Franciszek Symon

	Franciszek Symon
	arcybiskup Attalii
Data i miejsce urodzenia	3 stycznia 1841; Dybowiec
Data i miejsce śmierci	26 maja 1918; Kraków
	biskup pomocniczy mohylewski
Okres sprawowania	1891-1897
	archiprezbiter parafii Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Krakowie
Okres sprawowania	1913-1918
Wyznanie	katolickie
Kościół	rzymskokatolicki
Prezbiterat	1864
Nominacja biskupia	17 grudnia 1891
Sakra biskupia	27 marca 1892

Franciszek Albin Symon (ur. 3 stycznia 1841 w Dybowcu, zm. 26 maja 1918 w Krakowie) – duchowny rzymskokatolicki, rektor Akademii Duchownej w Sankt Petersburgu w latach 1884-1897, biskup-nominat płocki w latach 1897-1901

[edytuj] Życiorys

Kształcił się i studiował w Nowogrodzie Wołyńskim, Żytomierzu, Sankt Petersburgu i Monachium. Święcenia kapłańskie przyjął w Rzymie w 1864 roku. Następnie był profesorem w seminarium duchownym w Żytomierzu i Akademii Duchownej w Sankt Petersburgu. W latach 1884-1897 pełnił funkcje rektora tej ostatniej uczelni. Zreformował wówczas tok nauczania Akademii opracowując jej nowy statut, zwiększając wymagania dotyczące nadawania stopni naukowych. Wprowadził także nowe podręczniki teologiczne i ożywił studencki ruch naukowy.

W 1891 roku został biskupem tytularnym Zenopolis i biskupem pomocniczym archidiecezji mohylewskiej. Sakrę biskupią przyjął w 27 marca 1892 roku w Sankt Petersburgu. Z uwagi na zły stan zdrowia metropolity Szymona Kozłowskiego, w latach 1892-1897 pełnił funkcje faktycznego administratora Kościoła rzymskokatolickiego w Rosji. Jako sufragan mohylewski wizytował w zastępstwie arcybiskupa parafie katolickie na terenie Imperium Rosyjskiego. Bronił praw i autonomii Kościoła rzymskokatolickiego oraz przeciwstawiał się jego całkowitej rusyfikacji.

W lipcu 1897 roku został mianowany biskupem płockim. Diecezji jednak nie objął z powodu sprzeciwu władz carskich. W latach 1897-1901 przebywał na zesłaniu w Odessie. W 1901 roku wyjechał z Cesarstwa Rosyjskiego i zrezygnował z tytułu biskupa płockiego. Jako rekompensatę za utracone biskupstwo został mianowany przez papieża arcybiskupem tytularnym Attalii i wizytatorem dla katolickich parafii polonijnych w Stanach Zjednoczonych Ameryki.

W 1913 roku osiadł w Krakowie, gdzie do końca życia był archiprezbiterem przy kościele parafialnym Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny.