Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Franciszek Bujak | |
| Data i miejsce urodzenia | 25 listopada 1896 Zakopane, Austro-Węgry |
| Data i miejsce śmierci | 11 września 1975 Zakopane, Polska |
| Klub | SN PTT Zakopane |
Franciszek Bujak (ur. 25 listopada 1896 w Zakopanem, zm. 11 września 1975 tamże) – polski narciarz, olimpijczyk, działacz, producent nart i smarów. Syn Józefa i Franciszki Karpal[1]. Brat Józefa Bujaka.
Spis treści |
Bujak uczęszczał do Szkoły Przemysłu Drzewnego w Zakopanem, którą ukończył w 1914 roku[2]. Razem z braćmi wybudował na Jaszczurówce skocznię. Wkrótce potem wygrał zawody szkolne. Narty wykradał ojcu[2]. W 1908 zapisał się do Klubu Łyżwistów. Dwa lata później zdobył swoje pierwsze laury. Od 1913 startował w barwach SN TT Zakopane, którego to klubu, w latach 1935-38, był wiceprezesem[3].
W latach 1914-1915 należał do Legionów Polskich. Od 1916 do 1917 służył w C. K. Armii, gdzie uczył żołnierzy jazdy na nartach. Od 1918 był sierżantem w Wojsku Polskim w Kompanii Wysokogórskiej kapitana Władysława Ziętkiewicza[2]. Służbę wojskową zakończył w 1920. W tym samym roku zdobył srebrny, a rok później brązowy medal mistrzostw Polski w skokach[4]. W 1920 wygrał też kombinację norweską[5] i bieg na 18 km[6]. Rok później obronił tytuł mistrza w kombinacji i został wicemistrzem w biegu (podobnie jak w 1924). W 1923 został międzynarodowym mistrzem Tatr.
W 1924 wziął udział w I Olimpiadzie Zimowej we francuskim Chamonix, gdzie zajął 27. miejsce w biegu na 18 km[7]. Nie został jednak sklasyfikowany w kombinacji, ponieważ nie stanął do konkursu skoków wskutek zmęczenia i słabej kondycji po podróży z Polski[6]. Nie wystąpił też w oddzielnym konkursie skoków po upadku na treningu. Reprezentanci Polski we Francji po raz pierwszy zetknęli się z oddzielnymi nartami do skoków i biegów i ze specjalnymi smarami oraz wiązaniami[8].
Bujak często startował w narciarskich zawodach w kraju i za granicami, m. in. w 1926 zajął trzecie miejsce w czechosłowackim Novém Měste i szóste w VII Międzynarodowych Mistrzostwach Polski na Hali Gąsienicowej[8]. W 1927 zdobył złoty medal MP w biegu na 50 km[1].
Po zakończeniu kariery sportowej został działaczem w SN PTT i producentem nart i smarów, które zostały także użyte podczas polskiej wyprawy na Spitsbergen[3]. Prowadził też sklep ze sprzętem sportowym i taterniczym[1]. W latach 1948-1949 był kapitanem sportowym Polskiego Związku Narciarskiego. Sędziował też zawody międzynarodowe i sam startował w rywalizacji sędziów i działaczy (zwyciężał przez 12 lat z rzędu[1]). Nadal produkował narty. Pracował w komitetach organizacyjnych MŚ 1939 i MŚ 1962[3]. Miał dwoje dzieci: Ewę i Annę. Zmarł w 1975 roku w Zakopanem, pochowany został na Nowym Cmentarzu[1].
1924  Chamonix |
– | nie klasyfikowany (w kombinacji norweskiej), 27. miejsce (w biegu na 18 km) |
| Miejsce | Dzień | Rok | Miejscowość | Dyscyplina | Czas | Strata | Zwycięzca |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 27. | 2 lutego | 1924 | Chamonix |
bieg na 18 km | 1:42:13,0 | 29:42,0 | Thorleif Haug |
