| Jakub Fryderyk Eisenlohr | |
| Data i miejsce urodzenia | 23 listopada 1805 Lörrach |
| Data i miejsce śmierci | 27 lutego 1854 Karlsruhe |
| Zawód | architekt |
Jakub Fryderyk Eisenlohr (ur. 23 listopada 1805 w Lörrach, zm. 27 lutego 1854 w Karlsruhe[1]) – niemiecki architekt, pionier architektury dworców kolejowych.
Spis treści |
W latach 1821–1824 odbył studia architektoniczne u Christopha Arnolda we Fryburgu Bryzgowijskim[2]. Od 1824 do 1826 kształcił się u Friedricha Weinbrennera w Karlsruhe[2]. W 1826–1828 pojechał w podróż studyjna do Włoch[2]. Po powrocie złożył państwowy egzamin na architekta w 1830, od 1832 pracował jako nauczyciel a od 1839 jako profesor na politechnice w Karlsruhe[3]. W 1853 został dyrektorem szkoły budowlanej przy politechnice w Karlsruhe[3]. Uznanie zdobył jako pionier architektury dworców kolejowych[4].
Założyciel razem z Heinrichem Hübschem szkoły romantycznej w architekturze badeńskiej[3]. Jego zainteresowania skupiały się na architekturze sakralnej[4]. Zwolennik architektury gotyckiej, która jego zdaniem wyrażała niemieckiego ducha narodowego (niem. Volksgeist)[3]. Z początku jednak preferował styl romański w którym wzniósł dworce kolejowe w Karlsruhe, Fryburgu Bryzgowijskim i Heidelbergu[3]. W stylu gotyckim zbudował kościoły ewangelickie w Baden-Baden i Offenburgu[3]. W latach 1838–1843 odbudował w stylu neogotyku angielskiego zamek Ortenberg w badeńskim Ortenbergu[4].