Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Floyd Mayweather Jr. | |
 |
|
| Pseudonim | Pretty Boy Money |
| Data i miejsce urodzenia | 24 lutego 1977 Grand Rapids |
| Narodowość |  Stany Zjednoczone |
| Styl | praworęczny |
| Kategoria wagowa | półśrednia |
| Bilans walk zawodowych | |
| Liczba walk | 43 |
| Zwycięstwa | 43 |
| Nokauty | 26 |
| Porażki | 0 |
| Remisy | 0 |
| No contests | 0 |
| Dorobek medalowy | |||||||||
|
|||||||||
Floyd Mayweather Jr. (ur. 24 lutego 1977 w Grand Rapids) – amerykański bokser, aktualny mistrz świata federacji WBC w wadze półśredniej (do 147 funtów) oraz były zawodowy mistrz świata organizacji WBC w kategoriach junior lekkiej (do 130 funtów), lekkiej (do 135 funtów), junior półśredniej (do 140 funtów) i junior średniej (do 154 funtów) oraz organizacji IBF w kategorii półśredniej. Jest brązowym medalistą olimpijskim z Atlanty.
Spis treści |
Jego bilans walk amatorskich to 84 zwycięstwa i 6 porażek[1]. Trzykrotnie wygrywał amerykański turniej bokserski Golden Gloves (w 1993, 1994 i 1996). W 1996, na Igrzyskach Olimpijskich w Atlancie, zdobył brązowy medal w kategorii piórkowej. W półfinale przegrał z Serafimem Todorowem z Bułgarii.
Karierę zawodową rozpoczął w październiku 1996 roku. Dwa lata później, 3 października 1998 roku, w swojej osiemnastej walce, zdobył tytuł mistrza świata WBC w kategorii junior lekkiej, pokonując Genaro Hernandeza (nie wyszedł do walki w dziewiątej rundzie)[2]. Jeszcze w grudniu tego samego roku pierwszy raz obronił swój tytuł, pokonując przez techniczny nokaut w drugiej rundzie Angela Manfredy[3].
W 1999 roku stoczył kolejne trzy zwycięskie walki: z Carlosem Alberto Ramonem Riosem (wygrana na punkty)[4], Justinem Juuko (nokaut w 9 rundzie)[5] i Carlosem Gerena (TKO w 7 rundzie)[6]. W następnym roku odbył dwie walki. 18 marca wygrał na punkty z byłym mistrzem świata WBC w kategorii piórkowej, Gregorio Vargasem[7], a siedem miesięcy później pokonał Emanuela Augustusa (nie była to walka mistrzowska)[8].
20 stycznia 2001 roku wygrał z Diego Corralesem. W dziesiątej rundzie, po tym jak Corrales piąty raz leżał na deskach, jego trener poddał walkę rzucając ręcznik na ring[9]. W 2001 roku jeszcze dwukrotnie obronił swój tytuł – najpierw w maju pokonał na punkty przyszłego mistrza świata IBF w kategorii junior lekkiej, Carlosa Hernándeza (w tej walce Mayweather Jr. był po raz pierwszy w karierze liczony – podczas zadawania ciosu w szóstej rundzie doznał kontuzji ręki i reagując na ból dotknął rękawicą maty ringu)[10], a w listopadzie wygrał przez techniczny nokaut w dziewiątej rundzie z Jesúsem Chávezem[11].
Po walce z Chávezem Mayweather Jr. zdecydował się porzucić swój pas mistrzowski i zmienić kategorię wagową na wyższą, ponieważ miał problemy z utrzymaniem swojej wagi w limicie wagowym. W kategorii lekkiej stoczył zaledwie cztery walki, ale wszystkie były pojedynkami mistrzowskimi.
W 2002 roku dwukrotnie walczył z José Luisem Castillo. 20 kwietnia pokonał Meksykanina na punkty i odebrał mu tytuł mistrza świata WBC[12]. 7 grudnia odbył się pojedynek rewanżowy, który również zakończył się zwycięstwem Amerykanina na punkty[13].
Rok później pokonał Victoriano Sosę (jednogłośnie na punkty)[14] i Philipa N'dou (TKO w 7 rundzie)[15].
W 2004 roku Mayweather Jr. ponownie zmienił kategorię wagową. 22 maja, w pierwszej walce w kategorii junior półśredniej pokonał na punkty byłego mistrza organizacji WBO, DeMarcusa Corleya. Corley dwukrotnie (w 8 i 10 rundzie) leżał na deskach[16]. To była jedyna walka jaką stoczył w 2004 roku.
W styczniu następnego roku, w walce eliminacyjnej WBC, łatwo pokonał Henry'ego Bruselesa (TKO w 8 rundzie)[17]. Pięć miesięcy później, 25 czerwca, pokonał przez techniczny nokaut w szóstej rundzie mistrza WBC, Arturo Gattiego[18].
19 listopada 2005 roku Mayweather Jr. stoczył nietytułową walkę z byłym mistrzem świata WBA, Sharmba Mitchellem, pokonując go w szóstej rundzie przez techniczny nokaut[19]. Walka odbyła się w kategorii półśredniej. 8 kwietnia 2006 roku zmierzył się z Zabem Judahem w walce o tytuł mistrza IBF. W dziesiątej rundzie Judah zadał cios poniżej pasa, a następnie w kark. Podczas gdy sędzia zarządził krótką przerwę, wuj i zarazem trener Mayweathera Jra, Roger Mayweather wkroczył na ring, czym zapoczątkował bójkę z udziałem Judaha i osób z jego narożnika. Porządek na ringu powrócił dopiero po interwencji policji. Walka została po pewnym czasie wznowiona i zakończyła się zwycięstwem Mayweathera Jra na punkty[20]. Roger Mayweather został jako trener zawieszony na rok i ukarany grzywną w wysokości 200 tys. dolarów. Karą rocznego zawieszenia zostali ukarani także Zab Judah i jego ojciec i trener Yoel[21].
30 czerwca 2006 roku Mayweather Jr. zrezygnował z tytułu IBF. 4 listopada 2006 roku pokonał na punkty Carlosa Baldomira i odebrał mu tytuł mistrza świata WBC[22].
5 maja 2007 roku doszło do długo oczekiwanej walki Mayweathera Jr. z mistrzem olimpijskim z Barcelony i wielokrotnym zawodowym mistrzem świata w sześciu różnych kategoriach wagowych, Oscarem de la Hoyą. Pojedynek był bardzo wyrównany i zakończył się niejednogłośnym zwycięstwem Mayweathera Jra na punkty, choć tylko jeden sędzia ocenił ostatnią rundę na jego korzyść. Gdyby orzekł inaczej, walka zakończyłaby się remisem[23]. W kolejnej walce, 8 grudnia 2007 roku, zmierzył się z niepokonanym wcześniej Anglikiem, Ricky Hattonem, byłym mistrzem świata IBF i WBA w kategorii junior półśredniej i byłym mistrzem świata IBF w kategorii półśredniej. Mayweather Jr. wygrał pojedynek przez techniczny nokaut w dziesiątej rundzie[24].
6 czerwca 2008 roku poinformował o zakończeniu kariery bokserskiej[25].
19 września 2009 roku powrócił jednak na ring w walce z Juanem Márquezem. Pierwotnie miała się ona odbyć 18 lipca, została jednak przełożona o parę miesięcy później z powodu kontuzji żeber Amerykanina[26]. Amerykanin wygrał z Márquezem na punkty po jednogłośnej decyzji sędziów w stosunku 118-109, 120-107 i 119-108[27]. 1 maja 2010 pokonał na punkty Shane'a Mosleya. stosunkiem głosów 118-110, 119-109 oraz 119-109. Na ring powrócił 17 września 2011 nokautując w czwartej rundzie mistrza świata federacji WBC Victora Ortiza zdobywając pas mistrzowski w wadze półśredniej[28].
