| Frederico Gil | |
| Państwo | |
| Miejsce zamieszkania | Sintra |
| Data i miejsce urodzenia | 24 marca 1985 Lizbona |
| Wzrost | 177 cm |
| Masa ciała | 70 kg |
| Gra | praworęczna, oburęczny backhand |
| Status profesjonalny | 2003 |
| Zakończenie kariery | aktywny |
| Trener | João Cunha e Silva |
| Gra pojedyncza | |
| Wygrane turnieje | 0 |
| Najwyżej w rankingu | 62 (25 kwietnia 2011) |
| Australian Open | 3R (2012) |
| Roland Garros | 1R (2008, 2009, 2011) |
| Wimbledon | 1R (2008, 2009, 2011) |
| US Open | 1R (2008-2011) |
| Gra podwójna | |
| Wygrane turnieje | 1 |
| Najwyżej w rankingu | 105 (20 września 2010) |
| Australian Open | 1R (2010, 2012) |
| Roland Garros | 1R (2011) |
| Wimbledon | 2R (2008) |
| US Open | 3R (2010) |
Frederico Gil (ur. 24 marca 1985 w Lizbonie) – portugalski tenisista, reprezentant w Pucharze Davisa.
Status profesjonalisty uzyskał w roku 2003. Karierę zaczynał w futuresach w Hiszpanii i Portugalii, odnosząc sukcesy. W 2004 roku zadebiutował w Pucharze Davisa, gdzie wygrał z Tunezyjczykiem Haithem Abid.
W turniejach rangi ATP Tour zadebiutował w sezonie 2006 podczas imprezy International Series w Estoril. W I rundzie pokonał wtedy Hiszpana Davida Luque'a w trzech setach, w drugiej wygrał z Dmitrijem Tursunowem w tym samym stosunku setów. W 1/4 finału przegrał z czwartym zawodnikiem rankingu – Argentyńczykiem Davidem Nalbandianem. Tegoż samego roku wygrał swój pierwszy turniej rangi challengerowej we włoskim Sassuolo.
Debiut w eliminacjach do Wielkiego Szlema Gil zaliczył podczas kwalifikacji do Roland Garrosa w 2007. We wrześniu 2007 wygrał swój drugi challengerowy turniej, na kortach w Sewilli.
W roku 2008 awansował do ćwierćfinału turnieju w Estoril, pokonując Nicolasa Mahuta oraz João Sousę; przegrał z liderem światowego rankingu ATP Rogerem Federerem. W maju tego samego roku zakwalifikował się do Roland Garrosa, jednak przegrał w I fazie turnieju głównego z Jérémym Chardym. W czerwcu ponownie wygrał challengera w Sassuolo oraz przeszedł eliminacje do Wimbledonu, jednak w I rundzie ponownie został wyeliminowany przez Chardy'ego. W sierpniu wygrał challengera w Stambule oraz wystąpił bez konieczności rozgrywania kwalifikacji w US Open, lecz przegrał w I rundzie z Chardym.
W lutym 2009 osiągnął półfinały turniejów ATP Tour w Johannesburgu (porażka z Jo-Wilfriedem Tsongą) oraz Costa do Sauipe (porażka z Thomazem Belluccim). W kwietniu osiągnął ćwierćfinał turnieju w Casablance. Przez dalszą część sezonu wystąpił w Roland Garrosie, Wimbledonie oraz US Open, jednak za każdym razem przegrywał w I rundzie. Pod koniec września zwyciężył w challengerze w Neapolu, gdzie w finale pokonał Potito Starace.
W roku 2010 po raz pierwszy zagrał w Australian Open, lecz odpadł w I fazie po porażce z Davidem Ferrerem. W maju doszedł do finału turnieju ATP Tour w Estoril, eliminując m.in. Guillermo Garcíę Lópeza. Pojedynek finałowy przegrał z Albertem Montañésem 2:6, 7:6(4), 5:7. W połowie czerwca zwyciężył w rozgrywkach challengerowych w Mediolanie. Mecz o tytuł rozstrzygnął na swoją korzyść, wygrywając z Máximo Gonzálezem.
W kwietniu 2011 roku Gil po raz pierwszy osiągnął ćwierćfinał rozgrywek kategorii Masters Series, na ziemnych kortach w Monte Carlo. Przechodząc najpierw eliminacje pokonał w turnieju głównym m.in. będącego w czołowej „dziesiątce” rankingu , Gaëla Monfilsa. Spotkanie o awans do półfinału przegrał z Andym Murrayem.
W 2012 roku w parze z Danielem Gimeno-Traverem wygrał turniej w Viña del Mar, pokonując w finale debel Andújar–Berlocq 1:6, 7:5, 12-10[1].
Najwyżej sklasyfikowany w rankingu singlistów był w kwietniu 2011 na 62. miejscu.
Spis treści |
| Legenda |
| Wielki Szlem |
| Tennis Masters Cup |
| ATP Masters Series |
| Igrzyska Olimpijskie |
| ATP Tour 500 |
| ATP Tour 250 |
| Nr | Rok | Turniej | Nawierzchnia | Przeciwnik | Wynik finału |
| 1. | 2010 | Ceglana | 2:6, 7:6(4), 5:7 |
| Nr | Rok | Turniej | Nawierzchnia | Partner | Przeciwnicy w finale | Wynik finału |
| 1. | 2012 | Ceglana | 1:6, 7:5, 12-10 |