Franciszek Sułkowski herbu Sulima (ur. 1733, zm. 1812) – książę Świętego Cesarstwa Rzymskiego od 1752 roku, generał inspektor piechoty koronnej, członek Komisji Wojskowej, generał lejtnant od 1762, szambelan Stanisława Augusta Poniatowskiego, starosta cudnowski, ordynat na Bielsku, zwierzchnik komandorii Świętego Jana Chrzciciela kawalerów maltańskich od 1776 roku,[1] podkomorzy (szambelan) dworu austriackiego od 1754 roku.[2]
W latach 1750-1753 służył jako pułkownik wojsk francuskich,[3] jako generał major austriacki walczył przeciwko Prusom w wojnie siedmioletniej. W latach 1759-1762 w armii Imperium Rosyjskiego. Uczestnik konfederacji barskiej. Na Sejmie Rozbiorowym w 1775 roku powołany do Komisji Wojskowej Koronnej. [4]Do 1789 był szefem 6 Regimentu Pieszego Łanowego. Wrócił do służby austriackiej, przyjął dymisję w stopniu feldmarszałka austriackiego.
W 1778 odznaczony Orderem Orła Białego, kawaler bawarskiego Orderu Świętego Huberta w 1760, rosyjskiego Orderu św. Aleksandra Newskiego, w 1774 kawaler Orderu Świętego Stanisława.