Tworzenie książki (wyłącz)
 Dodaj tę stronę do książki Pokaż książkę (0 stron) Proponowane strony

Frederico Gil

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Frederico Gil
Frederico Gil
Państwo  Portugalia
Miejsce zamieszkania Sintra
Data i miejsce urodzenia 24 marca 1985
Lizbona
Wzrost 177 cm
Masa ciała 70 kg
Gra praworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny 2003
Zakończenie kariery aktywny
Trener João Cunha e Silva
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 0
Najwyżej w rankingu 62 (25 kwietnia 2011)
Australian Open 3R (2012)
Roland Garros 1R (2008, 2009, 2011)
Wimbledon 1R (2008, 2009, 2011)
US Open 1R (2008-2011)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 1
Najwyżej w rankingu 105 (20 września 2010)
Australian Open 1R (2010, 2012)
Roland Garros 1R (2011)
Wimbledon 2R (2008)
US Open 3R (2010)

Frederico Gil (ur. 24 marca 1985 w Lizbonie) – portugalski tenisista, reprezentant w Pucharze Davisa.

Status profesjonalisty uzyskał w roku 2003. Karierę zaczynał w futuresach w Hiszpanii i Portugalii, odnosząc sukcesy. W 2004 roku zadebiutował w Pucharze Davisa, gdzie wygrał z Tunezyjczykiem Haithem Abid.

W turniejach rangi ATP Tour zadebiutował w sezonie 2006 podczas imprezy International Series w Estoril. W I rundzie pokonał wtedy Hiszpana Davida Luque'a w trzech setach, w drugiej wygrał z Dmitrijem Tursunowem w tym samym stosunku setów. W 1/4 finału przegrał z czwartym zawodnikiem rankingu – Argentyńczykiem Davidem Nalbandianem. Tegoż samego roku wygrał swój pierwszy turniej rangi challengerowej we włoskim Sassuolo.

Debiut w eliminacjach do Wielkiego Szlema Gil zaliczył podczas kwalifikacji do Roland Garrosa w 2007. We wrześniu 2007 wygrał swój drugi challengerowy turniej, na kortach w Sewilli.

W roku 2008 awansował do ćwierćfinału turnieju w Estoril, pokonując Nicolasa Mahuta oraz João Sousę; przegrał z liderem światowego rankingu ATP Rogerem Federerem. W maju tego samego roku zakwalifikował się do Roland Garrosa, jednak przegrał w I fazie turnieju głównego z Jérémym Chardym. W czerwcu ponownie wygrał challengera w Sassuolo oraz przeszedł eliminacje do Wimbledonu, jednak w I rundzie ponownie został wyeliminowany przez Chardy'ego. W sierpniu wygrał challengera w Stambule oraz wystąpił bez konieczności rozgrywania kwalifikacji w US Open, lecz przegrał w I rundzie z Chardym.

W lutym 2009 osiągnął półfinały turniejów ATP Tour w Johannesburgu (porażka z Jo-Wilfriedem Tsongą) oraz Costa do Sauipe (porażka z Thomazem Belluccim). W kwietniu osiągnął ćwierćfinał turnieju w Casablance. Przez dalszą część sezonu wystąpił w Roland Garrosie, Wimbledonie oraz US Open, jednak za każdym razem przegrywał w I rundzie. Pod koniec września zwyciężył w challengerze w Neapolu, gdzie w finale pokonał Potito Starace.

W roku 2010 po raz pierwszy zagrał w Australian Open, lecz odpadł w I fazie po porażce z Davidem Ferrerem. W maju doszedł do finału turnieju ATP Tour w Estoril, eliminując m.in. Guillermo Garcíę Lópeza. Pojedynek finałowy przegrał z Albertem Montañésem 2:6, 7:6(4), 5:7. W połowie czerwca zwyciężył w rozgrywkach challengerowych w Mediolanie. Mecz o tytuł rozstrzygnął na swoją korzyść, wygrywając z Máximo Gonzálezem.

W kwietniu 2011 roku Gil po raz pierwszy osiągnął ćwierćfinał rozgrywek kategorii Masters Series, na ziemnych kortach w Monte Carlo. Przechodząc najpierw eliminacje pokonał w turnieju głównym m.in. będącego w czołowej „dziesiątce” rankingu , Gaëla Monfilsa. Spotkanie o awans do półfinału przegrał z Andym Murrayem.

W 2012 roku w parze z Danielem Gimeno-Traverem wygrał turniej w Viña del Mar, pokonując w finale debel AndújarBerlocq 1:6, 7:5, 12-10[1].

Najwyżej sklasyfikowany w rankingu singlistów był w kwietniu 2011 na 62. miejscu.

Spis treści

[edytuj] Statystyki turniejowe

Legenda
Wielki Szlem
Tennis Masters Cup
ATP Masters Series
Igrzyska Olimpijskie
ATP Tour 500
ATP Tour 250

[edytuj] Gra pojedyncza

[edytuj] Finalista (1)

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
1. 2010 Portugalia Estoril Ceglana Hiszpania Albert Montañés 2:6, 7:6(4), 5:7

[edytuj] Gra podwójna

[edytuj] Zwycięzca (1)

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy w finale Wynik finału
1. 2012 Chile Viña del Mar Ceglana Hiszpania Daniel Gimeno-Traver Hiszpania Pablo Andújar
Argentyna Carlos Berlocq
1:6, 7:5, 12-10

Przypisy

  1. ATP Staff: Monaco Ends Drought With Fourth Title (ang.). W: VTR OPEN 2012 [on-line]. atpworldtour.com, 2012-02-05. [dostęp 2012-02-06].

[edytuj] Bibliografia

Commons in image icon.svg
Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Frederico_Gil&oldid=31250759
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj
W innych językach

Polecamy: Pozycjonowanie, wózki dziecięce, Kino domowe, Viagra, Kredyty