Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Frans Eemil Sillanpää | |
 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 16 września 1888 Finlandia w Hämeenkyrö |
| Data i miejsce śmierci | 3 czerwca 1964 Finlandia w Helsinkach |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Frans Eemil Sillanpää (ur. 16 września 1888 w Hämeenkyrö, zm. 3 czerwca 1964 w Helsinkach) – jeden z najwybitniejszych powieściopisarzy i nowelistów fińskich XX wieku[1], przedstawiciel ruchu modernistycznego w literaturze oraz laureat Literackiej Nagrody Nobla za rok 1939, którą − z uzasadnienia jury − otrzymał za "głębokie przeniknięcie w życie fińskich chłopów i wyborne opisanie ich obyczajów w więzi z przyrodą"[1].
Autor realistycznych, nasyconych liryzmem powieści o wymowie humanistycznej, osadzonych głównie w hermetycznym środowisku wiejskim miejsc znanych Fransowi Sillanpää z dzieciństwa.
Spis treści |
| „ |
Wolę stać po stronie pognębionych i ujawniać piękno zawarte w ich życiu uważanym za ubogie. Oni byli źródłem mego pierwszego podziwu i takimi pozostali dla mnie dotąd. To było treścią i morałem mojej sztuki. |
” |
| — Frans Sillanpää[2] | ||
Pomimo realizmu powieści fińskiego pisarza, prezentowany w nich obraz życia na wsi często podnoszony jest do rangi mistycznej oraz kosmogonicznej. Sillanpää mocno akcentuje przy tym kwestię Jedności wszechrzeczy, przeczucie doskonałego zjednoczenia człowieka z wszechświatem, które przejawia się w najprostszym bezpośrednim kontakcie jednostki ludzkiej z naturą. W powieściach takich jak Słońce życia (1916) czy Sierpień (1941) życie na wsi jest jednocześnie dotknięciem unio mystica; platonicznym symbolem pradawnego obcowania człowieka z Bogiem, powrotem do utraconego Raju, w którym panuje bezczas, doskonałość i pełnia w doświadczeniu zarówno indywidualnej jak i uniwersalnej egzystencji.
Osobną kategorię stanowią późne powieści Fransa Sillanpää, które powstały na gruncie osobistych przeżyć autora związanych z załamaniem psychicznym oraz chwilową utratą talentu pisarskiego. Utwory te − przesiąknięte typowo dekadenckim nastrojem melancholii, rozpaczy i nihilizmu − opowiadają głównie o "wypalonych" artystach pozbawionych nadziei oraz ludziach z marginesu społecznego.
|
|||||||
