Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Franciszek Błażej | |
 porucznik |
|
| Data i miejsce urodzenia | 27 października 1907 Łódź |
| Data i miejsce śmierci | 1 marca 1951 Więzienie mokotowskie w Warszawie |
| Przebieg służby | |
| Lata służby | od 1939 |
| Odznaczenia | |
 |
|
Franciszek Błażej ps. "Tadeusz", "Poleski", "Roman", "Bogusław" (ur. 27 października 1907 w Nosówce, gm. Boguchwała, pow. rzeszowski; zm. 1 marca 1951), syn Łukasz i Marii z Kalandyków, żołnierz Wojska Polskiego, następnie członek ZWZ-AK i WiN.
W 1932 ukończył Szkołę Podchorążych w Komorowie-Ostrowi Mazowieckiej. Służył w 88 Pułku Piechoty, w którego szeregach w stopniu porucznika wziął udział w działaniach zbrojnych wojny obronnej 1939.
Od 1939 w konspiracji, początkowo jako oficer szkoleniowy, potem jako oficer operacyjny Inspektoratu Rzeszowskiego AK.
W nocy z 7 na 8 października 1944 wziął udział w akcji odbijania więźniów z zamku Lubomirskich w Rzeszowie.
W latach 1945-1945 działał z Zrzeszeniu Wolność i Niezawisłość, kierował działem propagandy Obszaru Południowego WiN, a od grudnia 1946 do aresztowania w październiku 1948 jego prezesem. Wydawał konspiracyjne ulotki i broszury, współredagował "Orła Białego".
Poddawany wraz z pozostałymi członkami IV ZG okrutnemu śledztwu nadzorowanemu przez NKWD, skazany na czterokrotną karę śmierci w pokazowym procesie 5-14 października 1950, zabity strzałem w tył głowy 1 marca 1951. Grób symboliczny znajduje się na Cmentarzu Wojskowym w Kwaterze "Na Łączce".
1 marca 2010 r., wraz z trójką innych "Żołnierzy Wyklętych" straconych tego samego dnia co on, Józefem Batorym, Mieczysławem Kawalcem i Adamem Lazarowiczem, został pośmiertnie odznaczony przez Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego za wybitne zasługi dla niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski[1][2].
