| Ten artykuł od 2010-03 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. Adnotacja: 09-06. |
| Francisco Sá Carneiro | |
| Data i miejsce urodzenia | 19 lipca 1934 Porto |
| Data i miejsce śmierci | 4 grudnia 1980 Camerate |
| 111 Premier Portugalii | |
| Przynależność polityczna | Partia Socjaldemokratyczna |
| Okres urzędowania | od 3 stycznia 1980 do 4 grudnia 1980 |
| Poprzednik | Maria de Lourdes Pintasilgo |
| Następca | Diogo Freitas do Amaral |
Francisco Sá Carneiro (ur. 19 lipca 1934 w Porto, zm. 4 grudnia 1980 w Camerate) – portugalski prawnik i polityk, premier Republiki (1980).
Ukończył Wydział Prawa Uniwersytetu w Lizbonie. Prowadził praktykę adwokacką, kierował pismem prawniczym oraz współpracował z tygodnikiem "Expresso". W grudniu 1969 został wybrany do parlamentu z listy partii rządzącej, ale dystansował się od dyktatorskich rządów Marcelo Caetano i zorganizował liberalną grupę deputowanych liczącą 8 osób. W lutym 1973 na znak protestu wobec braku demokratycznych przemian złożył mandat parlamentarny.
Po rewolucji kwietniowej 1974 znalazł się w gronie założycieli ugrupowania katolickich liberałów: Partii Ludowo-Demokratycznej, której został sekretarzem generalnym. Po przekształceniu partii w Partię Socjaldemokratyczną (1977) i konflikcie w kierownictwie odszedł ze stanowiska sekretarza generalnego, ale już na kolejnym zjeździe partii w lipcu 1978 został wybrany na przewodniczącego.
Zasiadał w rządzie od maja do lipca 1974 jako minister bez teki. W grudniu 1979 został desygnowany na stanowisko premiera, urząd objął w styczniu 1980. Prowadził partię oraz całą koalicję rządową (pod nazwą Sojusz Demokratyczny, w skład którego weszły także Centrum Demokratyczno-Społeczne i Ludowa Partia Monarchistyczna) w zwycięskich wyborach parlamentarnych w październiku 1980. Dwa miesiące potem zginął w wypadku lotniczym. Po jego śmierci osłabło znaczenie Sojuszu Demokratycznego i walkę o reelekcję wygrał prezydent António Ramalho Eanes, pokonując kandydata Sojuszu A. Soaresa Corneiro.