Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Francisco Javier Errázuriz Ossa | ||
| kardynał prezbiter | ||
.jpg&filetimestamp=20100902232415) |
||
|
||
| Kraj działania |  Chile |
|
| Data i miejsce urodzenia | 5 września 1933 Santiago |
|
| arcybiskup Santiago de Chile | ||
| Okres sprawowania | 1998 - 2010 | |
| Wyznanie | katolickie | |
| Kościół | rzymskokatolicki | |
| Prezbiterat | 16 lipca 1961 | |
| Nominacja biskupia | 22 grudnia 1990 | |
| Sakra biskupia | 6 stycznia 1991 | |
| Kreacja kardynalska | 21 lutego 2001 Jan Paweł II |
|
| Kościół tytularny | S. Maria della Pace | |
| Sukcesja apostolska | |
| Data konsekracji | 6 stycznia 1991 |
| Miejscowość | Rzym |
| Miejsce | Bazylika św. Piotra na Watykanie |
| Konsekrator | Jan Paweł II |
| Współkonsekratorzy | Giovanni Battista Re Justin Francis Rigali |
Francisco Javier Errázuriz Ossa (ur. 5 września 1933 w Santiago de Chile), chilijski duchowny katolicki, należy do wspólnoty Ojców Szensztackich, wysoki urzędnik Kurii Rzymskiej, arcybiskup Santiago de Chile, kardynał.
Obronił dyplom z matematyki na Wydziale Inżynierii Katolickiego Uniwersytetu Chile w Santiago; w okresie studiów działał w ruchach młodzieżowych, wstąpił m.in. do grupy uniwersyteckiej powstającego Ruchu Szensztackiego. Wraz z zaprzyjaźnionym Mario Hiriartem (późniejszym Sługą Bożym) rozwinął w Chile Ruch Szensztacki. 16 lipca 1961 przyjął święcenia kapłańskie we Fryburgu, następnie studiował na tamtejszym uniwersytecie filozofię i teologię (obronił doktorat z teologii). W październiku 1962 poznał osobiście założyciela Ruchu Szensztackiego, ojca Josepha Kentenicha.
Po powrocie do Chile opiekował się katolickimi wspólnotami młodzieżowymi. W latach 1965-1971 był przełożonym regionalnym Instytutu Ojców Szensztackich w Chile, kierował także wspólnotami ruchu na Półwyspie Iberyjskim i w Ekwadorze. Pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Konferencji Zakonów w Chile. Wraz z arcybiskupem Santiago de Chile, kardynałem Raulem Silvą Henriquezem, pracował nad rozwojem Ruchu Szensztackiego w tej archidiecezji. W latach 1971-1974 był członkiem Rady Generalnej Instytutu Ojców Szensztackich w Niemczech, w 1974 wybrany na przełożonego generalnego (ponownie wybierany w 1980 i 1986). Ze względu na pełnioną funkcję odbył szereg podróży duszpasterskich po Europie, Ameryce, Afryce i Australii.
22 grudnia 1990 został mianowany sekretarzem watykańskiej Kongregacji Instytutów Życia Konsekrowanego i Wspólnot Życia Apostolskiego, otrzymał jednocześnie tytularną stolicę arcybiskupią Hólar; sakry biskupiej udzielił mu 6 stycznia 1991 w Watykanie Jan Paweł II. Brał udział w sesjach Światowego Synodu Biskupów w Watykanie. We wrześniu 1996 został przeniesiony na biskupstwo Valparaiso (utrzymując tytuł arcybiskupa), a w kwietniu 1998 na arcybiskupstwo Santiago de Chile. Od 1998 pełni funkcję przewodniczącego Konferencji Episkopatu Chile, w latach 1999-2003 był pierwszym wiceprzewodniczącym, a w latach 2003-2007 był przewodniczącym CELAM - Rady Episkopatów Latynoamerykańskich. Nosi także tytuł wielkiego kanclerza Katolickiego Uniwersytetu Chile w Santiago de Chile, w grudniu 2002 został wybrany w poczet członków Akademii Nauk Społecznych, Politycznych i Etycznych Chile.
21 lutego 2001 papież Jan Paweł II wyniósł go do godności kardynalskiej, nadając tytuł prezbitera S. Maria della Pace. 15 grudnia 2010 papież Benedykt XVI przyjął jego rezygnację z rządów w archidiecezji z powodu zaawansowanego wieku. Mianował też jednocześnie następcę, którym został Ricardo Ezzati Andrello.
