| Front Wielkopolski | |
| Historia | |
| Państwo | |
| Sformowanie | 22 maja 1919 |
| Rozformowanie | 23 marca 1920 |
| Dowódcy | |
| Pierwszy | gen. broni Józef Dowbor-Muśnicki |
| Organizacja | |
| Dyslokacja | Poznań (sztab) |
| Podporządkowanie | Naczelne Dowództwo Wojska Polskiego |
| Rodzaj sił zbrojnych | Wojska lądowe |
| Skład | 1 Dywizja Strzelców 2 Dywizja Strzelców 3 Dywizja Strzelców 4 Dywizja Strzelców I Wielkopolska Grupa Lotnicza grupa odwodowa gen. Konarzewskiego |
Front Wielkopolski - związek operacyjny Wojska Polskiego utworzony na wypadek inwazji wojsk niemieckich dyrektywą Wodza Naczelnego gen. Józefa Piłsudskiego z 22 maja 1919.
Wraz ze wzrostem napięcia w stosunkach polsko-niemieckich rosło zagrożenie starcia zbrojnego. Potwierdzała go koncentracja wojsk niemieckich koło Torunia i na Górnym Śląsku, szacowana na 300 tysięcy żołnierzy. Polskie Naczelne Dowództwo przewidywało silne uderzenie Reichswehry na Wielkopolskę oraz mniejsze na Warszawę i Suwałki. W związku z tym postanowiono przeciwstawić tym siłom 4 wyższych związków operacyjnych (frontów). Jednym z nich był Front Wielkopolski, utworzony z Armii Wielkopolskiej, jednak do pełnego jej połączenia z Wojskiem Polskim doszło dopiero w sierpniu 1919. Zamierzano jego siłami uderzyć na Gdańsk i Wrocław.
W przypadku uderzenia niemieckiego jednostki Frontu miały mieć następujące położenie:
Dodatkowo miał być wydzielony batalion do obrony Częstochowy. Ostatecznie do wybuchu wojny nie doszło (mimo wielu starć granicznych, jak pod Bydgoszczą 6 czerwca, pod Rynarzewem 18 czerwca albo wzajemny ostrzał artyleryjski 1 lipca) i stopniowo jednostki były wysyłane na wschód, a Front Wielkopolski został rozwiązany (wraz z resztą frontów) 23 marca 1920.
Łącznie 991 oficerów i 65 417 szeregowych (stan na 5 czerwca)