Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane stronyFront Północno-Zachodni – jeden z frontów radzieckich. Po raz pierwszy sformowany w trakcie wojny ZSRR z Finlandią zimą 1939/1940. Powstał 7 stycznia 1940 na bazie dowództwa Leningradzkiego Okręgu Wojskowego w celu koordynacji działań 7. i 13. Armii. Po zakończeniu wojny zimowej Front Północno-Zachodni ponownie przekształcono w Leningradzki Okręg Wojskowy.
Front został ponownie sformowany 22 czerwca 1941 w wyniku przekształcenia dowództwa Specjalnego Nadbałtyckiego Okręgu Wojskowego. Jego trzy armie (8., 11. i 27.) walczyły naprzeciw niemieckiej Grupy Armii "Północ". W ciągu ponad miesięcznego odwrotu jego pobite wojska zostały odrzucone na wyżynę Wałdaj, gdzie otrzymały wzmocnienie (34. Armia). W kolejnych miesiącach pomimo kilku przeciwuderzeń front nie poprawił swojego położenia. Dopiero zimą 1941/1942 w wyniku operacji rżewsko-wiaźiemskej (por: Kontrofensywy sowieckie 1941/1942) udało mu się okrążyć pod Diemiańskiem wojska 16 Armii niemieckiej. Nie zniszczono jednak tych wojsk, a wiosną 1942 zostały one odblokowane. W tym czasie Front składał się z: 1. Armii Uderzeniowej, 11. Armii i 34. Armii.
W latach 1942-1943 jego głównym zadaniem była blokada tzw. "występu diemiańskiego", aż do niemieckiej ewakuacji wiosną 1943 roku. Następnie do końca 1943 roku blokował Niemców w rejonie jeziora Ilmień, gdzie 20 listopada 1943 został rozformowany. Jego wojska (1. Armia Uderzeniowa, 22. Armia oraz 34. Armia) podporządkowano do sąsiednich frontów.
Dowódcy Frontu: generał pułkownik Fiodor I. Kuzniecow – do 3 lipca 1941, generał major Piotr Sobiennikow – do 23 sierpnia 1941, generał porucznik, od 28 sierpnia generał pułkownik Paweł Kuroczkin – do 5 października 1942, marszałek ZSRR Siemion Timoszenko od 5 października 1942 do 14 marca 1943, generał pułkownik Iwan Koniew – do 22 czerwca 1943 roku oraz ponownie Paweł Kuroczkin – od 23 czerwca do 20 listopada 1943.
