Franciszek Sokal

Franciszek Sokal (ur. 18 grudnia 1881 we Lwowie - zm. 31 marca 1932 w Bernie) – polski inżynier, polityk, minister, dyplomata, wolnomularz.

Był synem Emila Sokala.

Ukończył Politechnikę Warszawską z tytułem inżyniera technologa i przez wiele lat pracował jako inżynier konstruktor maszyn.

W 1915 został powołany na stanowisko kierownika Wydziału Spraw Robotniczych przy Komitecie Obywatelskim miasta stołecznego Warszawy. W 1916 został inspektorem pracy w Warszawie. W 1918 został szefem Sekcji Ochrony Pracy w ministerstwie pracy i opieki społecznej, a w listopadzie 1918 został kierownikiem tegoż resortu w prowizorium rządowym Władysława Wróblewskiego. Następnie otrzymał zadanie stworzenia Inspekcji Pracy i do 1920 był pierwszym polskim głównym inspektorem pracy. W 1919 był delegowany na konferencję pokojową w Paryżu, gdzie jako ekspert wziął udział w Komisji Prawodawstwa Pracy. Również w tym samym roku reprezentował polski rząd na Międzynarodowej Konferencji Pracy w Waszyngtonie. Od 17 listopada 1924 do 14 listopada 1925 był ministrem pracy i opieki społecznej w rządzie Władysława Grabskiego.

Od 1920 do 1924 był członkiem delegacji polskiej do Ligi Narodów. Od 14 stycznia 1926 był delegatem RP w randze ministra pełnomocnego przy Lidze Narodów.

Franciszek Sokal zmarł 31 marca 1932 w Bernie w Szwajcarii i został pochowany na Cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie.

Bibliografia

• Kto był kim w Drugiej Rzeczypospolitej, Warszawa 1994