Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Francesco Colasuonno | ||
| Kardynał diakon | ||
 |
||
|
||
| Kraj działania |  Włochy |
|
| Data i miejsce urodzenia | 2 stycznia 1925 Grumo Appula |
|
| Data i miejsce śmierci | 31 maja 2003 Grumo Appula |
|
| nuncjusz apostolski we Włoszech | ||
| Okres sprawowania | 1994 - 1998 | |
| Wyznanie | katolickie | |
| Kościół | rzymskokatolicki | |
| Prezbiterat | 28 września 1947 | |
| Nominacja biskupia | 6 grudnia 1974 | |
| Sakra biskupia | 9 lutego 1975 | |
| Kreacja kardynalska | 21 lutego 1998 Jan Paweł II |
|
| Kościół tytularny | S. Eugenio | |
| Sukcesja apostolska | |||||||||||||||||||||||||||
| Data konsekracji | 9 lutego 1975 | ||||||||||||||||||||||||||
| Konsekrator | Corrado Ursi | ||||||||||||||||||||||||||
| Współkonsekratorzy | Duraisamy Simon Lourdusamy Anastasio Alberto Ballestrero |
||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||
Francesco Colasuonno (ur. 2 stycznia 1925 w Grumo Appula koło Bari, zm. 31 maja 2003 w Grumo Appula), włoski duchowny katolicki, dyplomata watykański, kardynał.
Studiował w seminariach w Bari i Molfetta, na uniwersytecie w Bari, na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie (obronił doktoraty z teologii i prawa kanonicznego) i na Papieskiej Akademii Duchownej w Rzymie. Przyjął święcenia kapłańskie 28 września 1947. Wykładał przez pewien czas w seminarium w Bari. W 1960 podjął pracę w służbie dyplomatycznej Stolicy Apostolskiej; początkowo był członkiem personelu Rady Spraw Publicznych Kościoła, w 1962 wyjechał na placówkę do USA, gdzie był kolejno sekretarzem i audytorem delegatury apostolskiej. W latach 1968-1972 był audytorem nuncjatury w Indiach, 1972-1974 radcą nuncjatury i charge d'affaires ad interim w Republice Chińskiej (Tajwanie). Otrzymał tytuły nadzwyczajnego tajnego szambelana (1961), kapelana Jego Świątobliwości (1963), prałata honorowego Jego Świątobliwości (1971).
W grudniu 1974 został mianowany delegatem apostolskim w Mozambiku; otrzymał równocześnie tytularną stolicę arcybiskupią Tronto i odebrał sakrę biskupią 9 lutego 1975 w Bari z rąk kardynała Corrado Ursiego, arcybiskupa Neapolu. W marcu 1981 został pronuncjuszem w Zimbabwe. W styczniu 1985 przeniesiony do pracy w Europie, był początkowo pronuncjuszem w Jugosławii, a w kwietniu 1986 został nuncjuszem z nadzwyczajnymi pełnomocnictwami i szefem delegatury Stolicy Świętej do stałych kontaktów z Polską; przyczynił się do ponownego nawiązania stosunków dyplomatycznych Polski i Watykanu na najwyższym szczeblu. Od marca 1990 był przedstawicielem Stolicy Świętej w ZSRR.
W listopadzie 1994 objął kierownictwo nuncjatury we Włoszech (zastąpił Carlo Furno), które łączył od kwietnia 1995 z funkcją nuncjusza w San Marino. Przeszedł na emeryturę w lutym 1998; jednocześnie Jan Paweł II wyniósł go do godności kardynalskiej, nadając diakonię S. Eugenio. W sierpniu 1998 kardynał Colasuonno reprezentował papieża na zakończeniu obchodów 500-lecia ewangelizacji Mozambiku w Maputo w charakterze specjalnego wysłannika.
| Poprzednik Luigi Poggi (delegat apostolski) |
Nuncjusz apostolski w Polsce 1986 - 1989 |
Następca Józef Kowalczyk |
| Poprzednik - |
 |
Delegat apostolski w Federacji Rosyjskiej 1990 - 1994 |
|
Następca John Bukovsky |
| Poprzednik Carlo Furno |
|
Nuncjusz apostolski we Włoszech 1994 - 1998 |
|
Następca Andrea Cordero Lanza di Montezemolo |
