| Franciszek Janik | |
| Data urodzenia | 7 lipca 1900 |
| Data śmierci | 27 grudnia 1975 |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne | |
| Główne wojny i bitwy | II wojna światowa |
Franciszek Janik (ur. 7 lipca 1900, zm. 27 grudnia 1975) - podporucznik rezerwy piechoty i lotnictwa Wojska Polskiego, pilot i konstruktor lotniczy.
Urodził i spędził młodość w Gorlicach, gdzie kończył gimnazjum im. M. Kromera. Studia na Politechnice Lwowskiej, gdzie konstruował samoloty, uczył się pilotażu, opanowując jednocześnie wszystkie dyscypliny sportów powietrznych. Był świetnym pilotem i skoczkiem spadochronowym. Przed II wojną pracował w biurach konstrukcyjnych lotnictwa. W 1938 r. wraz z Antonim Januszem zdobył w zawodach balonowych w Belgii Puchar Gordona Bennetta. Podczas drugiej wojny światowej przebywał w Paryżu i Ankarze prowadząc prace konstrukcyjne w fabrykach lotniczych, szkolił studentów, inżynierów i lotników. Po powrocie do kraju prowadził działalność naukowo-dydaktyczną, latał samolotami i balonami. Pracował w Instytucie Lotnictwa i na Politechnice Warszawskiej, gdzie był wykładowcą, ekspertem i konstruktorem. Opublikował dziesiątki prac naukowych, szereg książek, podręczników i skryptów.
W 1934 był podporucznikiem rezerwy ze starszeństwem z 1 września 1932. Posiadał przydział mobilizacyjny do 85 Pułk Piechoty w Nowej Wilejce. Pozostawał na ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. W 1936, z uwagi na bardzo dobre wyniki w szkoleniu lotniczym, przeniesiony został z korpusu oficerów rezerwy piechoty do korpusu oficerów rezerwy lotnictwa.
We wrześniu 1939 ewakuowany został wraz z Wytwórnią Płatowców Nr 1 Państwowych Zakładów Lotniczych (PZL WP-1) z Paluch do Rumunii, a stamtąd przez Jugosławię przedostał się do Francji. We Francji przyjęty został do Wojska Polskiego i przydzielony do Batalionu Oficerów Lotnictwa w Loyn-Born, w charakterze wykładowcy przedmiotu budowy płatowców i aerodynamiki.