Franciszek Śniegoń (ur. 2 października 1809 r. w Cieszynie – zm. 3 lipca 1891 r.) – ksiądz katolicki, biskup tytularny z Tanes, wikariusz generalny austriackiej części diecezji wrocławskiej.
Ukończył gimnazjum katolickie w Cieszynie, kurs filozoficzny w Brnie i studia teologiczne w Ołomuńcu. Święcenia kapłańskie otrzymał 25 listopada 1832 roku.
Był kolejno wikarym w Cieszynie (od 1832), proboszczem w Lesznej Górnej (od 1840), proboszczem w Trzycieżu (od 1841), dziekanem w Jabłonkowie (od 1850), proboszczem w Jabłonkowie (od 1855), radcą Generalnego Wikariatu w Cieszynie (od 1859). W 1872 został proboszczem w Cieszynie. 11 lipca tego samego roku został siódmym z kolei wikariuszem generalnym dla Śląsk Austriackiego, którego odtąd do jego zlikwidowania w 1925 siedzibą był Cieszyn.
W 1883 roku został tytularnym biskupem Tanes. Na jego konsekracji, która odbyła się 30 września tego samego roku w kościele parafialnym w Cieszynie, byli obecni m.in. biskup wrocławski Robert Herzog i biskup krakowski Albin Dunajewski.
Jako biskup konsekrował kościoły w Trzyńcu, Dziedzicach, Pierśćcu.
Pogrzeb księdza Śniegonia odbył się 7 lipca 1891 r. Został pochowany w Cieszynie na cmentarzu przyszpitalnym przy kościele św. Jerzego[1].