Fuzor Farnswortha–Hirscha, lub krócej fuzor, jest urządzeniem wynalezionym przez Philo T. Farnswortha dla uzyskania kontrolowanej syntezy termojądrowej. W różnych formach rozwijany przez innych badaczy, w tym Elmore'a, Tucka, i Watsona, a ostatnio przez George'a Mileya oraz dr. Roberta Bussarda.
W przeciwieństwie do większości systemów kontrolowanej syntezy termojądrowej, powoli rozgrzewających magnetycznie uwięzioną plazmę, fuzor "wstrzykuje" wysokotemperaturowe jony bezpośrednio do komory reaktora, unikając w ten sposób nadmiernej złożoności. Takie podejście znane jest pod nazwą inercyjnego uwięzienia elektrostatycznego.
Liczono na to, że ten typ reaktora mógłby być szybko rozwinięty w praktyczne kontrolowane źródło energii. Niestety, podobnie, jak z innymi eksperymentami dotyczącymi syntezy jądrowej, rozwinięcie w generator energii okazało się nazbyt trudne. Pomimo tego, fuzor stał się od tamtych czasów praktycznym źródłem neutronów i jest komercyjnie produkowany w tym celu. W formie o niskiej mocy jest często konstruowany przez hobbystów.
Bardziej obiecującym od fuzora typem reaktora (pod względem potencjalnej możliwości uzyskania energii), opartego na inercyjnym uwięzieniu elektrostatycznym, jest Polywell, zaproponowany przez Roberta Bussarda.