| Franciszek Pawłowski | |
| Kraj działania | Polska |
| Data urodzenia | 29 marca 1774 |
| Data śmierci | 6 lipca 1852 |
| biskup pomocniczy warszawski | |
| Okres sprawowania | 1827–1829 |
| biskup diecezjalny płocki | |
| Okres sprawowania | 1836–1852 |
| Wyznanie | katolickie |
| Kościół | rzymskokatolicki |
| Nominacja biskupia | 9 kwietnia 1827 |
| Sakra biskupia | brak danych |
Franciszek Pawłowski (ur. 29 marca 1774, zm. 6 lipca 1852) – polski biskup rzymskokatolicki, biskup pomocniczy warszawski w latach 1827–1829, biskup koadiutor płocki w latach 1829–1836, biskup diecezjalny płocki w latach 1836–1852.
W 1827 mianowany biskupem pomocniczym archidiecezji warszawskiej. W 1829 został biskupem koadiutorem biskupa płockiego Adama Michała Prażmowskiego[1], a 7 czerwca 1836 biskupem diecezjalnym diecezji płockiej. Przebywał przeważnie w Pułtusku.
Zmarł w Warszawie, został pochowany w katedrze płockiej.
| Poprzednik Adam Michał Prażmowski |
Biskup diecezjalny płocki 1836–1852 |
Następca Wincenty Teofil Popiel |