Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Francesco Cossiga | |
 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 26 lipca 1928 Sassari |
| Data i miejsce śmierci | 17 sierpnia 2010 Rzym |
| 8. Prezydent Republiki Włoskiej | |
| Przynależność polityczna | Chrześcijańska Demokracja |
| Okres urzędowania | od 3 lipca 1985 do 28 kwietnia 1992 |
| Poprzednik | Alessandro Pertini |
| Następca | Oscar Luigi Scalfaro |
| Premier Włoch | |
| Przynależność polityczna | Chrześcijańska Demokracja |
| Okres urzędowania | od 4 sierpnia 1979 do 18 października 1980 |
| Poprzednik | Giulio Andreotti |
| Następca | Arnaldo Forlani |
| Odznaczenia | |
                                    |
|
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
Francesco Cossiga (ur. 26 lipca 1928 w Sassari, zm. 17 sierpnia 2010 w Rzymie) – włoski prawnik i polityk, były premier i prezydent kraju, wieloletni parlamentarzysta.
Spis treści |
Z wykształcenia prawnik. Pracował zawodowo jako nauczyciel akademicki na Uniwersytecie w Sassari, gdzie wykładał prawo konstytucyjne.
Od młodości związany z Chrześcijańską Demokracją, do której wstąpił w 1945. W 1958 został po raz pierwszy wybrany do Izby Deputowanych. Posłem pozostawał nieprzerwanie do 1983 w ramach III, IV, V, VI, VII i VIII kadencji. W 1966 objął stanowisko podsekretarza stanu w resorcie obrony, które zajmował w kilku rządach. W 1974 Aldo Moro powierzył mu urząd ministra bez teki, a w 1976 urząd ministra spraw wewnętrznych. Funkcję tę pełnił także w gabinecie Giulia Andreottiego. Ustąpił w 1978 po zamordowaniu Aldo Moro, za co przyjął polityczną odpowiedzialność[1].
Porwanie i zabójstwo byłego premiera nie zachwiało jednak jego karierą polityczną. W sierpniu 1979 Francesco Cossiga stanął na czele włoskiego rządu, który tworzyli chadecy, liberałowie i socjaldemokraci[2]. W kwietniu 1980 sformował drugi swój gabinet, wspierany poza Chrześcijańską Demokracją także przez socjalistów i republikanów[3]. Funkcję premiera pełnił do października 1980.
W 1983 wszedł w skład Senatu, następnie został przewodniczącym tej izby włoskiego parlamentu. 24 czerwca 1985 kolegium elektorskie w pierwszy głosowaniu (większością 752 głosów na 977) wybrało go na urząd Prezydenta Republiki. Stanowisko to zajmował do 1992, ustąpił na dwa miesiące przed końcem kadencji w okresie przemian politycznych, które doprowadziły do radykalnych zmian na włoskiej scenie partyjnej. Jak każdy były prezydent został następnie z urzędu dożywotnim senatorem. Pozostał aktywny w działalności krajowej, m.in. w 1998 zorganizował centrową partię polityczną pod nazwą Unia Demokratów na rzecz Republiki (Unione Democratica per la Repubblica), która jednak rozpadła się rok później.
27 listopada 2006 zadeklarował rezygnację z funkcji senatora, którą jednak w głosowaniu z 31 stycznia 2007 Senat odrzucił większością 178 głosów "przeciw" przy 100 głosach "za"[4].
Francesco Cossiga był kuzynem Enrico Berlinguera, przywódcy Włoskiej Partii Komunistycznej[5].
Był także krótkofalowcem, posiadał znak I0FCG.
|
||||||||||
|
|||||||
