Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Fiodor Izydorowicz Kuzniecow Фёдор Исидорович Кузнецов |
|
 |
|
 generał pułkownik |
|
| Data i miejsce urodzenia | 29 września 1898 Bałbieczyno  Imperium Rosyjskie |
| Data i miejsce śmierci | 22 marca 1961 Moskwa  ZSRR |
| Przebieg służby | |
| Lata służby | 1914–1948 |
| Siły zbrojne |  armia carska (1914 – 1918) Armia Czerwona (1918 – 1948) |
| Stanowiska | dowódca Frontu Północno-Zachodniego, 21 Armii, Frontu Centralnego, 51 Armii, 61 Armii |
| Główne wojny i bitwy | I wojna światowa, wojna domowa w Rosji, kampania wrześniowa Wielka Wojna Ojczyźniana |
| Odznaczenia | |
    |
|
Fiodor Izydorowicz Kuzniecow (ros. Фёдор Исидорович Кузнецов) (ur. 29 września[1] 1898 w Bałbieczynie, zm. 22 marca 1961 w Moskwie) – radziecki wojskowy, generał pułkownik.
Spis treści |
Urodził się we wsi Bałbieczyno w obwodzie mohylewskim. W 1914 roku został wcielony do armii rosyjskiej gdzie ukończył szkołę chorążych. Uczestnik I wojny światowej. Walczył na Froncie Zachodnim, dowódca plutonu i drużyny pieszych zwiadowców.
W 1918 roku wstąpił do Armii Czerwonej. Brał udział w wojnie domowej na Froncie Zachodnim i na Białorusi. W tym czasie był kolejno: dowódcą kompanii, batalionu, pułku.
Po zakończeniu wojny domowej w latach 1922-1935 kolejno dowódca pułku strzelców, komendant oddziału szkolnego, komendant Moskiewskiej Wojskowej Szkoły Piechoty. W latach 1935-1938 pracownik Akademii Wojskowej im. M. Frunzego, kolejno komendant kursu, naczelnik fakultetu i katedry.
W czerwcu 1938 roku został zastępcą dowódcy Samodzielnego Białoruskiego Okręgu Wojskowego, funkcję tę pełnił czerwca 1940 roku. W trakcie agresji ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 roku zastępca dowódcy Frontu Białoruskiego utworzonego na bazie Samodzielnego Białoruskiego Okręgu Wojskowego.
W czerwcu 1940 roku został komendantem Akademii Sztabu Generalnego, w sierpniu dowódcą Północnokaukaskiego Okręgu Wojskowego, a w grudniu Samodzielnego Nadbałtyckiego Okręgu Wojskowego.
W chwili ataku Niemiec na ZSRR dowódca Frontu Północno-Zachodniego powstałego na bazie dowodzonego przez niego okręgu wojskowego. Odwołany ze stanowiska dowódcy frontu z powodu klęski podległych mu w lipcu 1941 roku został dowódcą 21 Armii. Już w dniu 26 lipca 1941 roku został dowódcą utworzonego Frontu Centralnego, którym dowodzi w czasie walk w rejonie Smoleńska.
W dniu 14 sierpnia 1941 roku został dowódcą 51 Samodzielnej Armii, której zadaniem była obrona Krymu. W związku z przełamaniem pozycji obronnych 51 Armii przez wojska niemieckie w październiku 1941 roku odwołany ze stanowiska.
W listopadzie 1941 roku odwołany do Moskwy został szefem sztabu 28 Armii Rezerwowej, a grudniu zastępcą dowódcy Frontu Zachodniego i to stanowisko zajmował w czasie kontrofensywy pod Moskwą. W styczniu 1942 roku został dowódcą 61 Armii, którą dowodził do kwietnia 1942 roku.
W okresie do kwietnia do lipca 1942 roku komendant Akademii Wojskowej im. Woroszyłowa, później w dyspozycji Sztabu Generalnego.
W sierpniu 1943 roku zastępcą dowódcy Frontu Wołchowskiego, a potem Karelskiego. W lutym 1945 roku został dowódcą Uralskiego Okręgu Wojskowego, którego dowódcą był do momentu przeniesienia do rezerwy.
W 1948 roku przeniesiony do rezerwy. Zamieszkał w Moskwie, gdzie zmarł.
