Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Foreign Affairs | |
|---|---|
| Częstotliwość | Dwumiesięcznik |
| Kraj | Stany Zjednoczone |
| Wydawca | Rada Stosunków Międzynarodowych |
| Pierwsze wydanie | 1922 |
| Ostatnie wydanie | {{{ukazywał_się_do}}} |
| Średni nakład | 200.000 egz. |
| Strona internetowa czasopisma | |
Foreign Affairs – amerykański dwumiesięcznik publikowany przez Radę Stosunków Międzynarodowych (Council on Foreign Relations, CFR) utworzoną w Nowym Jorku w 1921 roku. Celem wydawnictwa jest upowszechniania zagadnień z dziedziny polityki zagranicznej oraz określenie miejsca Ameryki w świecie.
Pierwszym kandydatem na redaktora naczelnego pisma był prof. Archibald Cary Coolidge z Uniwersytetu Harvarda – jako, że profesor nie zgodził się na przeprowadzkę z Bostonu do Nowego Jorku zadanie to powierzono absolwentowi Uniwersytetu Princeton oraz europejskiemu korespondentowi New York Evening Post (obecnie New York Post) Hamiltonowi Fishowi Armstrongowi.
Dziennik Foreign Affairs był kontynuacją Journal of International Relations (wychodzącego w latach 1910-1922) oraz Journal of Race Development (ukazującego się w latach 1911-1919). Obecnie nakład czasopisma wynosi ok. 200 tys. egzemplarzy.
Artykuł wstępny w pierwszym numerze wydawnictwa został napisany przez sekretarza stanu w gabinecie Teodora Roosevelta Elihu Roota.
W 1925 roku magazyn opublikował serie artykułów, których autorem był W.E.B. Du Bois w których poruszał on kwestie rasowe.
W późnych latach 30. w piśmie publikowała swe artykuły również dziennnikarka magazynu Time Dorothy Thompson (uznawana przez ówczesnych za najbardziej wpływową kobietą w Ameryce po Eleonorze Roosevelt).
Okres największego wpływu czasopisma przypadł na lata powojenne, kiedy to kwestie międzynarodowe znalazły się w Ameryce w centrum uwagi. Wtedy opublikowano w FA tzw. Długi telegram autorstwa George Kennana, a zawarte w nim tezy umożliwiły sformułowanie doktryny powstrzymywania na której opierała się zimnowojenna polityka Stanów Zjednoczonych.
W tym czasie jedenastu sekretarzy stanu publikowało w FA eseje.
