał przy stanie 1:6, 1:3 Juanowi Mónaco. Trzeci zawodowy turniej jaki Verdasco wygrał miał miejsce w New Haven, gdzie w finale pokonał 6:4, 7:6(7) Sama Querreya[12].
Podczas US Open w pierwszych dwóch rundach Hiszpan eliminował swoich rywali bez straty seta. W III rundzie rozgrywek spotkał się z Niemcem Tommym Haasem. Spotkanie zakończyło się triumfem Hiszpana 3:6, 7:5, 7:6(8), 1:6, 6:4. W meczu o ćwierćfinał zagrał z Johnem Isnerem, którego pokonał 4:6, 6:4, 6:4, 6:4. W dalszej fazie rozgrywek zmierzył się z Novakiem Đokoviciem. Rywalizacja zakończyła się zwycięstwem Serba 7:6(2), 1:6, 7:5, 6:2[13].
W azjatyckim tourne Verdasco dotarł do finału imprezy w Kuala Lumpur, eliminując m. in. Richarda Gasqueta oraz Fernando Gonzáleza. W pojedynku finałowym zmierzył się z Nikołajem Dawydienką, który pokonał Hiszpana 6:4, 7:5[14]. W turnieju China Open rozgrywanym w Pekinie Verdasco doszedł do ćwierćfinału, gdzie spotkał się z Novakiem Đokoviciem. Serb wygrał spotkanie i jak się później okazało cały turniej. W Szanghaju Hiszpan odpadł z rywalizacji w II rundzie po porażce 4:6, 6:7(6) z Ivanem Ljubičiciem.
W listopadzie wystartował w końcoworocznym turnieju World Tour Finals, gdzie gra 8. najlepszych tenisistów z rankingu. Verdasco zakwalifikował się jako ostatni. W fazie grupowej, tzw. Round Robin zmierzył się z Rogerem Federerem, Andym Murrayem oraz Juanem Martínem del Potro. Verdasco przegrał wszystkie mecze i odpadł z rywalizacji będąc na ostatnim miejscu w grupie.
Sezon ukończył na 9. miejscu w rankingu ATP Entry'[3].
Sezon Verdasco zainaugurował od startu w Melbourne. W I rundzie pokonał po czterosetowym meczu Carstena Balla, w II w trzech setach Iwana Sergejewa, a w III rundzie Stefana Koubka. Pojedynek o ćwierćfinał rozegrał z Nikołajem Dawydienką. Blisko czterogodzinny mecz zakończył się porażką Hiszpana 2:6, 5:7, 6:4, 7:6(5), 3:6. Na początku lutego wystartował w turnieju w San Josè. Hiszpan wygrał całe rozgrywki, pokonując Lu Yen-hsuna, Benjamina Beckera, Ričardasa Berankisa, Denisa Istomina, a w finale wynikiem 3:6, 6:4, 6:4 Andy'ego Roddicka[15]. Tuż po turnieju w San Josè wziął udział w rozgrywkach w Memphis, gdzie został wyeliminowany w I rundzie przez Jérémy'ego Chardy'ego. Następnie wystartował w Acapulco, gdzie odpadł w ćwierćfinale z Juanem Mónaco.
W marcu, miesiącu kiedy rozgrywane są amerykańskie Mastersy, doszedł najpierw do III rundy w Indian Wells (porażka z Tomášem Berdychem), natomiast w Miami do ćwierćfinału, eliminując m. in. Rogera Federera. Mecz o półfinał przegrał po raz kolejny z Berdychem.
Sezon gry na kortach ziemnych zainaugurował od występu w turnieju Masters Series w Monte Carlo. Verdasco awansował po raz pierwszy w karierze do finału imprezy tej rangi, eliminując m.in. Tomáša Berdycha oraz wicelidera rankingu ATP, Novaka Đokovicia[16]. Mecz finałowy przegrał wynikiem 0:6, 1:6 z Rafaelem Nadalem. Swój kolejny turniej rozegrał w Barcelonie, gdzie odniósł swoje piąte zawodowe zwycięstwo w karierze[17]. W drodze po tytuł pokonał m. in. w półfinale Davida Ferrera, a w finale wynikiem 6:3, 4:6, 6:3 Robina Söderlinga. W połowie maja wystartował na tydzień przed rozpoczęciem wielkoszlemowego turnieju Roland Garrosa w Nicei. Hiszpan osiągnął kolejny finał, w którym został pokonany przez Richarda Gasqueta[18]. Na kortach im. Rolanda Garrosa Hiszpan doszedł do IV rundy, gdzie przegrał z Nicolásem Almagro w czterech setach. Podczas Wimbledonu odpadł już w I rundzie z Włochem Fabio Fogninim.
W połowie lipca wziął udział w turnieju na ziemnej nawierzchni w Båstad. Verdasco doszedł do ćwierćfinału zawodów, przegrywając z Tommym Robredo w dwóch setach. Kolejny ćwierćfinał osiągnął w Waszyngtonie, przegrywając spotkanie o półfinał z Marcosem Baghdatisem. Podczas US Open Hiszpan obronił ćwierćfinał wywalczony z roku 2009. Po drodze wyeliminował m. in. rozstawionych Davida Nalbandiana i Davida Ferrera. W meczu o dalszą fazę nie sprostał Rafaelowi Nadalowi. Ostatni w sezonie turniej Verdasco rozegrał w Paryżu (hala Bercy) gdzie doszedł do III rundy; przegrał z późniejszym finalistą zawodów, Gaëlem Monfilsem.
Sezon Hiszpan zakończył na 9. pozycji w rankingu ATP[3].
Sezon 2011 Verdasco zainaugurował występem w Brisbane, gdzie odpadł z rywalizacji w I rundzie po porażce z Niemcem Benjaminem Beckerem. Podczas Australian Open Hiszpan dotarł do IV rundy. Pokonał m. in. w pięciu setach Janko Tipsarevicia, a przegrał rezultatem 4:6, 2:6, 3:6 z Czechem Tomášem Berdychem. W lutym Hiszpan wystąpił w zawodach w San José jako obrońca tytułu. Turniej zakończył się porażką Verdasco w finale przeciwko Kanadyjczykowi Milosowi Raonicowi[19]. Podczas wiosennych turniejów Masters Series w USA osiągnął III rundę w Indian Wells, oraz II w Miami.
Sezon na kortach ziemnych rozpoczął od występu w Monte Carlo, jednak odpadł z rywalizacji w I rundzie. Następnie osiągnął finał zawodów w Estoril, po wygranej m. in. z Milosem Raoniciem. W pojedynku finałowym nie sprostał Juanowi Martínowi del Potro[20]. Podczas Roland Garrosa Hiszpan dotarł do III rundy po wygranych z Juanem Mónaco i Xavierem Malissem. Mecz o dalszą 1/8 finału przegrał z Ivanem Ljubičiciem.
Na początku czerwca, na trawiastych kortach w Londynie (Queen's) Hiszpan dotarł do ćwierćfinału, po wcześniejszym wyeliminowaniu m. in. Davida Nalbandiana. Spotkanie o półfinał zakończyło się porażką Verdasco z Andym Roddickiem. Z Wimbledonu Hiszpan odpadł w II rundzie z Robinem Haasem. Po Wimbledonie Verdasco wystartował w Hamburgu, osiągając półfinał, po wcześniejszym wyeliminowaniu Jürgena Melzera. W pojedynku o finał Verdasco przegrał z Nicolásem Almagro. Następnie hiszpański tenisista zagrał w Gstaad, osiągając trzeci w sezonie finał. Verdasco po drodze pokonał m. in. Almagro, jednak w pojedynku o tytuł nie sprostał Marcelowi Granollersowi-Pujolowi[21].
Na początku sierpnia Hiszpan dotarł do ćwierćfinału w Waszyngtonie, gdzie został pokonany przez Radka Štěpánka. Z US Open Verdasco odpadł w III rundzie, po porażce z Jo-Wilfriedem Tsongą. Miesiąc po zakończeniu zmagań w Nowym Jorku Verdasco zagrał w Pekinie osiągając ćwierćfinał, w którym uległ późniejszemu mistrzowi imprezy, Tomášowi Berdychowi.
Na koniec roku Verdasco zajmował 24. pozycję w rankingu ATP[3].
Pierwszy turniej w 2012 roku z udziałem Hiszpana miał miejsce w Auckland, gdzie doszedł do półfinału wyeliminowany przez Davisa Ferrera. Podczas Australian Open Verdasco odpadł w I rundzie z Bernardem Tomiciem po pięciosetowym pojedynku. W lutym tenisista hiszpański awansował do ćwierćfinału w São Paulo, po wygranej nad Javierem Martím, przeciwko któremu obronił trzy piłki meczowe. Spotkanie o dalszą rundę przegrał z Albertem Ramosem. W kolejnym turnieju, w Buenos Aires, Hiszpan doszedł do II rundy, przegrywając z Igorem Andriejewem. Verdasco wziął udział również w rywalizacji deblowej, wygrywając swój drugi turniej w tej konkurencji. W parze z Davidem Marrero pokonali w finale 6:4, 6:4 Michala Mertiňáka i André Sá[22]. Na początku marca hiszpański tenisista wystartował w Acapulco. W grze pojedynczej osiągnął pierwszy w sezonie finał, po wcześniejszym wyeliminowaniu m. in. Nicolása Almagro. Finałowy mecz Verdasco przegrał 1:6, 2:6 z Davidem Ferrerem[23]. Z kolei w grze podwójnej Verdasco ponownie dotarł do finału z Davidem Marrero, pokonując w finałowej rundzie Marcela Granollersa i Marca Lópeza.
Pod koniec kwietnia na kortach ziemnych w Barcelonie tenisista hiszpański dotarł do półfinału, w którym nie sprostał Rafaelowi Nadalowi. Następnie podczas turnieju w rodzinnym Madrycie Verdasco awansował do półfinału pokonując w III rundzie po trzynastu porażkach Rafaela Nadala 6:3, 3:6, 7:5[24]. W dalszej rundzie Hiszpan odpadł z Tomášem Berdychem.
W reprezentacji zadebiutował w 2005 roku przeciwko Słowacji. Hiszpanie wygrali wówczas konfrontację 4:1, a Verdasco zdobył jeden punkt pokonując Kamila Čapkovicia 6:2, 6:2.
W 2007 doszedł do ćwierćfinału imprezy, przegrywając rundę o półfinał z USA 1:4. Swoje oba spotkania przegrał, najpierw z Andym Roddickiem, a potem w deblu z Feliciano Lópezem przeciwko Bobowi i Mike'owi Bryanom.
W 2008 wywalczył wraz z reprezentacją trofeum pokonując w finale Argentynę 3:2. Swoje oba mecze zakończył zwycięstwem, pokonując najpierw w grze podwójnej wraz z Lópezem parę Agustín Calleri-David Nalbandian 5:7, 7:5, 7:6(5), 6:3, a potem w singlu wygrał z José Acasuso 6:3, 6:7(3), 4:6, 6:3, 6:1[25].
Drugi tytuł zdobył w 2009 występując w ćwierćfinale i finale. Przeciwko Niemcom (ćwierćfinał) zdobył dwa punkty, wygrywając z Andreasem Beckem oraz w grze podwójnej z parą Nicolas Kiefer-Mischa Zverev (wspólnie z Feliciano Lópezem). Ostatecznie jego drużyna wygrała rundę 3:2. Bez udziału Verdaski Hiszpanie awansowali do finału, w którym ich rywalami byli Czesi. Verdasco otrzymał powołanie na tę konfrontację i zagrał w deblu wraz z Lópezem przeciwko Tomášowi Berdychowi i Radkowi Štěpánkowi. Verdasco z Lópezem wygrali pojedynek 7:6(7), 7:5, 6:2, a ostateczny wynik finału to 5:0 dla Hiszpanów[26].
W 2010 wystąpił w rundzie ćwierćfinałowej przeciwko Francji. Verdasco przegrał oba swoje spotkania, najpierw w singlu z Michaëlem Llodrą, a potem wraz z Lópezem z duetem Julien Benneteau-Michaël Llodra. Rywalizację tym samym wygrali Francuzi którzy awansowali do półfinału.
Podczas edycji z 2011 roku Verdasco po raz trzeci był w składzie drużyny, która wygrała całą rywalizację. W finale Hiszpanie pokonali 3:1 Argentynę, a Verdasco wystąpił w przegranym pojedynku deblowym w parze z Feliciano Lópezem przeciwko parze David Nalbandian-Eduardo Schwank[27].
Verdasco jest synem Jose i Olgi. Ma dwie młodsze siostry, Sarę i Anę. Wychował się w Madrycie i mieszka tam do dziś. Na przełomie roku 2008 i 2009 był kojarzony z tenisistką Aną Ivanović. Serbka wielokrotnie obserwowała mecze swojego wybranka, siedząc na trybunach, ale ostatecznie się rozstali[28]. Poza tenisem Verdasco interesuje się piłką nożną, jest fanem Realu Madryt. Chętnie spędza czas wolny w Miami.
| Legenda |
| Wielki Szlem |
| Tennis Masters Cup |
| ATP Masters Series |
| Igrzyska Olimpijskie |
| ATP Tour 500 |
| ATP Tour 250 |
|
|
|||||||||||||
| Końcowy wynik | Nr | Data | Turniej | Nawierzchnia | Przeciwnik | Wynik finału |
| Finalista | 1. | 7 marca 2004 |  Acapulco |
Ceglana | Carlos Moyá |
3:6, 0:6 |
| Zwycięzca | 1. | 18 kwietnia 2004 | Walencja |
Ceglana | Albert Montañés |
7:6(5), 6:3 |
| Finalista | 2. | 31 lipca 2005 |  Kitzbühel |
Ceglana |  Gastón Gaudio |
6:2, 2:6, 4:6, 4:6 |
| Finalista | 3. | 28 października 2007 |  Petersburg |
Dywanowa (hala) |  Andy Murray |
2:6, 3:6 |
| Finalista | 4. | 22 czerwca 2008 | Nottingham |
Trawiasta |  Ivo Karlović |
5:7, 7:6(4), 6:7(8) |
| Zwycięzca | 2. | 20 lipca 2008 | Umag |
Ceglana | Igor Andriejew |
3:6, 6:4, 7:6(4) |
| Finalista | 5. | 11 stycznia 2009 |  Brisbane |
Twarda |  Radek Štěpánek |
6:3, 3:6, 4:6 |
| Zwycięzca | 3. | 29 sierpnia 2009 |  New Haven |
Twarda | Sam Querrey |
6:4, 7:6 (6) |
| Finalista | 6. | 4 października 2009 |  Kuala Lumpur |
Twarda (hala) | Nikołaj Dawydienko |
4:6, 5:7 |
| Zwycięzca | 4. | 14 lutego 2010 | San Josè |
Twarda (hala) | Andy Roddick |
3:6, 6:4, 6:4 |
| Finalista | 7. | 18 kwietnia 2010 |  Monte Carlo |
Ceglana | Rafael Nadal |
0:6, 1:6 |
| Zwycięzca | 5. | 25 kwietnia 2010 | Barcelona |
Ceglana |  Robin Söderling |
6:3, 4:6, 6:3 |
| Finalista | 8. | 22 maja 2010 |  Nicea |
Ceglana | Richard Gasquet |
3:6, 7:5, 6:7(5) |
| Finalista | 9. | 13 lutego 2011 | San Josè |
Twarda (hala) |  Milos Raonic |
6:7(6), 6:7(5) |
| Finalista | 10. | 1 maja 2011 |  Estoril |
Ceglana | Juan Martín del Potro |
2:6, 2:6 |
| Finalista | 11. | 31 lipca 2011 |  Gstaad |
Ceglana | Marcel Granollers |
4:6, 6:3, 3:6 |
| Finalista | 12. | 4 marca 2012 | Acapulco |
Ceglana | David Ferrer |
1:6, 2:6 |
| Turniej | 2001 | 2002 | 2003 | 2004 | 2005 | 2006 | 2007 | 2008 | 2009 | 2010 | 2011 | 2012 | Wygrane turnieje | Bilans w turnieju |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Australian Open |
– | – | – | 1R | 2R | 2R | 2R | 2R | SF | 4R | 4R | 1R | 0 / 9 | 15-9 |
| French Open |
– | – | – | 2R | 1R | 2R | 4R | 4R | 4R | 4R | 3R | 0 / 8 | 16–8 | |
| Wimbledon |
– | – | 1R | 2R | 2R | 4R | 3R | 4R | 4R | 1R | 2R | 0 / 9 | 14-9 | |
| US Open |
– | – | 3R | 2R | 4R | 3R | 3R | 3R | QF | QF | 3R | 0 / 9 | 22-9 | |
| Wygrane turnieje | – | – | 0 / 2 | 0 / 4 | 0 / 4 | 0 / 4 | 0 / 4 | 0 / 4 | 0 / 4 | 0 / 4 | 0 / 4 | 0 / 1 | 0 / 35 | N/A |
| Bilans spotkań | – | – | 2–2 | 3-4 | 5-4 | 7-4 | 8-4 | 9-4 | 15-4 | 10-4 | 8-4 | 0-1 | N/A | 67-36 |
|
|
|||||||||||||
| Końcowy wynik | Nr | Data | Turniej | Nawierzchnia | Partner | Przeciwnicy w finale | Wynik finału |
| Zwycięzca | 1. | 31 października 2004 | Sztokholm |
Twarda (hala) | Feliciano López |
Wayne Arthurs Paul Hanley |
6:4, 6:4 |
| Finalista | 1. | 22 lipca 2007 |  Stuttgart |
Ceglana | Guillermo García López |
František Čermák Leoš Friedl |
4:6, 4:6 |
| Finalista | 2. | 11 stycznia 2009 | Brisbane |
Twarda | Mischa Zverev |
Marc Gicquel Jo-Wilfried Tsonga |
4:6, 3:6 |
| Zwycięzca | 2. | 26 lutego 2012 | Buenos Aires |
Ceglana | David Marrero |
 Michal Mertiňák André Sá |
6:4, 6:4 |
| Zwycięzca | 3. | 4 marca 2012 | Acapulco |
Ceglana | David Marrero |
Marcel Granollers Marc López |
6:3, 6:4 |
