Fundusz Wczasów Pracowniczych

Fundusz Wczasów Pracowniczych (FWP) – wyspecjalizowana instytucja działająca w Polsce od 1949, której zadaniem było zapewnienie możliwości wypoczynku pracownikom państwowych i uspołecznionych zakładów pracy i instytucji. Podlegały jej ośrodki wypoczynkowe zlokalizowane w atrakcyjnych miejscach na terenie całego kraju.

4 lutego 1949, na wniosek Komisji Centralnej Związków Zawodowych, Sejm uchwalił ustawę powołującą do życia Fundusz Wczasów Pracowniczych. Działalność FWP podporządkowana była Komisji Centralnej Związków Zawodowych (od lipca 1949 - Centralnej Radzie Związków Zawodowych - CRZZ). Naczelnym organem FWP była Rada Funduszu, w skład której wchodzili przedstawiciele szeregu ministerstw, wojewódzkich komisji związków zawodowych oraz zarządów głównych wszystkich działających wówczas związków zawodowych. Rada Funduszu pełniła funkcję organu nadzorującego i kontrolnego. Jej przewodniczącego powoływała CRZZ. Natomiast organem wykonawczym była Dyrekcja Naczelna FWP. W terenie w jej imieniu działało 13 zarządów okręgów wczasowych, którym podporządkowane były bezpośrednio domy i ośrodki wypoczynkowe.

FWP prowadził różne formy wczasów:

• 14-dniowe wczasy zwykłe;
• 14-dniowe wczasy rodzinne (dla rodzin z dziećmi);
• 7-dniowe wczasy krajoznawcze statkiem po Wiśle (organizowane wspólnie z Warszawską Żeglugą po Wiśle);
• 7-dniowe wczasy miejskie w Warszawie (dla związkowców z małych miast i wsi - w luksusowym DW "Warszawa");
• 5-7 dniowe wczasy świąteczne (Wielkanoc) w okresie wiosennych ferii szkolnych,
• 21-dniowe wczasy lecznicze, prowadzone w 16 uzdrowiskach w kraju;
• 24-dniowe pobyty sanatoryjne w sanatoriach prowadzonych przez FWP;
• 28-dniowe wczasy przeciwgruźlicze (w Głuchołazach, Szklarskiej Porębie i Śródborowie;
• 7-14 dniowe wczasy turystyczne (głównie wędrowne), prowadzone wspólnie z PTTK i z wykorzystaniem obiektów PTTK.

Wyjazdy następowały na podstawie skierowań. Skierowania rozprowadzały wojewódzkie biura skierowań FWP oraz agencje FWP, działające w dużych zakładach pracy. Wojewódzkie biura skierowań sporządzały wykazy skierowań, otrzymanych na poszczególne miesiące do poszczególnych ośrodków z centralnego Biura Skierowań i przekazywały je do Wojewódzkich Komisji Związków Zawodowych (WKZZ). WKZZ decydowały o rozdziale skierowań do zarządów okręgów związków zawodowych, które z kolei rozdzielały je pomiędzy poszczególne Rady Zakładowe. Skierowania na sezon letni i do najbardziej atrakcyjnych miejscowości (Zakopane, Krynica, Międzyzdroje i in.) rozdzielały pomiędzy pracowników rady zakładowe. Poza szczytem sezonu część skierowań przeznaczona była do wolnej sprzedaży członkom związków zawodowych w wojewódzkich biurach skierowań. Opłaty za skierowania były zależne od miesięcznego wynagrodzenia brutto pracownika. Cena skierowania dla 1 osoby na wczasy 14-dniowe wynosiła z reguły 12-16 % miesięcznego wynagrodzenia. Poza sezonem w wielu ośrodkach stosowano zniżki (przeciętnie w wysokości 20 % ceny).

W 1967 FWP dysponował ok. 52,8 tys. miejsc wczasowych w 116 miejscowościach w Polsce, które gościły 583 tys. wczasowiczów. Z czasem znaczenie FWP stopniowo spadało, w związku z rozbudową przez zakłady pracy własnej bazy wypoczynkowej przeznaczonej dla ich pracowników oraz rozwojem indywidualnych form wypoczynku. W tym samym 1967 z ośrodków wczasowych należących do poszczególnych zakładów pracy bądź związków zawodowych skorzystało już ponad 1 100 tys. osób.

Po przemianach ustrojowych związanych z upadkiem komunizmu sytuacja prawna FWP pozostawała niejasna. Powstała spółka z ograniczoną odpowiedzialnością o nazwie Fundusz Wczasów Pracowniczych, która przejęła część majątku państwowego FWP. Wskazywana jest ona jako przykład uwłaszczenia nomenklatury komunistycznej, głównie działaczy Ogólnopolskiego Porozumienia Związków Zawodowych.

Funkcje właścicielskie w FWP sprawuje Fundacja Porozumienie.

Linki zewnętrzne

• Strona internetowa Funduszu Wczasów Pracowniczych Spółka z o.o.