| Franjo Gregurić | |
| Data i miejsce urodzenia | 12 października 1939 Lobor |
| Premier Chorwacji | |
| Przynależność polityczna | Chorwacka Wspólnota Demokratyczna |
| Okres urzędowania | od 17 lipca/3 sierpnia 1991 do 12 sierpnia/8 września 1992 |
| Poprzednik | Josip Manolić |
| Następca | Hrvoje Šarinić |
Franjo Gregurić (ur. 12 października 1939 r. w Lobor) — polityk chorwacki, premier Chorwacji w latach 1991-1992.
Przed 1990 r. był jednym z kierowników Astry w Zagrzebiu, wielkiego chorwackiego przedsiębiorstwa państwowego. W 1990 r. został jednym z członków nowo powstałej partii politycznej – Chorwackiej Wspólnoty Demokratycznej.
17 lipca 1991 r. został desygnowany na urząd premiera przez prezydenta Franjo Tuđmana. Kiedy obejmował urząd, Chorwacja znajdowała się w bardzo trudnej sytuacji z powodu nieuznawania przez społeczność międzynarodową jej niepodległości oraz trwającej wojny domowej w Jugosławii. Kilka miesięcy później wobec niepowodzeń w walkach z Serbami rozszerzono skład gabinetu o przedstawicieli wszystkich partii politycznych zasiadających w parlamencie z wyjątkiem nacjonalistycznej Chorwackiej Partii Prawa. Przebudowany rząd przyjął nazwę Rządu Jedności Narodowej. Rząd dowodził akcjami militarnymi przeciw Serbom w celu obrony niepodległości. podejmował również akcje dyplomatyczne za granicą w celu uznania suwerenności, które uwieńczone zostały sukcesem 15 stycznia 1992 r., uznaniem Chorwacji przez kraje Europy.
Był to największy sukces polityki zagranicznej Rządu Jedności narodowej. Gregurić cieszył się dobrą reputacją w społeczeństwie z powodu jego łagodnego charakteru, obyczajów i kierowniczych umiejętności. Jego gabinet stał się dobrym przykładem narodowej jedności w trudnych chwilach.
Wraz z zakończeniem działań wojennych na terenie Chorwacji zaczęły się tarcia polityczne między poszczególnymi partiami koalicyjnymi. W lutym 1992 r. rząd zaproponował autonomię dla Serbów zamieszkujących chorwackie pogranicze, w zamian za ich uznanie niezależności Chorwacji i zaprzestanie tendencji separatystycznych.
Dražen Budiša, jeden z ministrów w rządzie koalicyjnym i lider Chorwackiej Socjal-Liberalnej Partii złożył protest przeciw takim działaniom rządu co zakończyło się wyjściem z rządu wszystkich ministrów poza Chorwacką Wspólnotą Demokratyczną. Mimo to rząd przetrwał do następnych wyborów parlamentarnych w 1992 r.
|
|||||||