| Fumimaro Konoe | |
![]() |
|
| Data urodzenia | 12 października 1891 |
| Data i miejsce śmierci | 16 grudnia 1945 Tokio |
| Premier Japonii | |
| Okres urzędowania | od 1937 do 1939 |
| Poprzednik | Senjūrō Hayashi |
| Następca | Ki'ichirō Hiranuma |
| Okres urzędowania | od 1940 do 1941 |
| Poprzednik | Mitsumasa Yonai |
| Następca | Hideki Tōjō |
Fumimaro Konoe (jap. 近衛文麿 Konoe Fumimaro?, ur. 12 października 1891, zm. 16 grudnia 1945 w Tokio) – japoński książę i polityk, premier Japonii w latach 1937–1939 i 1940–1941.
Fumimaro Konoe był członkiem rodu Fujiwara, synem Atsumaro Konoe. Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Kioto, miał doświadczenie w pracy w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, jako współpracownik premiera Kinmochi Saionji uczestniczył w konferencji pokojowej w Paryżu w 1919 roku. Od 1920 roku wchodził w skład izby wyższej japońskiego Zgromadzenia Narodowego, w 1933 roku został jej przewodniczącym.
W czerwcu 1937 roku został premierem rządu Japonii i pozostawał nim do stycznia 1939 roku, pełniąc urząd w pierwszych latach wojny z Chinami. Był zwolennikiem uzyskania przez Japonię dominacji w rejonie Azji i Pacyfiku. Ponownie objął urząd premiera 22 lipca 1940 roku. We wrześniu 1940 roku jego przedstawiciel w Berlinie podpisał akt paktu trzech. Po rozwiązaniu partii politycznych został liderem monopartii Stowarzyszenie Wspierania Władzy Cesarskiej. W lipcu 1941 roku sformował nowy gabinet, jednak już w październiku tego roku musiał ustąpić ze stanowiska. Objął stanowisko doradcy cesarza Hirohito, zachowując znaczące wpływy na bieg spraw politycznych.
Od 1944 roku optował za prowadzeniem rozmów pokojowych i wyprowadzeniem Japonii z wojny. Przewodniczył delegacji mającej prowadzić negocjacje pokojowe w Moskwie, ale nie został przyjęty przez Mołotowa. Po kapitulacji został wicepremierem pierwszego powojennego rządu. Obawiając się postawienia przed sądem za zbrodnie wojenne, 16 grudnia 1945 roku popełnił samobójstwo.
Jego wnukiem jest Morihiro Hosokawa.
|
|||||||||||